Verslag van A State Of Trance 500, 9 april 2011

Ik wil jullie graag vertellen over een droom die ik dit weekend heb gehad. Ik was in een wereld dat beheerst werd door geluid, licht en vuurwerk. Het voelde vreemd en nieuw aan, maar toch weer ontzettend vertrouwd. Ik bevond me in het begin in een soort grote hal waar ik kon kiezen voor verschillende kleuren. Er waren rode, gele, groen, blauwe en oranje kleuren en ik wist dat wat ik ook zou kiezen, het zou altijd mooi worden!

Ik liet me leiden door mijn instinct en belande in een grote zaal. Voorin stond een podium, belicht met groene lampen en met een groot logo erboven dat me erg bekend voorkwam. Boven dit podium werd de naam 'Ashley Wallbridge' zichtbaar. Ik liep naar voren en zag allemaal vrolijke gelukkige mensen die met elkaar aan het dansen en genieten waren van warme geluiden. Waar het geluid vandaan kwam kon ik niet goed zien, maar ik gaf me er al snel aan over.
Toen ik niet veel later naar links keek zag ik een rode gloed. Hier klonken de energieke klanken van een talent genaamd Joey Renvo. Een select gezelschap stond vooraan te springen op de beats die deze jongeman ten gehore bracht. Ik merkte echter dat ik wat onrustig werd, en kreeg het idee dat ik ergens anders naartoe moest. De jongen verliet het podium, en ik de rode zaal.

Om de een of andere reden werden mijn voeten naar een gigantische zaal geleid, die baadde in een zee van blauwe licht. In deze warme Schulz-zee zwommen duizenden mensen op en neer op het ritme van een energieke stroom van tonen, melodieën en hoogtepunten. Het duurde niet lang voor ik mijn plek had gevonden en ik net zo van deze climaxen stond te genieten als de rest. Het leek alsof ik er maar een paar minuten was geweest, maar iemand vertelde me dat het na 1,5uur tijd was om energie op te doen, anders zou de droom ten einde komen. Dit advies volgde ik, en onderweg naar een plek om nieuwe energie op te doen kwam ik langs een knus zaaltje.

In de zaal leek een constante zonsondergang te heersen, hoewel er wel de knallende tonen van donder en de flitsen van bliksem te zien was. Helaas kon ik hier niet blijven wist ik, dus liep ik snel verder. Onderweg kwam ik een rij brede mannen tegen die iedereen een bepaalde kant op stuurden. Ik dacht dat dit wel een bepaalde reden zou hebben, dus volgde de richting die ze aanwezen.
Zo kwam ik weer terecht in de groene zaal. Inmiddels was het er drukker dan in het begin, en het leek alsof je in een groot bos stond, waar iedereen om elkaar heen sprong en danste als was het een soort lente dans. Vooraan stond een man die men 'Paul' noemde en die dit ritueel leek te begeleiden. Ik voelde me als in de hemel en liet me meevoeren met de prachtige en unieke klanken die deze man voortbracht.

Plotseling was er een 'electronic malfunction' en moest ik de zaal verlaten door een soort 'Cosmic Gate.' Nu stond ik ineens in een zaal waar juist een zonsopgang leek te zijn. De zon als hoogste 'Rank' zorgde voor een goede overgang van de klanken eerder in de groene zaal naar de meer energieke en sterke klanken van de 'Riel' world. Meer dan een uur lang genoot ik van deze wereld, maar ik wist dat het genieten van deze vrede ten einde kwam.

Er was namelijk strijd op komst, en de wereld kleurde vuurrood. Onder leiding van Mayor Simz knalde we als een bezetene. En toch leek het alsof iedereen zich nog altijd vermaakte en het was geen oorlog maar pure energie. Uiteindelijk bleek niets bestand tegen het geweld van het rode leger en 'The Mayor' had zijn taak gedaan.

Dit betekende dat ik me wederom ging afkoelen in de blauwe zee. De zee was echter veranderd in een kolkende massa. Het was alsof je in een branding stond, met twee grote rotsen die het water alle kanten opstuwden. En hoewel je lang kan genieten van de branding, ik vond het toch tijd om mijn laatste momenten in deze droomwereld in het groene bos door te brengen. Hier klonken voor mij nog 20 minuten de grote klappen van de kick en baslijnen voor alles helemaal stil werd. Alles ebde weg en toen ik wakker werd zat ik met pijn aan m'n voeten op het kleine station van mijn thuis dorp, en ik vroeg mijzelf af of ik werkelijk alles wel gedroomd had.