Verslag van Pukkelpop, 18 augustus 2010

De zin in Pukkelpop begon al weken van te voren! Na twee weken dagelijks de website checken werd eindelijk de time-table bekend gemaakt: puzzelen geblazen. Op de dinsdagmiddag inkopen gaan doen, dinsdagavond met Guy afgesproken om op woensdagochtend met de auto richting de camping te gaan. Guy nam nog een tweetal vrienden mee: Tom en Bjorn. Tom kende ik vaag van het stappen en Bjorn is de vriend van een collega van mij, ik kende zijn zus wel maar hem niet, hij woont echter nog geen straat verder als ik. Op het afgesproken tijdstip vertrokken, maar helaas had een van de mannen zijn ticket vergeten. Dus een half uur later dan gepland kwamen wij aan op Pukkelpop. De auto in de middenberm geparkeerd en de chauffeur bleef erbij. Snel bandjes gaan halen zodat onze chauffeur niet werd weggespleept met zijn auto door de Belgische politie. De auto werd uitgeladen en we konden het massieve veld van de camping betreden. Voor mij was het de tweede maal pukkelpop, voor de andere drie de eerste keer. We lagen op het gedeelte A2, als je naar binnengaat gelijk naar rechts, richting wc’s, maar dan eentje verder naar links, gelijk tegenover de eerste lichtmast naar links en dan een paar metertjes doorlopen. Het was inmiddels 11 uur ’s ochtends, tijd om de tenten op te zetten.

Ik had twee tenten bij me, namelijk een voor mezelf en ene van Mick. Die moesten en zouden dicht bij elkaar staan en dit lukte gelukkig aardig. De tent van Tom stond tussen er nog tussen in. De tent van Guy en Bjorn stond enkele meters verder weg, maar ik heb eigenlijk geen idee waar. De tent van Rosalie (de vriendin van Bjorn stond nog verder). Toen ik beide tenten goed met haringen en scheerlijnen had vastgezet ben ik daar even een kijkje gaan nemen. Er werden verwoede pogingen gedaan om de grote tent fatsoenlijk neer te zetten. Twee Belgische dames naast ons hadden ook moeite met hun tent, na hun geholpen te hebben met iets vastzetten (zo moeilijk was het niet maar het vereiste wat mannelijke spieren) kregen wij een broodje van de twee aangeboden. ‘Wat hebben wij toch lieve buren’ zeiden ze waarop geantwoord werd dat wij eigenlijk niet hun buren zijn. ‘Maar ja onze tent is toch groot genoeg’! ZEKER! Toen alles opstond ben ik terug naar de auto gegaan om terug naar huis te keren, de chauffeur was namelijk mijn pa. Ik had Mick beloofd om samen met hem te gaan en dus heb ik de middag nog thuis gespendeerd. Daar kon ik mij dan nog eenmaal wassen en alle andere dingen doen die op een festival moeilijk zijn.

Na me eigenlijk gigantisch verveeld te hebben werd het acht uur ’s avonds, Mick belde op dat ie klaar was om te vertrekken. Normaal gesproken is de reis van Maastricht naar Hasselt slechts 20 minuten, een half uur hooguit, maar vandaag was het ongezellig druk. Vanaf de afslag van de ring richting Kiewit stond het muurvast. Later bleek dat het nog dik anderhalf uur zou duren voordat we aankwamen. Mick sprong uit de auto om achterin een paar blikken bier uit de kofferbak te halen. Hertog Jan gaat er bij mij altijd wel in! Plots reed er een politiebusje naast ons dus de blikken bier even verbergen, en zodra ze uit het zicht waren snel de blikken opgedronken. Plots reden we naast een lijnbus, deze zat tjokvol met festivalfiguren. Sommigen waren rare gezichten aan het drinken, bandjes aan het laten zien aan medebusreizigers en passagiers van auto’s waar ze langs reden. Eentje had een fles sterke drank bij zich die hij gulzig opdronk en dit aan zoveel mogelijk mensen wilde laten zien. Plots sprong Mick andermaal uit de auto om nu een fles Stolz achteruit te halen: Vodka! De passagiers van de bus konden er wel mee lachen. Op een gegeven moment kwamen we aan bij de tweede brug, en het bleek dat de file ontstond doordat er bij het kleine station een parkeerplaats was waar heel veel mensen naar binnen wilden gaan. Gelukkig hoefden wij maar even afgezet te worden en konden we daar gemakkelijk langs. Het heeft wel anderhalf uur gekost.

Mick moest nog even zijn bandje halen, ik zou bij zijn spullen blijven staan en rookte me relaxed nog een sigaretje. Naast mij stonden enkele Belgen die ook op mensen aan het wachten waren die nog een bandje moesten hebben. We hebben even wat gekletst en toen kwam Mick terug. De camping zag er retedruk uit en waarschijnlijk moest je tot helemaal achterdoor lopen om nog een plekje te vinden (vorig jaar 20 minuten lopen van de tent naar de ingang en vice versa), maar Mick was nu zeer tevreden met de positie van zijn tent. Het was slechts 3 minuutjes van de ingang. We hebben daar alles gerangeerd en klaargemaakt om naar de Boilerparty te gaan. Het was inmiddels 11 uur in de avond. Tom belde nog enkele malen om advies over de file, camping etc… te vragen. Bij de Boiler aangekomen was het druk, heel druk. Het bonnen halen ging snel en we haalden gelijk een goede grap uit bij het meisje achter de kassa: ‘Mag ik voor 200 euro bonnen, de rest kom ik over een uurtje wel halen‘ … Het meisje keek mij stomverbaasd aan maar gaf ons toch de bonnen. Aldaar nog wat gegeten en gedronken, een klein dansje gewaagd en naar de dames gekeken. Ik was blij dat ik terug was bij de vorig jaar zo geliefde Boiler. Maar nu was het bommetjevol en er werden alleen maar hitjes gedraaid. Beetje jammer. Rond een uur of 1 gingen we terug naar ons tentje, want er wachtte ons nog drie zeer interessante festivaldagen!

Nog even chillen bij onze tentjes, onder de wol (slaapzak) kruipen en toen we bijna sliepen kwamen Guy en Tom terug. We werden wakker en ik had Mick aan Tom voorgesteld, omdat hij vlakbij sliep. Op donderdagochtend had ik een ‘rude awakening’, ik hoorde mijn naam geroepen worden en er werd hevig met mijn tent geschud! Het was Tom die schudde en Mick die riep: ‘Heey Roeie, wordt eens wakker!’ Met tegenzin stond ik op, ik kon nog wel effe blijven liggen, maar het mocht niet zo zijn. Niet dat ik heel slecht geslapen had, maar goed is anders, ik was wel moe. Het was pas half 10! Stelletje malloten de eerste acts begonnen pas om 11:20 uur! En dat was niet iets wat per se gezien moest worden. Na even gewassen en tanden gepoetst te hebben en langzaam op het gemak wakker geworden te zijn, besloten we dat het tijd was voor een ontbijt en wel op het festivalterrein zelf. In het naar de ingang lopen zagen we onzichtbaar vuurwerk (niet gek op klaarlichte dag) en ook vele gekleurde ballonnen de lucht in vliegen.