Verslag van XXclusive, 9 oktober 2004

Johan Gielen for Us.

Negen oktober.
Na een vrij korte nachtrust. Waarbij het droomschip aanmeerde op diverse exotische locaties. Zouden de gedachten deze avond, een andere richting ingestuurd worden.
Hoe die tot stand zouden worden gebracht, daar had deze schrijver geen boodschap aan.
Tomeloze energie zou me ten deel vallen. En als je maar ergens genoeg op hoopt, komt het goede vanzelf. Die beredenering nam ik als bagage de hele dag mee.
Party Dj Johan Gielen, en co host (resident) Jochen Miller, zouden ons vanavond in the Matrixx wel een stukje op weg helpen daarbij.

Al schrijvend aan mijn verslag van de vrijdagavond, waar dus de deceptie een feit werd toen Paul van Dyk niet kwam opdagen. Dwaalde mijn gedachte af en toe nog eens af naar het vorige jaar. We volgden toen Johan Gielen een tijdje lang, om eigenlijk te zien of het kunstje wat hij flikte iedere set. Overal hetzelfde was, of een variërend karakter had. Reusel, Den Haag, West Zaan, overal doken we op voor zijn neus. Verschillend achteraf, overal waar we kwamen. Een sfeer kweker eerste klas.

Dit jaar liep het anders. Zijn tour is iets uitgebreider dan het voorafgaande jaar.
Gebleven zijn ongeveer dezelfde locaties. Maar de smaken zijn nu een jaar later al even breder georiënteerd. De behoefte om ieder weekend naar een zelfde muziekstroming te gaan luisteren. Is verjaagd om nieuwe ontdekkingstochten te ervaren. Andere roes, andere beleving.
Nieuwe dingen ontdekken, zodat je straks intenser kan genieten van de beleving die een dj naar de dansvloer creëert. Met een andere stijl.

Eenmaal binnen bij de Matrixx, bleek de sfeer er al eentje te zijn waar van je wist dat het al niet meer fout kon lopen op zo`n avond. Jochen plaveide de weg al aardig voor.
De uitgebreide platenkeuze die hij in zijn eigen club liet horen. Vergeet hij wel eens ergens anders toe te spelen. En draait dan iets te rap naar mijn zin het tempo naar boven toe. En heb je geen tijd om door de beat heen te stappen. Maar dans je jezelf voorbij.
Hier in zijn thuishaven, ging het van een leien dakje. Vrolijke noten, goede platenkeuze. En een goede opbouw werkte zeker mee aan het succes wat in het verschiet lag. Al heel vroeg op de avond verdwenen al heel veel handen de lucht in.

Vanaf 23:30 ging het tempo snel en stevig omhoog. De wisseling van de wacht diende zich in mijn ogen al aan. Maar Jochen had nog een hele rit voor de boeg zou blijken.
Totaal onszelf gevend in de handen van de Dj, gingen we al draaiend in de rondte. Helemaal voor gaas. De voetjes passeerde het staptempo al snel, en danspasjes namen de beentjes al gaande weg over de dansvloer van deze bijzondere locatie.
En echt om 0:00 precies kwamen de eerste klappen al uit de speakers. Helemaal van de plaat, danste de beentjes de beats na. Nadenken was er niet bij. Lekker luisteren en intens genieten, die opdracht gaf jongeheer Miller ons mee.

Zijn set had hij zelf niet beter kunnen plannen. Hij deed precies wat hij moest doen. goede en stevige beats tussendoor, en hier en daar een rustige plaat om het geheel enige vorm te geven. Rustig afbouwend geheel in trancestijl gaf hij dan ook onder een welverdiend applaus, zijn set over aan Johan Gielen.
Het tempo was al systematisch naar onderen geschroefd door Jochen. En Johan draaide niet gelijk vanaf de eerste keer een tempo hoger. Maar bouwde erg rustig in mijn ogen zijn set op. De pieken bleven lang weg. Maar de eerste kaskraker die hij er op zwierde, die sloeg in als een bom.
En toen ging het dak er ook echt af. Een prettig en warm gevoel viel ons allemaal ten deel, en het bijbehorende tempo werd ieder half uur zonder monotoon te worden.
Aan elkaar geweven en automatisch versneld.

Door het vele dansen waren bij ons de beentjes wel toe aan wat rust. En na wat gerust en toch geluisterd te hebben op de achtergrond naar wat Johan aan het bekokstoven was.
Trok hij ons als een magneet weer naar de dansvloer toe. Natuurlijk de klassiekers die hij standaard regelmatig op zijn sets neer legt. Maar ook nieuwe composities die aardig bevrijdend kunnen werken. Benjamin Bates zijn nieuwe plaat, diende zich al een tijdje aan. Het was een kwestie van goed luisteren, zodat je gewoon kon voelen dat die niet ver verwijderd was.
Nutteloze informatie om te zeggen wat deze plaat deed bij de dansende menigte. De gevoelens werden ingewilligd. En het resultaat mocht er zijn. Johan had nog het een en ander toe te voegen aan deze schitterende plaat. En door die toevoegingen werd het van de plaat.

Hoofdstukken kwijt, black outs, nummerkeuze die compleet verloren ging in mijn hoofd door het intense genieten. En ga maar door. In de achterste fietsenstalling van mijn genietende brein. Kon ik nog wel opmaken dat hij de nieuwe Tiesto draaide, zoals Tiesto hem zeker niet bedoeld heeft. Maar we dus gewoon echt onszelf bleven. Just Be, ja juist dat werd dan ook gelijk duidelijk.
Feesten, dollen, dansen, genieten, en sfeer door de hele Matrixx heen. Allemaal lachende en feestende mensen. Die maar een enkele negatieve gedachte hadden, en dat was deze: waarom doen mijn voeten zo zeer, zo kan ik niet overal op dansen.

Progressive trance wat iets weg had van the Freak, hier en daar wat technotonen om de boel wat kleur te geven. En halverwege zijn set een serie dreamtrance wat leek op van Buuren.
Nu nog eens iemand horen zeggen dat Johan Gielen geen top Dj is. Ja, die discussie wil ik wel met die persoon aangaan.

Tot de slotconclusie kwam ik vandaag. Na alles opgesomd te hebben, blijft deze beredenering staan. We kwamen om te feesten, en dat hebben we allemaal met elkaar gedaan. Een groot spektakel. Zowel Jochen als Johan vervulde de wensen die de mensen in de Matrixx beantwoord wilde hebben. Johan zijn set meesterlijk van opzet was, maar nog niet af. Het was goed, maar de vier blokken waar in hij draaide staan nog niet op de juiste volgorde. Dat zal wel groeien in zijn tour. En als je dan aan het einde van die tour komt, zal het totaalplaatje echt helemaal gevormd zijn zoals het hoort te zijn.
Dat voltrekt zich rond 24 december in de Lexion, en daar wil ik bij zijn. De puzzelstukjes van het verhaal liggen dan op volgorde. En hoeven alleen nog ingepast te worden door hem zelf.
Die roes die we daar gaan krijgen beloofd er toch wel eentje te worden waar we graag in op gaan. Net niet af was die van gisterenavond in de Matrixx. Het werd een dik verdiende acht, maar ja ik had niet anders verwacht van Gielen.

Een mooie avond met dito gedachten. Lekker gedanst en leuk gepraat met de aanwezige mensen. Toegankelijke lui die gewoon ontspannen van zichzelf zijn. De reis werd dus weer beloond. De terugweg werd onderbroken door een koffiepauze. Maar de gedachte bleven afdrijven naar de Matrixx. Aan alle goede dingen komt altijd te snel een eind. Dat is jammer natuurlijk.
Maar de hoop en gedachte dat Jochen in mijn ogen met sprongen vooruit is gegaan, en me van de plaat heeft geblazen. Verbaast me nog het meest.
Gielen blijft Gielen. Altijd een 8.
De 9 dient zich al wel aan in de verte. Nu nog afwachten wanneer hij die verlossende platenkeuze gaat laten horen.

Alle ingrediënten liggen al klaar om de soep smaak te gaan geven. Nu nog de volgorde bepalen hoe ze in de soep moeten gaan verdwijnen.
Johan lapte het al weer. Eerst bij de kick off op Bloomingdale, nu halverwege zijn tour weer.
Deze keer touren we niet mee. En kunnen hem dan ook niet iedere week beoordelen hoe ver hij al staat in zijn opbouw. Ergens in die tussenliggende periode hoop ik dat hij ergens een zeventje word, zodat wij die negen zullen gaan krijgen aan het einde van de rit. Wanneer we weer recht voor de desk plaats gaan nemen. Dan is het verhaal af.
Die gedachte verheugt me al. En dan nemen we de verloren hoofdstukken en de ontbrekende stukjes traditiegetrouw voor lief aan.
Als je er maar hard genoeg zelf in geloofd, komt er precies op je pad waar je op hoopt.
Die ervaring deelde we op dat ene zalige moment toen Bates eindelijk galmde over de dansvloer. De bevrijding van de nacht. Gecreëerd door DJ Johan Gielen. Niet voor zichzelf maar FOR YOU.

Carl Bruijnseels Partyreporter.