Verslag van Tranceclassixx, 7 januari 2012

Dat muzieksmaak een uiterst persoonlijke kwestie is, dat is natuurlijk al lang bekend. Iets wat me hier tijdens TranceClassixx in de Matrixx opviel, is dat die persoonlijke smaak tijdens de classics avonden nog veel sterker te merken is. Iedereen heeft over die muziek een nog sterkere mening dan over de hedendaagse tracks. Althans zo was het bij mij in de vriendengroep erg goed te merken. Platen die ik geweldig vond, vond een ander helemaal niks en vice versa.

De avond begon voor mij, zoals gewoonlijk al meteen de eerste minuut dat de duur open was. Sinds dat Armin van Buuren hier een tijdje geleden gedraaid had, ben ik niet meer in de Matrixx geweest. Maar elke keer als ik er ben, ben ik ook meteen aan het genieten. Want je kunt zeggen wat je wil, maar dit is en blijft een geweldig mooie club, waar wij als Nederlanders best trots op mogen zijn.

Marc Simz stond tijdens de eerste uren van de avond achter de decks. Naar mijn gevoel draaide hij iets rustiger dan wat je van hem gewend bent, en wat hij misschien zelf zou willen. Maar dat maakt hem overigens wel een positieve en collegiale DJ. Hij wist tenslotte ook dat het tempo van zijn opvolgers Kyau & Albert, niet zo hoog ligt. Maar hoe dan ook was het zeker een lekkere set waarop de bezoekers op een mooi tempo kunnen binnenstromen.



Wat betreft zijn gehoorgeving aan het feest, volgde Marc Simz het concept van TranceClassixx heel erg goed op. Ik heb tenslotte diverse heerlijke platen uit de oude doos voorbij horen komen. Ook wel aangevuld met nieuwer werk, maar dat houd het spannend.

Tijdens de set van Kyau & Albert, die overigens met een heel erg lekkere stijl opende, waren de classics iets verder te zoeken. Het waren veelal eigen nummers en remixen. Zo nu en dan hoorde ik een classic, maar dan wel in een 2011 remix.
Dit is voor mij ook een beetje de reden dat ik altijd mijn twijfels heb bij Classics feesten. Het is altijd heel erg moeilijk om in die stijl een uitmuntende set te draaien. Ik zit al jaren in de dancescene, waarbij ik bijna elke weekend wel ergens op de dansvloer sta. Maar door de jaren heen is er eigenlijk maar één classics set, die me nog lang zal bij blijven, en die in elk opzicht ver boven de rest uitstak. Ik zal verder geen namen noemen, maar de liefhebbers weten ook wel dat die bewuste set in juni van 2011, ergens op het strand van Bloemendaal te horen was.
Sommige DJ’s maken in mijn ogen de fout om gewoonweg te weinig classics in hun set te gooien. Terwijl andere er voor kiezen om allen maar van die voor de hand liggende 13-in-een-dozijn classics te draaien. Maar de juiste balans daartussen is gewoon heel erg moeilijk te vinden.
Al met al was de set van Kyau & Albert, toch een heerlijke. Ik heb hierbij heel veel muziek gehoord, die voor mij erg vernieuwend was. En daar gaat het tenslotte ook om, als je van muziek houd!



Marcel Woods was voor mij de gene die het beste insprong op het concept, en dan ook met name de periode 2000-2010, wat volgens mij ook een beetje de draagkracht van dit feest had moeten zijn. Tijdens deze uurtjes heb ik weer heerlijk kunnen dansen en springen. Want het blijft me verbazen hoe deze DJ keer op keer weer een heerlijke set kan neerzetten. En dat nog wel terwijl hij hier vandaag met 39,4 graden koorts aan het draaien was.

Afgelopen week heb ik hem ook nog in Londen gezien. En net al toen, was Marcel ook hier een van de beste namen van de avond. Zijn stijl van Trouse is gewoonweg de perfecte combinatie op dit moment, met al de ontwikkelingen die er binnen de EDM aan de gang zijn.
En ook tijdens deze classics set, kwam de echte Marcel Woods toch weer naar boven. Met enkele minpuntjes ertussen, van net iets tè commerciële plaatjes, was het grootste deel van zijn set een waar genot.



Zoals ik aan het begin al zei, is muzieksmaak heel erg persoonlijk. Dat was ook weer goed te merken tijdens de afsluitingsset van Dazzle & Cor Fijneman. Persoonlijk vond ik het helemaal niks. Echt helemaal niks ! In plaats van het 2000-2010 tijdperk, kwam het bij hun, op enkele platen na, niet echt ver boven de 1995 uit. Waardoor er voor mij meteen een soort van “generatie kloof” ontstond.
Daarnaast viel het me overigens wel op dat juist nu, nu dat Dazzle & Cor Fijneman hier in de Matrixx stonden, de gemiddelde leeftijd van het publiek een heel stuk hoger lag. Dit waren natuurlijk de die-hard Dazzle fans die week in week uit al zijn feesten afgaan. Dit waren ook tevens de mensen die zijn set wel geweldig vonden, en ook daadwerkelijk tot de allerlaatste beat stonden te dansen.
Dus hoe je het ook went of keert, er is geen goed of fout, binnen de muziek. Ieder persoon, iedere generatie en iedere stijl heeft zijn eigen favoriete nummers en DJ’s. En juist dat maakt elk feestje uniek op zijn eigen manier.