Verslag van This Is™ Everybody Too, 24 september 2004

This Is Everybody Too - Album Launch
5 hours set Sander Kleineberg

Datum: Vr. 24-09-2004
Locatie: Panama, Amsterdam

Line-up:
- Sander Kleineberg, Area 1 - 23.00 - 04.00
- Stanton Warriors, Area 2 - 23.00 - 04.00


''Sander Kleineberg, mijn held''
Verslag en foto's gemaakt door ChocoFlocken (Martijn)

Even geen zin.
Het was vrijdagochtend. Ik stond op en ik wist niet wat ik moest denken. In mijn hoofd spookten allerlei dingen over school, het leven, de liefde. Ik weet het niet meer. Ik had even nergens zin in. Ik was die dag ook niet naar school gegaan. Het lukte niet, ik wilde niet.

Die avond had Sander Kleineberg, één van de grotere dj's op deze aardkloot, zijn eigen feestje in de Panama: This Is Everybody Too. Ter ere van zijn nieuwe artiestenalbum. Maar ook daar had ik even geen zin in. Ik zat lang te twijfelen of ik zou gaan, maar iets zei in mij dat het daar in de Panama erg gezellig zou worden met goede muziek. Ik had mijzelf overgehaald, ik pakte mijn discman, douwde Just Be erin van Tiesto, trok de stoute schoenen aan en ging op weg. Het was rond 22.50 toen ik de tram pakte richting Amsterdam Centraal Station (CS).


De partyfeelings komen naar boven
In de tram kreeg ik langzaam weer een goed gevoel. Ik zat steeds te denken aan het feest. Dat gaf mij goede moed. Jammer dat in de tram wel een paar gasten en jonge dames moesten schreeuwen en kloten. Zeker aandacht te kort? Ik houd niet zo van die overduidelijke schreeuwende, aandachtzoekende mensen. Relax, chill, daar houd ik van.

Op Amsterdam CS aangekomen, liep ik snel door naar de pinautomaat. Ik moest natuurlijk wel geld hebben voor drinken en eten. Daarna rende ik snel naar zo'n Dixi-wc om even wat zeik te lozen. Dat luchte op, eerlijk waar. Vanaf Amsterdam CS moest je bus 43 pakken om bij Panama aan te komen. Er stonden al wat partygangers te wachten. Het feest kwam steeds dichterbij. Het begon al te kriebelen. Snelle entree
De busreis van A'dam CS duurde minder dan vijf minuten en het was echt goed dat de bus precies voor de ingang van de Panama stopte. De rij was voor de entree niet al te groot. Ik was binnen no-time binnen. Naast de wachtrij was een VIP-ingang, en bij de ingang stonden twee bomen van kerels om de boel in de gaten te houden.

Eenmaal binnen zie ik twee veiligheidspoortjes. Ik had een zooitje spullen mee, zoals een camera, discman en nog wat zooi. Alles moest uit de zakken. Ik had mijn handen en mijn mond vol. Het foulliouren ging redelijk snel, maar ik had beter in die andere rij kunnen staan. Het alarmpoortje ging niet af toen ik er doorheen liep. Ik was clean.


De Panama: entree
De entree zelf is een klein halletje. Naast dat halletje zit een restaurant. Toen ik daar binnen kwam, zaten mensen daar nog te eten en gezellig te doen. Het plafond was versiert met ronde lichtdecoraties. Een wolk van lichtjes. Achterin stond een sigaretten-tent van Marlboro. (Maak ik nu reclame?).

Voor de garderobe en de wc's moest je met de trap naar beneden. Het voelde erg nauw, maar ondanks de vele mensen, viel dat wel mee. Om je jas op te hangen moest je één euro dokken. De wc's had ik niet getest, want ik hoefde de hele avond niet te pissen.

De Panama: Area 1
Om in Area 1 te komen, waar Sander Kleineberg stond te draaien, moest je door twee grote dikke klapdeuren. Eenmaal binnen, zag het er niet al te groot uit. Als je de zaal inging, was er links van je een bar. Rechts stond ook een bar. Die was moeilijker te bereiken doordat er een klein hekwerkje voorstond. Je moest altijd een stukje teruglopen, zeker als je vooraan stond.

Er was ook een balkon. Daar kon je komen via twee trappen, die naast de dj-booth stonden. Op het balkon kon je lekker zitten en genieten van de menigte. Er was ook een bar en daar ging ik veelvuldig heen. Daar was het niet te druk en je kon snel en makkelijk je drinken halen.


Hmm, lekker feesten
Ik was rond een uur of 12 in de zaal en het was al aardig druk. Op dit feest kwam er ouder publiek op af. Ik voelde mij soms een guppie. Opeens ontarme een dame mij. Ik snapte er niks van. Zij liep naar de zijkant van de zaal en wees die waaier aan. Lekker verkoelend, dat zeker. Zij danste met haar haren los en liet haar haar door de wind van de waaier begeleiden.

Ik stond lekker vooraan en kwam een echte fan van Sander Kleineberg tegen. ''Mijn held'', zei die. Hij ging helemaal op in de muziek. Dat was mooi om te zien. Het voordeel van het vooraan staan was, dat je dicht bij dj kon komen. Er was een klein trappetje, waar je op kon staan. Ik kon daardoor goede foto's nemen van hem en de zaal. Ik vind het echt fijn als je de dj van dichtbij kan bewonderen. Dan is er een niet zo grote afstand tussen publiek en dj. Je voelt je meer één en gelijkwaardig.


Ik kon moeilijk op gang komen
Sander Kleineberg was al een uur onderweg, voordat ik mij eerste moves maakte. Ik vind progessive lekker, vooral thuis, maar helaas kon de dj-ster mij maar een paar keer in euforie brengen. Ik ga niet zeggen dat de muziek klote was, want ik zag aan het publiek dat ze het geweldig vonden. Maar het is niet echt mijn smaak. Ik kan er twee uur naar luisteren, bewegen of whatever, maar daarna wil ik toch liever wegzweven, en met progessive gaat dat een beetje moeilijk.

Soms werkte Sander Kleineberg naar een hoogtepunt toe, maar dan vond ik meestal de climax tegenvallen. Dan verwacht je een lekkere dreun of bepaald ritme, maar dan komt het er niet. Op een gegeven moment ging de wereldbekende dj wel steeds richting mijn smaak draaien; meer een diepe bass op een heerlijk tempo. Soms verzwakte hij dat weer af naar mijn idee. Dan ging Sander Kleineberg weer op de rustige tour.

Maar ondanks dat ik moeilijk op de muziek mee kon gaan, kwamen er soms mooie plaatjes voorbij, zoals Sander Kleineberg - Fruit. Deze plaat werd rond het einde gedraaid en de hele zaal ging mee. De MC van de avond, zong de tekst van dit nummer mee. Deze MC was een man rond de 40, een roze shirt had hij aan en een Frans-achtig petje had hij op.




De sfeer maakte bij mij heel veel goed. Veel enthousiaste mensen, lachende gezichten. Een sfeer die je niet zo snel zal zien. Mensen joelden, klapten gezamelijk. Dat was een mooi gezicht. Het was ook niet te druk, althans vooraan niet.

Houston, we have a problem
Ik was dit bijna vergeten, maar Sander Kleineberg kampte op een gegeven moment met technische problemen. Zijn cd-speler-mix-ding begaf het deels. Hij speelde met dat ding een cd af en opeens pakte hij dat apparaat op en liet het op de tafel kletteren. Daardoor hikte een dance track even. Met dat mix-apparaat waren de technici een tijd mee bezig, maar of die gemaakt is? Wie zal het zeggen. Ik hoop dat Sander Kleineberg er geen last van had.

Een kleine toegift van Sander
Het einde van de avond naderde. Ik kreeg rond een uur of twee al verzuurde benen. Vraag mij niet hoe. Misschien heb ik wel te weinig water gedronken, wie zal het zeggen. Maar soms moet je gewoon doorbijten en doorfeesten. Dan gaat de verzuring vanzelf wel weg. Rond een uur of drie ging Sander Kleineberg steeds lekkerder draaien. Naarmate het feest tot zijn einde kwam, des te meer ik in mijn sas voelde. Zelfs Underworld - Born Slippy kwam voorbij. Al de handjes weer in de lucht. Ik stond op dat moment op het balkon. Het is echt een genot om neer te kijken op de menigte.


Wat ik zelf ook een mooi moment vond was dat Sander Kleineberg een remix draaide van Blur - ? (oeeehoee). Echt geweldig. En weer met ze allen klappen, joelen, springen en vooral genieten. Opeens voel je die verzuring niet meer.

De klok naderde 4.00. De MC beloofde ons nog een half uur extra. En de zaal bleef vol. Niemand ging eerder weg. Meer mensen kwamen naar voren gelopen om een glimp van de grootmeester op te vangen. Sander Kleineberg gooide tevens drie vinyls. Hij wilde er één aan mij geven, maar iemand rukte hem zo voor mij neus weg. Jammer, het was een leuk aandenken geweest. Maar ja, misschien was die persoon een echte fan. Dan zal ik er niet om rouwen.

In dat laatste extra half uurtje knalde Sander Kleineberg het spreekwoordelijke dak eraf. Ik herkende volgens mij een nummer wat ik ook bij James Holden op Dancevalley had gehoord. Ook toen ging iedereen helemaal uit zijn dak. Dat nummer vond ik echt bruut en ik genoot er intens van. En als je dan nog bedenkt dat hij The Prodigy - Smack My Bitch Up draaide als afsluiting. Heerlijk gewoon. Dat laatste uurtje was echt geweldig. Het was zeker de hoogtepunt van mijn avond.


Geluid
Het geluid was vooraan prima, maar als je de trap opliep, was het echt zwaar begger. Eenmaal boven viel het mee. Achterin de zaal was het ook nog wel te bekoren. De zaal is vrij klein en vierkant en volgens komt het geluid veel beter tot zijn recht dan in een ArenA. Het stond ook niet te hart en het deed ook geen pijn aan je oren. Ik ben tevreden.

Wc's
Die heb ik niet van dichtbij gezien. Ik kan er niet over oordelen.

Show
De lichteffecten waren ok. Wat ik vet vond waren de felle lichten die voor uit de dj-booth kwamen. Bij enkele hoogtepunten, was dat een fantastisch effect om de sfeer en de emotie te versterken. Achter de dj-booth waren twee grote videoschermen. Als er een plaat kwam met tekst, bijvoorbeeld Sander Kleineberg - Fruit kwamen er teksten van dat nummer op de videoschermen. Daarnasat zag je veel beelden van de drukte in de stad, een rijdende auto, mooie wolken, bloemetjes en vrouwenhoofden. De VJ was boven op het balkon dit soort beelden aan het mixen. Voor de rest waren er niet echt bijzondere lichteffeten. Gewoon wat discolampjes aan het plafond en bij de dj. Er werd wel veel rook gespoten, want een beetje tenkoste ging van mijn foto's.


Wachttijden
Het wachten bij de entree was niet lang. Het fouillieren ging snel. Je jas ophangen of ophalen was ook relax, wat ik niet had verwacht in zo'n kleine nauwe garderobe.Waar ik mij wel aan ergerde was het wachten op een lekker watertje. Bij de bar beneden was het echt druk en het duurde relatief lang voordat je iets kreeg. Bij de bar boven op het balkon, ging alles wat vlotter. Daar was het ook minder druk.

Deja vu
Het was tijd. Sander Kleineberg was om half vijf klaar met draaien. Sommigen schreeuwden nog 'we want more', maar dat hielp niet veel. Door dat gedrang vooraan waren veel flesjes op de kleine ophoging kapot gegaan, omgevallen of wat dan ook. Daar lopen was niet echt prettig. Over bier uitglijden leek mij geen slim plan. Ik deed het rustig aan, maakte nog wat foto's van en haalde mijn jas op. Ik gaf de portier nog een fooitje. Het was buiten niet al te koud, het was een lekkere temperatuur. Ik had gelukkig ook een warme jas aan. Ik wachtte op een taxi, maar uiteindelijk begon ik maar te lopen. Dat bespaarde mij geld. Ik zette weer Just Be op om de tijd te doden. Vanaf de Panama naar Amsterdam CS was ongeveer 20 min. lopen.


Ik liep langs het spoor en soms kwam er nog een verdwaalde trein binnen. Ik keek naar de hemel en zag helaas geen sterren, want het was vrij bewolkt. Vlakbij het treinstation.kon je over het IJ kijken. Het water golfde best heftig. Deze wandeltocht zorgde ervoor dat ik moest terugdenken aan die barre wandeling tijdens Dancevalley. Toen moest ik ook een heel stuk teruglopen om een bus te pakken. Al met al viel deze wandeling nog mee en het was vrij relax. Ik had toch muziek op.

Op de nachtbus bij het station, moest ik nog even wachten. Ik was niet de enige. Uiteindelijk rond half zes volgens mij, vetrok die. Ik was moe in mijn hoofd en benen. Het was een leuk feest, de muziek kon mij te weinig meeslepen, maar de sfeer en mensen vond ik geweldig. Geen opgefokte zooi, zoals bij hardcorefeesten. Zo hoort het, en daar doe je het ook voor.


De cijfers
- Het weer: n.v.t.
- Sfeer: 9
- Muziek: 7
- Prijzen: 8
- Organisatie: 7.5
- Show: 7
- Geluid: 8
- Wc's: n.v.t.
- Wachttijden: 7.5


ps. Wie kan vertellen hoe Stanton Warriors was?

Extra foto's op www.meestertijn.web-log.nl

Op of aanmerkingen op dit verslag? Stuur een pm, mail of laat het hier achter. Alles is voor verbetering vatbaar!