Verslag van Pukkelpop, 20 augustus 2010

Ik werd weer wakker door gerammel aan mijn tent. Nu was het inmiddels half 10 en Mick en Tom waren al wakker… Heel, heel langzaam opgestaan, opfrissen, even wachten op Bjorn en op een slakkentempo richting het festivalterrein. Daar zijn we als allereerste naar de toiletten gegaan achter The Shelter, omdat Mick en ik de avond ervoor ontdekten dat die nog redelijk schoon waren. Daarna zijn Tom, Bjorn en ik nog het museum ingegaan. Leuke weetjes, leuke dingen te doen, maar eigenlijk alleen leuk als je echt al vaak naar Pukkelpop bent geweest en het is eigenlijk te interessant om daar even vluchtig binnen te lopen. Aangezien ik niet zo’n geduldig persoon ben stonden we ook zo weer buiten, temeer omdat Mick buiten bleef wachten om naar dames te kijken. Na het museum besloten we dat we naar de Boiler gingen en daar troffen we dan rond half 1 (drie uur later dus!) Partyharders Feat. Highbloo! The Pope of Dope draaide erg veel hitjes die erg goed bevallen bij het grote publiek, maar niet bij mij. Het was aardig om aan te horen maar dat was ook alles. Ze draaiden een combinatie tussen Electro en Dubstep met als hoogtepunt SebastiAn – Killing In The Name Of… Tijdens een sitdown gooide een van de dj’s een vol flesje water (met de dop er nog op, dat komt hard aan!) richting een gast vlak voor ons die bleef staan, dat doe je niet! Als de Partyharder dan ook nog eens tijdens hun hitje met the Subs gaat crowdsurfen breekt er bij mij iets. We zijn naar buiten gegaan voor een hapje en een drankje en vervolgens zijn we naar de Dancehall gegaan. Persoonlijk vond ik dit het meest beschamende optreden van Pukkelpop 2010, ik dacht dat ik vorig jaar een paar slechte acts gezien had in de vorm van Gang Gang Dance en Peaches, maar dit was op een andere manier echt nog vele malen erger.

Else had ons voorafgaande aan Pukkelpop gezegd dat een van de redenen waarom ze naar Pukkelpop zou willen Ou Est Le Swimming Pool was. ‘Dance The Way I Feel’ is een klein hitje en een zeer aanstekelijk nummer. Live ligt deze band zeer goed in het gehoor en is nog dansbaar ook. Tijd om dus een kijkje te gaan nemen, dacht ik zo. Het was inderdaad waar, het klonk wel aardig. Ik vond het echter niet zo bijzonder en de andere drie mannen vonden er al helemaal geen klootje aan. Wij zijn nog maar eens drankjes gaan halen en gaan dansen op de beats van Riva Starr. Het bleek een legendarisch optreden te zijn geweest: het allerlaatste van Ou Est Le Swimming Pool! Na hun laatste nummer, hun bovengenoemde hitje, sprong Charles Haddon, de zanger van de band met zijn benen naar voor het publiek in. Een stomme actie, want daarmee raakte hij een meisje welke met gekneusde ribben naar het ziekenhuis werd afgevoerd. Later die dag heeft de toch al depressieve Charly zelfmoord gepleegd door van een lichtmast af te springen. Ik wil alle vrienden, familie, bandleden en fans langs deze weg veel sterkte toewensen voor dit ondraaglijke verlies. Het is een zwarte passage uit dit verslag.

Zoals gezegd zijn wij naar Riva Starr gaan kijken vanaf het podiumpje op de middenplaats. Pounding Techno kwam uit zijn boxen! Veel mensen op de binnenplaats zaten daar om te schuilen voor de warmte of hun kater van de dag ervoor weg te zitten. Daarom waren er nogal wat vreemde blikken die ons aankijken toen we bij iedere diepe undergroundplaat helemaal los gingen. Ik besloot maar eens een dansje te wagen en werd blij van de muziek die ik hoorde! Mick wilde aan de ene kant graag naar de mainstage om The White Lies te zien, maar aan de andere kant wilde hij in de boiler blijven vanwege de lekkere set die Riva Starr weggaf. Toen het nummer ‘I Was Drunk’, waarschijnlijk zijn bekendste plaatje, voorbij kwam, hielden wij het voor gezien en begaven ons richting mainstage.

Onderweg liepen we, nog altijd vergezeld door Bjorn en Tom Ridderbeeks, langs een kleine gamehall, waarvan de sponsor mij ontschoten is. Er was vanalles te doen daar: er stonden computers waarop je kon internetten, er stonden van die ‘air-hockey-spelen’ en wij besloten een potje te gaan tafelvoetballen: De Festivalgangers (Mick en ik) Vs. The Noobs (als in eerste festival dat ze bezochten, Bjorn en Tom). Al snel stonden Mick en ik behoorlijk achter, maar nadat we gewisseld van positie hadden kwamen we aardig terug, zelfs tot op gelijke hoogte. Uiteindelijk zijn we alsnog ingemaakt met drie punten verschil. Toen we verder liepen, vonden we aan het end van de mainstage nog een mooi plekje in de schaduw en zagen we nog net het begin van White Lies. Dat is dan ook het enige wat ik van deze band gezien heb want niet lang daarna viel ik als een blok in slaap! Tegen het eind van het optreden werd ik wakker gemaakt, maar ik merkte dat de anderen het ook erg lastig hadden. Anyway ik had dus nauwelijks iets meegekregen van White Lies. Na hun optreden werden wij gecontacteerd door Casper, Helena en Thom. We troffen hun en aan de andere kant verlieten Tom en Bjorn ons.
Eigenlijk wilde ik naar Streetlight Manifesto, dat kon omdat Eels en Limp Bizkit van plaats hadden geruild en ik werkelijk waar geen idee had van Eels. Daarop schold Mick mij uit, oftewel het werd Eels. Met Casper, Helena en Bjorn de eerste dag nabesproken terwijl Mick stond te genieten van zijn Eels. Ik herkende het nummer ‘Summer In The City’, dit nummer bleek echter niet van hun te zijn. Toen het andere drietal eten ging zoeken bleef ik bij Mick staan en ik vond Eels zowaar zelfs goed. Sterker nog: ik kreeg kippenvel van het nummer ‘The Look You Gave That Guy’! Na Eels kwamen Casper, Helena en Thom niet meer terug, althans dat dachten we, ze stonden echter een meter of 20 achter ons. Helena ging samen met haar vriendje Casper (die overigens echt geen enkele milliliter testosteron in zijn kloten heeft) naar Mumford & Sons, terwijl de echte mannen zich het voorvak in wurmde voor de jarige Fred Durst.

Fred Durst is uiteraard de frontman van de redelijk bekende band Limp Bizkit. Andere bekende namen in deze band zijn DJ Lethal en gitarist Wes Borland. Wes staat erom bekend dat hij altijd verkleed op het podium staat en dat was ook vandaag het geval! Ik was aanvankelijk een beetje bang dat dit optreden enigszins ging tegen vallen. Limp Bizkit heeft namelijk net een nieuw album uit (Gold Cobra) en over het algemeen worden nieuwe albums ten gehore gebracht op festivals. Echter toen Fred Durst het podium betrad waren de intenties gelijk duidelijk: de totale vernietiging van Pukkelpop tot een straal van vele kilometers, want de band begon gelijk met een oude hit ‘Rollin’. Nog voordat de eerste harde drums en gitaren zich in het nummer mengde ging de hele mainstage op en neer! De stemming zat er gelijk in en er werd heftig, hevig, ruw en bruut gemoshed! Daarna was het tijd voor de die dag 40 jaar geworden Fred Durst om een mooie chanson te zingen over zijn generatie… Ook ‘My Generation’ knalde er hard in en het voltallige publiek zond mee. Zelfs tijdens de breakdown van de track zong het publiek door en Fred Durst maakte een beweging op de climax alsof het feest weer verder ging. Dit was echter niet het geval. Hij maakte tijdens het nummer gebruik van de gelegenheid om het publiek te bedanken voor zijn verjaardagskaarten. Vervolgens ging het publiek zitten voor een heuse sit-down! Toen pas ging het feestje weer door. Daarna vervolgde de band zijn set met ‘My Way’. Dit vond ik nog het minste nummer van hun optreden, maar toch alles eruit gegooid. Vervolgens hoorde ik een melodietje wat ik echt al helemaal niet meer verwacht had van de band: Mission Impossible II Theme Ofwel ‘Take A Look Around’, soms is dit nummer beter bekend als ‘Hate Me’! Fred en Wes gingen zelf ook helemaal los… Tijdens de climax gebeurde het dan weer: een protest tegen haat en mishandeling in de wereld. En daarom moeten het publiek losgaan, als het nummer losgaat… iedereen zat inmiddels weer en langzaam werd de druk opgevoerd, het geluid van de gitaren en de drums wakkerde steeds sterker aan en toen ging alles de lucht in! Vervolgens kondigde Fred het volgende nummer aan met: ‘We are going to take it to another level, we’re going from crazy to psychotic’. Ik vroeg mij af of het nog wel gekker kon? Wat ging het worden? Nookie? Break Stuff? Nee… Het werd echt een Psychotic song, namelijk de cover van The Who, namelijk ‘Behind Blue Eyes’! Iedereen meezingen uiteraard. Daarna speelde de band het nummer ‘Livin It Up’ en alsof dat nog niet genoeg was klom Fred in de hekken om over het publiek heen ‘Eat You Alive’ te screamen… Toen hij weer terug op het podium klom trok hij zijn broek af, maar zijn ‘verjaardagscadeau voor ons’ had hij onzichtbaar tussen zijn benen geklemt. Hij zei dat hij gek werd van het publiek en graag wat dingen wilde afbreken… Dat kan! Tijd voor het hoogtepunt van zijn optreden… ‘BREAK STUFF’! Iedereen werd gek… BOTS… Vol de pit in en na de breakdown was het helemaal gekkenhuis… ‘If my day keeps going this way I just might… BREAK YOUR FUCKING FACE TONIGHT! Vervolgens riep Fred alle dames op om het podium op te komen, ondersteund door een leuk muziekje… Dat was dan zijn verjaardagscadeautje van ons! Uiteraard begon het publiek de dames toetejuichen met hun toekomstige beroep! HOERUHHH! Fred: ‘Ladies, they are talking to you… What are they saying?’ dus ik dacht het volgende nummertje te weten, namelijk Nookie, maar dat was niet het geval… In plaats daarvan hoorde ik een heel zacht gitaarriedeltje. ‘Some of these ladies f*cked up the guitar! Keep them away from Weshes’ shit!‘ Dus toen kwam hun eerste en waarschijnlijk bekende cover, namelijk eentje van George Michael: Faith! Whooeehoee! Wederom ga ik een filmpje erbij zetten want ook dit briljante optreden staat in mijn top 5, en wel op de derde plaats (dat wil zeggen dat de nummers 5, 1 en 2 nog moeten komen!). , Keep On Rollin Baby! http://www.youtube.com/watch?v=PhO9Fy2H6cE

Fred Durst

Wes Borland

Limp Bizkit

Het optreden van Limp Bizkit was afgelopen. Ik had het voor geen goud willen missen, ook vooraf niet, maar ik baalde er toch wel een beetje van dat ik Mumford & Sons had moeten missen. Spijt? Absoluut niet. Ik vraag mij ten zeerste af waarom deze band niet op de mainstage stond. Er waren zeer veel mensen bij Limp Bizkit, maar er waren er zo mogelijk nog meer in de Marquee. Er was geen doorkomen aan! Bij een verre blik richting de Chateau zag het ook nog zwart van de mensen tot zelfs bijna tegen de hekken van het einde van het festivalterrein! Iedereen wilde ze zien. Net toen wij aan kwamen gelopen en in het gezichtsveld waren van de schermen boven de Marquee speelden ze hun hits ‘The Cave’ en ‘Little Lion Man’. Ik durf te wedden dat ze gewacht hebben op mij tot ik binnen gehoorsbereik was.

Mumford & Sons

Omdat Mick en ik geen zin hadden in deze enorme drukte en omdat we enorm gezweet hadden bij het vorige optreden besloten we Tom achter te laten en ons richting ons tentje te begeven. Aldaar hebben wij ons opgefrist en ons klaar gemaakt voor de rest van de nacht. Beetje gechilled, wat gegeten en gedronken en toen op richting een bandje dat in België schijnbaar best bekend was (over de rest van de wereld trouwens ook) namelijk The Prodigy! Vlak voor aanvang vertrokken vanaf de camping…

Op Pinkpop waren ze fantastisch, maar ik verwachte er nu nog meer van omdat het publiek in België normaal gesproken nog beter los kan gaan. The Prodigy kon mij echter niet helemaal bekoren en ook de sitdown, die ik gezien die op Rock Werchter zo hard verwachte, viel vies tegen. Ze speelde vreemde, onbekende nummers. Er waren wel bekende nummers als ‘Invaders Must Die’, ‘Breathe’, ‘Omen’, ‘Voodoo People’, ‘Thunder’ en ‘Smack My Bitch Up’. Toch viel het mij enigszins tegen, misschien had ik er geen zin in, misschien was ik niet in de juiste stemming, maar velen met mij vonden het optreden tegen vallen. Er was iets dat dit optreden niet had, er miste iets. Ik heb alleen geen idee wat. Na The Prodigy zijn we Loempia’s gaan eten.

The Prodigy

Mick begon te twijfelen over de volgende act, hij wilde eigenlijk ook wel graag relaxed naar Snow Patrol kijken. Nadat hij mij dit bekend maakte sloeg ik hem op zijn muil… NEE! Wij moeten en wij zullen naar Plastikman gaan.

Enfin wij naar de Dancehall gelopen die wij nagenoeg leeg aantroffen. Aldaar kwamen wij Tom Ridderbeeks tegen die graag mee wilden omdat wij hem hierover verteld hadden. Hij vertelde ons dat hij bij Deadmau5 was geweest en dat we echt iets gemist hadden. Ik geloof graag dat het stukken beter was als Prodigy. In de Dancehall trof ik Sebas, een vriend van Rolo die al jarenlang een zware technofreak is. Wij liepen helemaal naar voren, tot tegen de hekken. Langzaam maar zeker werd het drukker en drukker. We konden niet zien dat de zaal helemaal volstond, maar we wisten zeker dat ie dat deed! Plastikman is de alias van ’s werelds grootste techno-dj/producer ter wereld. Deze Canadees heeft op I Love Techno eens een zaal voor zichzelf gehad! Mick wist mij te vertellen dat vooral de lichtshow speciaal zou worden, met een groot led-scherm. ‘Vreemd’, dacht ik, ‘een ledscherm als lichtshow is toch niet zo heel speciaal’. Maar goed we gaan het meemaken, het doek ging omhoog en de eerste track waren fragmenten van ‘Ask Yourself’ een langdradige minimalistische plaat met een ontzettend lange intro. Achter het doek stond inderdaad een ledscherm met een enorme ronding. Het ledscherm was wit en rood en liep van boven naar beneden in de maat van de muziek. Bij de eerste basslijn ging het publiek al helemaal uit zijn dakje. Ook ik vond het fantastisch, hoewel ik nog nooit in mijn leven zo’n diepe, donkere sound had gehoord. Hij vervolgde zijn set met ‘Marbles’. Een overgang van ontzettend diep naar melodietjes van Acid en Rave. Plots bleek het ledscherm ook andere kleuren te bevatten. Sterker nog het scherm bleek gewoon fullcolour te zijn, en als er op een bepaalde plaats niets brandde, was het raamwerk erachter te zien, met daarachter een spot op de levende legende, RITCHIE HAWTIN! Na een tijdje werd ik op mijn schouders getikt! Het waren Sharon en Janneke van Dia Y Noche, en later kwam !NDY er ook nog bij. Het feest was compleet! Verder draaide de man nog ‘Plasticine’, een melodieus plaatje en Panikattack, eentje met een knijterharde bass (althans live). Op het laatst werd het ledscherm groen en verschenen er allerlei cijfertjes op, die uiteindelijk terug telden naar 0. Einde van de show, alles werd donker. Plots word er vanalles voor het gigantische ledscherm gezet. Ja hoor, Ritchie Hawtin, Koning Electro, Keizer Minimal, groothertog van de electronische dance-scene, op nog geen meter afstand van mij! WOOOOW. Hij kwam ervoor staan met een effectenbox en ik hoorde een bass inkomen met een snelle drumroffel erachteraan… Nee, zou hij…? Ja, hij zal… HIJ DRAAIDE SPASTIK! Plots blijkt zijn monitor (boxen op het podium) niet te werken en geeft dit aan, even later geeft ie een flinke schop tegen een van de boxen. Beste optreden van Pukkelpop, zonder enige twijfel… deze staat bij mij op 1. Hier een filmpje van Mick over de laatste scene. http://www.youtube.com/watch?v=GQqoagTzTMo Stonden wij zo dichtbij? Ja zo dichtbij stonden wij!

Geweldige performance, bij het nabuitenlopen was Sharon haar stem kwijt, maar vond die gelukkig even later weer terug. De dames hadden zo’n kleurig ding bij zich, wat het precies is en hoe het heet weet ik niet, maar iedereen kent het wel en na enkele grappen over alle mogelijkheden die dat ding heeft namen we afscheid. Mick en ik besloten dat wat we ook nog gingen doen, niets, maar dan ook echt niets dit nog zou overtreffen en daarom zijn we maar naar de camping gegaan. Bloody Beetroots leek niets voor ons, net zoals NOFX en van Jan van Biesen hadden we al helemaal niets gehoord. Terug op de camping hoorden we de Bloody Beetroots knallen, maar we waren blij daar niet bij te hoeven zijn. Struikelend over andermans tenten begroeten we iedere campinggast met ‘dag buurman’! Daar kregen wij, brutaal genoeg weinig reactie op, hoe beleefd we het ook zeiden. Enkel drie eenzame Belgische madammen begroeten ons terug. Ik schat hun in onze leeftijd en zij waren aan de likeur. Mick vertelde dat we nog een fles Vodka hadden, en we gingen erbij zitten, niet nadat we ons zweet hadden afgedroogd en ik een petje had opgezet. We gingen er gezellig bijzitten en omdat ik niet van drank houd, dronk ik bier. Mick ging blowen en het werd een gezellige boel nadat ook enkele vrienden van de dames en een paar Engelsen zich erbij hadden gezet. Mick gooide in een stonede bui mijn pet weg en toen ik de fut had gevonden om ze te gaan halen, was ze weg. Ach ja, hij kwam toch maar uit Griekenland… Nadat ik Mick met zijn stonede kop had geholpen met pissen zijn we gaan pitten. Het was inmiddels toch alweer drie uur ofzo.