Verslag van Godspeed, 3 maart 2012

Afgelopen zaterdag stond er een ander feestje op het programma: Godspeed in Sydney, Australië. Er komen regelmatig Australische bezoekers op Nederlandse evenementen en nu was het eens tijd om als Nederlander de Australische kant te bezoeken.

Na een treinreis van ruim drie uur arriveerde ik bij de poorten van Sydney Showground, waar het eerste grote verschil me al op stond te wachten: De hele ingang was bezet door politie agenten, uitgerust met een aantal honden. Na de vraag hoe mijn avond was en een kijk in mijn ogen om mijn pupillen te controleren, mocht ik doorlopen naar de ingang. Eenmaal binnen ben ik de zaal gaan verkennen, want er was nergens een bar te bekennen. Totdat ik een flinke rij zag, waar elke bezoeker op legitimatie werd gecontroleerd. De bar bevond zich in een afgezet gedeelte van de zaal, waar alleen 18+ personen toegelaten werden. Enkel in dat gebied mocht de alcohol genuttigd worden.

Tijdens mijn eerste biertje, stond Dutchmaster te draaien. De zaal was nog niet helemaal gevuld, maar de mensen die er waren stonden duidelijk te genieten. Dutchmaster draaide een prima set, waar ik mijn spieren heerlijk op op kon warmen. De nieuwe tracks van de eerste Nederlandse artiest van de avond (Circles en een Tba) werden duidelijk gewaardeerd.

Na een aantal tracks was het al tijd voor A-Lusion, één van de headliners van de avond. De jonge Nederlander opende super en de rest van zijn set was niet minder dan dat. Ik heb zelden zo`n goede combinatie van oudere, o.a A-Lusion – Fortuna, en nieuwe tracks, waaronder Noisecontrollers – So high, gehoord. En ik was niet de enige die dat geweldig vond. De inmiddels vollere zaal ging goed los en dat was geweldig om te zien! Helaas leek het geluid achterin de zaal wel uitgevallen te zijn, want toen ik even wat ging drinken was zo`n 100 meter van het podium niet veel muziek te horen, terwijl dat aan het begin van de avond nog wel het geval was.

Toen The Prophet op het podium verscheen om zijn hoofdtelefoon aan te sluiten, begon een groepje naast me hysterisch “The Prophet! The Prophet!” te roepen. Zo te merken wordt hij hier dus gezien als een held! En dat werd nog gekker. The Prophet opende met zijn One moment en de hele zaal, zo`n 2500 bezoekers, ging compleet uit zijn dak. Ik denk niet dat ik ooit zoveel mensen tegelijk zo enthousiast heb zien reageren. The Prophet genoot er duidelijk ook van, gezien de grote lach op zijn gezicht. Naar mate de set vorderde werd de set ook een stuk harder, met platen als Zatox & Max Enforcer – It must be for you mind en Ran-D & Alpha Twins – The new shit. Om de set af te sluiten (en de set van zijn opvolger in te luiden) werd de overschakeling naar hardcore gemaakt met The Prophet & Brennan Heart – Wake up (hardcore remuxx).

Zijn opvolger stond al klaar om The Prophet over te nemen: Negative A. Hij begon zijn set ijzersterk met een gruwelijke remix van de klassieker Promo – King of Pain. De set werd als maar harder en sneller, wat ik persoonlijk te vroeg op de avond vond. Ik had Negative A wat later op de avond gezet, om de hardcore nog wat verder op te bouwen. Desalniettemin leek het publiek het zeer goed te waarderen. Hier en daar werd de “melbourne shuffle” ingezet, wat best komische situaties opleverde.

Al snel was het 3:00 en tijd voor -volgens de Australiërs- de set van de avond: Angerfist live. Ik vind het altijd prachtig om te zien hoe zij op het podium staan, uitegerust met de ijshockey maskers en het rebels gedrag. Ik vind het wel wat hebben. Eigenlijk heb ik de hele set staan genieten van hoe de mensen hier losgaan, met als hoogtepunt Angerfist – Raise your fist again. Ik moest uitkijken waar ik liep, want iedereen sprong van links naar rechts, van voor naar achter en de benen vlogen alle kanten op. Prachtig!

Na een uur pure hardcore, stond Scott Brown op het programma. Ik had hem nog nooit gezien wist dus ook niet wat ik moest verwachten. Het bleek een combinatie van happy hardcore en UK hardcore te zijn en dat laatste trekt mij niet zo. Ik ben daarom op de kleine tribune gaan zitten waar ik een hele tijd met een Australisch groepje heb zitten praten. Het is geweldig om te horen hoe zij onze hardstyle en hardcore scene zien, terwijl wij Nederlanders altijd maar lopen te klagen over alles waar we maar over kunnen klagen (en ja, ook ik maak me er schuldig aan).

Zo slecht hebben wij het in Nederland nog niet, besef ik me nu. Wij hebben bijna elke week een keuze te maken tussen evenementen, terwijl zij er maanden op moeten wachten. Wij betalen geen €85 voor een kaartje zoals zij dat doen. Wij mogen gewoon op de dansvloer ons alcohol nuttigen, terwijl zij opgesloten zitten in een kooi. En -wat mij nog het meest verbaasde- bij ons loopt er geen politie door de zaal, zoals dat bij hen wel gebeurt.

Al met al vond ik het ontzettend tof om te zien hoe het er aan de andere kant van de wereld aan toe gaat en ik had zeker niet verwacht dat het zó vet zou zijn! Godspeed heeft me echt weten te verbazen. Ik kijk nu al uit naar mijn volgende Australische feest in ieder geval.

Bron: http://www.partyreviews.nl/2012/godspeed