De laatste helft/gedeelte van The Corecreator nog mee kunnen maken, en dat bracht gelijk de juiste stemming. "Vrienden jullie weten waar je me kan vinden" klonk het, al is dat sowieso geen moeilijke opgave in Broadway. Biertje erbij, en beuken maar. Alles naar de kloten, hak die spieren kapot! Wel één kleine aanmerking: Broadway is af en toe net een straalkachel, en aangezien ik het per definitie vertik mijn shirt uit te trekken, heb ik af en toe even verkoeling gezocht bij koud water uit de kraan. Maar een flinke ventilator in m'n nek is ook oké hoor!
Mr. Ivex zette de lijn der retestrakke breakbeats en bruut gevormde kicks, opgeleukt met geluidjes onophoudelijk voort. Ik heb lange tijd kritisch tegenover frenchcore gestaan vanwege die eentonige kicks. Het is nagenoeg terror, maar dan met diezelfde bouncekick in bijna alle tracks, oldschool touch, het bestaat voornamelijk uit jatwerk en is ook nog eens alles behalve moeilijk om te maken. Toch hebben een aantal charmes met één onoverkomelijke kern me meegenomen in haar greep: nauwelijks tot geen drumloze breaks, beats die niet alleen beuken, maar in de kern oneindig doorbeuken
Next up: Partyraiser! Volle bak, gas erop und jetzt geht loss! Eigenlijk houd ik in het uitgaansleven meer van alternatieve hardcore, maar met deze gast aan het roer weet je wel waar je aan toe bent, JIJ bent toe aan keihard geros&gebeuk! Na het terroristische einde van Mr. Ivex' set wist de baas zijn rammende hel te openen met een repertoire die alleen maar van deze held kan komen. Hij sloot goed aan op de Frans-Engels-achtige weg die in de afsluiting van Mr. Ivex door de geluidsbarriere knalde en bewees eens te meer waarom ie Partyraiser heet: Omdat die kicks fucking gruwelijk zijn dus, en de mate van snares in zijn set vandaag was er één van sublieme kwaliteit: More, more snares&kicks!
Last but not least, Noisekick. Deze snelheidsduivel zit al in m'n favorietenlijstje sinds mijn hardcore-wereld vele jaren geleden is geopend, laatste keer live was geloof ik ook alweer 2011, een lekkere downtempo mix van zijn werk tot ergens in de tijd dat Darkcore cd's nog de shit waren, tijd voor een update! Dit keer leek hij de Franse weg enkele malen te betreden, of zelfs helemaal te volgen. Oei oei, wat is dit nu? Zo ken ik deze snelheidsduivel (Ik schop u dood, Noisekick in het circus, Koffie met een smaakje) helemaal niet! Maar het bleek een geweldig schijnbeweging te zijn in wederom een memorabele set, waarin hij de weg volgde die hij eigenlijk altijd al perfect wist te betreden; Die van een grote variatie aan kicks, gecombineerd met de ziekste basses en strakste drumpatronen die ontstaan in de wereld van synthese. Het is Noisekick's Onuitputtelijke geluidsdoos
. Ik ben weer eens uit mijn naadje gegaan tot de sluitingstijd mijn wegen met die van de geluidsorgie scheidde, en een volgende editie kan ik absoluut niet missen. Hardcore Inside, see you tonight @ yet another edition of NOISEKICK?