Verslag van Pinkpop, 28 mei 2010

Wat een weekend hebben alle Pinkpop-gangers weer achter de rug! Tijd voor een sfeerimpressie van de belevenissen die ik op Megaland en omstreken heb meegemaakt. Het gaat om een verslag, geen samenvatting. De mensen die mijn Pukkelpopverslag te lang vonden, hebben pech! Als ik het later teruglees dan heb ik er mooie herinneringen aan, hoe meer ik dan te lezen heb, hoe meer ik ervan geniet! Ook hierbij gaat het om mijn belevenissen, ervaringen, gevoelens en meningen. Val me er niet mee lastig als je het er niet mee eens bent of verzin zelf wat leukers. Anders dan het Pukkelpopverslag: hier zit een inhoudsopgave bij zodat je makkelijk de stukken eruit kunt filteren die je wel en niet wil lezen. Tevens heb ik nu bij ieder optreden een waardering vermeld in de vorm van een cijfer. Ook probeer ik er foto’s bij te zetten, maar ik weet niet of dat zomaar lukt om die dan weer op een internetsite er zomaar bij te krijgen… *Credits, de foto’s zijn van Mick en/of Kelly*

Inhoudsopgave:

1 Heenweg/ Zoeken naar een campingplaats
2 Tenten bouwen/ Indeling/ afwachten op het begin
3 ‘The Opposite Of Good’ aldus Kelly
4 Mensen tegenkomen op de Mainstage
5 Black Box Revelation
6 We Play Rock ’n Roll/ Schoppenaas
7 Nu echte Rock ‘n Roll
8 Vuur, Vuur en nog eens Vuur! 9 Terug naar de camping/ Afterparty dag 1 bij de tentenbasis
10 Goeiemorgen
11 Moke en het orkest
12 Ryan Shaw, of niet?
13 C-Mon, Kipsky en de rest…
14 In het voorvak verliefd worden op jou favoriete nummer
15 Elkaar weer eens kwijt
16 Spacen in de tent
17 Wachten, wachten, wachten, rondkijken en maar terug naar de tent
18 In afwachting op de afterparty
19 Afterpartytent en slapeloosheid
20 Begin de laatste dag met een dansje
21 Vloekend de tent afbreken
22 Alleeyhoppa!
23 Zo zoet dat je tandglasuur ervan afbrokkelt!
24 Niets doen, rondlopen en Pixies
25 Gogol Bordello, in afwachting van The Prodigy
26 Moshpit & Sitdown
27 Afscheid nemen bestaat niet
28 Terugreis

1
Na donderdagavond alle spullen te hebben ingepakt, mijn gsm’s opgeladen te hebben en de laatste muziek erop gezet te hebben ging ik (eigenlijk veel te laat) rond half 1 naar bed om vervolgens om kwart over 6 op te staan. Mijn zusje was zo lief om zo vroeg met mij op te staan en mee te rijden richting Landgraaf zodat zij de auto dat weekend nog had. De spullen lagen al in de auto maar er zouden nog 2 passagiers mee moeten in mijn kleine Fiat Ceicento. Dat paste niet en daarom had ik met Helena afgesproken om enkele tassen bij haar in de auto te knallen. Vervolgens dus mijn festival/feest-buddy Mick en zijn vriendin opgehaald, die voor de eerste keer uit Amerika was overgekomen. Daarna terug naar Helena om samen af te rijden nadat nog enkele andere mensen werden opgehaald. Na een korte touristische route kwamen we in een semi-doodlopende straat uit waar enkele verkeersregelaars de weg wezen. Vlak erachter lag de camping, aldus deze mensen. Spullen uitladen en lopen maar dus. Het was een enorm gesjouw en omdat ik een oude, relatief grote tent had, die nog in elkaar wordt gezet met ijzeren staven was dit erg zwaar. Toen we langs de camping liepen, bleek dit camping C te zijn, maar dit was niet de bedoeling. We wilden eigenlijk ons kamp opslaan op camping B. Dus zijn we nog verder gegaan met slepen en sjouwen, zo goed en kwaad als het maar kon. Vervolgens arriveerden we bij de ingang van camping B, waar we nog op enkele mensen moesten wachten, een uitgelezen moment om even uit te rusten, maar al snel was de groep compleet en moest ik verder met mijn lijdensweg. Met de groep waar we op dat moment mee waren hadden we zeven tenten en we liepen langs enkele velden die nog niet echt goed gevuld waren, maar waar geen plaats was om deze tenten bij elkaar op te slaan zonder een andere tent ertussen. Op een gegeven moment kwamen we dus op een open plek uit, met een veld dat nog helemaal leeg was, maar waar ook nog niemand op mocht. Wederom daar een rustpauze gehouden, enkele mensen zijn zonder tassen doorgelopen om te kijken of er verderop plaats was, maar toen deze terugkwamen hadden we besloten om gewoon te wachten. Daar natuurlijk al de grootste lol gehad en de mogelijkheid om iedereen aan elkaar te laten wennen. De meeste mensen kende ik van gezicht en sommige zelfs van naam. Casper toverde op een gegeven moment een stoel te voorschijn die hij liefkozend zijn meerwaarde noemde. Ook werd iedereen het liedje ‘Wees Nooit Boos Op Een Eend’ geleerd. Voor wie de tekst ook wil leren, check mijn Pukkelpop verslag maar even Na een tijdje mochten we het veld op en we kozen om gelijk links om de hoek, dicht bij de struiken ons kamp op te slaan.

Mick, Sofia onderweg naar de camping… Wachten om het veld op te gaan

2
De meeste mensjes van de groep hadden een vrij makkelijk op te zetten tent, de een wat groter dan de ander. Binnen een klein halfuurtje stonden dan ook alle tenten netjes op zijn plaats. Ik daarentegen met mijn oude en gigantische tent had wat meer moeite ermee. Er zijn minimaal 2 mensen nodig om dat ding op te zetten en aangezien ik er alleen in zou liggen had ik niemand om te helpen. Eerst alle voorbereidingen getroffen: onderzeil klaar gelegd, binnentent klaargelegd en wachten tot Mick mij kwam helpen. De binnentent stond gelukkig in een mum van tijd op. De buitentent bleek binnenstebuiten te zitten en de scheerlijnen zaten dus aan de binnenkant vast. Door de onderkant om te klappen kon ik hem wel nog op enkele plaatsen vast zetten maar aan de voorkant had ik te weinig stof om dat te doen en kon ik ook geen echte voortent maken met de daarvoor bestemde palen. Dit pakte echter wel nog een beetje goed uit, want je kon wel lekker achterover (nog een beetje rechtop) liggen op de voortent, die lekker mee veerde. Aan mijn linkerkant lag het koppeltje Mart en Sofia: ik kende hun van gezicht van Helena’s verjaardag, Mart is een uiterst geestige jongeman en Sofia is misschien wat serieuzer maar ook altijd in voor een geintje. Mart heeft een kleine spinnenfobie. Aan mijn andere kant (rechts) lag het gloednieuwe internationale koppel Mick en Kelly. Kelly komt uit Ventura in de buurt van Los Angeles en Mick heeft haar leren kennen via het internet, uitgenodigd om eens naar Nederland te komen en zij wordt dus gelijk getrakteerd op het eerste festival van het seizoen. Mick werkt als verkoper van onzin en is mijn feest en festival-buddy. Tegenover Mart en Sophia lagen Helena en Casper, met hun was ik naar Pukkelpop afgelopen jaar (samen met Mick) en zij lopen al zo lang achter elkaar aan… zou het nu dan eindelijk er eens van komen, of maak ik nog een kans ? Lees straks meer hierover! Helena heeft een fobie voor alle kleine beestjes die bewegen. Daarnaast lagen weer Ruby en Stella (tegenover mij), eigenlijk vrij weinig mee opgetrokken. Weer een tent verder lagen Tessa en Else (tegenover Mick & Kelly): ik kende hen via Casper en Helena met uitgaan in de Witte Ballons, toen die er nog was. Beide superlieve meisjes waar je goed mee kunt lachen  Else weet ontzettend veel van muziek, met name nieuwe muziek en haar smaak is een kruising van die van mij en Mick (aldus Helena) en zij is fan van Yeasayer. Met Tessa ben ik getrouwd (de eerste (en vooralsnog enige) in mijn nog op te bouwen harem) en zij heeft glutenintolerantie. Tenslotte lagen daarnaast weer Nikki en Roos en daar ben ik helaas nog minder mee opgetrokken. Nikki is fan van Destine. In afwachting van het begin van het festival zijn we eerst bandjes gaan halen bij de partytent op de camping en daarna nog even liggen chillen, sigaretje roken, zonnen, eten, drinken en gezellig kletsen op het basiskamp.

Tent opzetten Barbapappa met tuit en pijp

3
Uiteindelijk werd het half drie en vonden we het tijd om eens te vertrekken. De route naar het festivalterrein duurde zo’n 20 minuten vanaf camping B: 5 minuten over de camping en een kwartiertje naar de ingang. Onderweg stonden er allerlei kraampjes waar eten, drinken, bier, t-shirts en ander prul te kopen was. Het meest opvallende kraampje was zonder twijfel eentje waar men ‘Swaffelworsten’ verkocht. Het was redelijk druk bij de ingang, maar het ging gelukkig allemaal vrij vlot. Enkel de tassen hoefden even opengemaakt te worden en ik (zonder tas) mocht zelfs gelijk doorlopen. Achter de ingang verzameld en op naar de mainstage, maar binnen enkele seconde was de groep Mick, Kelly en mij al kwijt… of nouja, de rest was de groep (Mick, Kelly en mij) kwijt Mick en ik wilde graag naar The Opposites. Van een afstandje nog naar Epica geluisterd, maar Kelly vond dat maar geschreeuw, dus wij alvast richting 3FM-stage gelopen. Daar was het nog niet zo druk en vonden wij een plaats op het met plastik verharde gedeelte. Toen The Opposites opkwamen ging het lekker los. Ze begonnen hun optreden met enkele liedjes waar zo ongeveer nog niemand van gehoord had. De bassline was lekker en de melodietjes standaard vrolijk en een beetje house-achtig. De dj liep echt enorm te fucken door steeds het geluid uit te zetten met de bedoeling dat het publiek mee zou blairen. Aangezien dit niet of nauwelijks het geval was vond ik dit een stomme actie. Aangezien hij dit maar bleef volhouden vonden wij dit maar zeer irritant en het zou ons niet verbazen als dit een vooraf opgenomen set was. Na een nummer of vier zijn we dan ook weggelopen om ons eerste festivalhapje te eten: het werden pizzabroodjes. Wat ik zag van The Opposites was niet zo best, maar eigenlijk heb ik te weinig gezien om een echte mening te vormen over het optreden van The Opposites.

4
Al etend werd ik op mijn schouders getikt: het was mijn grootste vriend (twee meter nogwat en kleerkast van jewelste) Roy die alleen deze dag naar Pinkpop zou komen omdat daar een van zijn meest favoriete bands zou optreden – Rammstein! Hij was op zich al redelijk dronken (what’s new?) en was in geuren en kleuren aan het vertellen hoe zijn indrinken was verlopen. Toen Roy doorliep werd ik na een tijdje opnieuw op mijn schouders getikt. Ditmaal was het Emo-Gothic Guy en hij zei dat hij met de Belgisch/Brunsumse Chinees You Li (Youri) (het is gewoon een Nederlander uit Brunsum, maar spreekt met een gek (bijna Belgisch) accent en omtot hij altijd zijn ogen dicht heeft van het blowen wordt ie ook wel Chinees genoemd) en een paar andere mensen op het gras zat. Enfin wij daarbij gaan zitten en daar waren ook Ruud, Martin en Ilona (tot voorkort een koppeltje) en de nieuwe vriend van Ilona, Kenny. Ondertussen hoorde we nog wat snelle beats van de 3FM-stage. Het kon niet anders of het was Broodje Bakpau. Ach nouja, als ik die graag wil horen zet ik hem wel op een cd’tje of iets dergelijks, niet echt de moeite waard dus. In afwachting op Kasabian werd er een jointje opgestoken. Of nouja, door Youri en Guy. Ik heb verder niet meegerookt omdat ik eigenlijk een schurfthekel heb aan die geur en de laatste keer dat ik wel geblowd had was mij niet zo goed gevallen. Kelly stak zich op geheel Amerikaanse wijze een sticky op: puur (zonder tabak) in een pijp. Dit geheel deed mij enigszins denken aan vorig jaar: wachten op danwel luisteren naar een band die ik niet ken, lekker in het gras zitten/ liggen, zonnetje schijnt, biertje in de hand en om je heen blowende mensen (vorig jaar was dat tijdens Volbeat). Ondertussen waren Martin en Ruud, Jelle op gaan halen van de ingang en kreeg Guy een smsje van zijn moeder, die zich ook op het festival bevond. Het was iets in de strekking van: ‘draai en bewaar mij ook een joint’ ! Toen ik bier wilde halen zag ik enigszins tot mijn verbazing Andrea, de zus van Rob, achter de bar staan. Vooral Ilona was weg van Kasabian, ik vond dat ze heel afwisselend maar herkenbaar speelden. Ik hoorden invloeden van Robbie Williams, U2 en andere gelijkenissen die ik mij op dit moment niet meer herinner. Ilona was het daar absoluut niet mee eens, misschien was ik toch wel stoned van de lucht van anderen geworden? Anyway, Kasabian klonk zeer goed maar kreeg mij niet echt mee… misschien was het omdat ik zo lekker zat, maar ik ga niet meer geven dan een dikke 6.
Guy en Ik

5
Toen werd het 18:00 en Kasabian was voorbij, het werd tijd om ons richting de Converse-Stage ofwel de tent te begeven om The Black Box Revelation te gaan bezichtigen. We namen afscheid van het groepje gothics, zoals zij en ook anderen liefkozend op het werk genoemd worden (persoonlijk vind ik Ilona meer een hippie), en stapten richting de tent. Daar was het nog niet zo druk ondanks het feit dat ze al begonnen waren met spelen. Ik had van deze mannen wel al gehoord maar wist er niet zoveel van. De liedjes die ik op internet van hen tegenkwam deden mij denken aan de Arctic Monkeys. De band bestond uit een tweetal: een gast op de drums en een andere dude op een electrische gitaar en vocalen. Het optreden was spectaculair en vooral de laatste twee nummers vond ik echt zeer goed. Op een gegeven moment hoorde ik dat de gitarist twee snaren tegelijk aansloeg: oke dat klinkt heel onduidelijk Hij speelde zijn gewone melodietje, of in ieder geval dat wat ie moest spelen en ondertussen hoorde ik ook een wat hogere gitaarsound, rauw ook. Ik wist niet eens dat het kon, maar het klonk heel vet. Ik geef aan dit jonge duo een 8. Na dit zeer sterke optreden zijn we naar de mainstage gelopen.

The Black Box Revelation Matty met zijn blije smoel 

6
Op de mainstage kwamen wij al zeer snel Helena en Casper tegen. Zij vonden The Black Box Revelation schijnbaar niet zo goed als ik en Mick was het met hun eens. Met hun zijn wij aan de rechterkant van de mainstage gaan staan om naar een band te kijken die Rock & Roll claimt te maken. ‘We Are Motorhead & We Play Rock’n’Roll!’ Nou, nee dus, wat een herrie. Ik weet dat ik nu heel veel mensen boos ga maken als ik zeg dat ik het slecht vond, dus dat doe ik dan maar niet. Ze waren ook niet slecht, ik vond hun alleen niet zo goed en vond er vrij weinig aan Ik vond die frontman van Motorhead maar een lelijke kerel, twee dikke bulten op zijn wang. Helena vond echter zijn snor wel heel sexy, waarop Casper stilletjes wenste dat hij ook al haargroei in zijn gezicht had, maar helaas. Heel grappig was het groepje redelijk oude kerels die zo zat als een kanon stonden te springen en te moshen. De zatste van de groep werd steeds getackeld door zijn vrienden en op de grond geduwd. Normaal gezien zouden vele mensen een boze blik op dit soort volk werpen, maar omdat het zo’n grappig gezicht was, bleven woordenwisselingen en ongeregeldheden uit. Als laatste speelde Motorhead nog hun troefkaart, de schoppenaas (The Ace Of Spades) uit… Hun bekendste nummer en het hele publiek stond te springen! Heel vet om te zien, maar dit was eigenlijk ook het enige hoogtepunt naar mijn mening, en derhalve geef ik hun een 7-.

Blondie, ‘Casper moet poepen’, Mickey Metal! Motörhead

7
Inmiddels was het 20:00 geweest en ik was al 14 uur wakker. Het was tijd om een hapje te gaan eten en richting Paolo Nutini te lopen. Mick besloot dat hij vlak naast de 3FM-stage Churos ging eten en aangezien ik dat al HEEEEEEL lang niet meer gehad had, heb ik me er ook maar een zakje van besteld. Churos zijn een kruising tussen pannekoeken en frieten. Je krijgt een zakje met lekkere warme staven die enigszins wat weg hebben van pannekoeken, maar dan gefrituurd ofzo. Over dit geheel gaat dan nog een berg (poeder)suiker en klaar is Churros . Enfin wij naar Paolo Nutini, Helena en Casper waren inmiddels weer de kloten op… nouja, komen we nog wel eens tegen ofzo en Paolo Nutini die speelde, in tegenstelling tot Motorhead WEL Rock&Roll! Lekkere muziek die klinkt alsof het uit de jaren ’60 en ’70 komt. Ik had de man op Pukkelpop al gehoord vorig jaar, maar hij wist me wel erg te verrassen! Zeer goed gedaan. Ik vond het echter wel mooi geweest en heb mij erbij neergezet. Op een gegeven moment moest ik opspringen, want naast de bühne zag ik, en met mij velen anderen, Jan Smeets staan. Ik wilde even een foto maken, maar hij was al weg voordat ik ‘Peanutbutter Jelly-Time’ kon zeggen. Dit optreden is voor mij een 8,5 waard. Nadat ik zijn hitje ‘New Shoes’ nog even had meegepakt verliet ik het internationale liefdeskoppel en ben ik naast de Free Record Shop gaan staan wachten (waar The Opposites bezig waren aan een signeersessie, voor drieëneenhalve kip, geen mens daar dus, zodat ze rustig over de mainstage stonden te kijken, in afwachting van DE act). Ik wilde namelijk absoluut, sowiezo helemaal niets missen van Rammstein. Ik had de camera van mijn gsm al in de aanslag om te gaan filmen. Ik zou Kelly en Mick weer treffen op die plek zodra Nutini gedaan was. Later, terug bij de tenten hoorde ik van Else dat ik wel nog Jenny, Don’t Be Hasty van de man gemist had, omdat dat zijn laatste nummer was. Nouja, het zei zo en so be it… Toen dit nummer was afgelopen kwamen er gigantisch veel mensen langs mij gelopen van de 3FM-stage af om naar Rammstein te kijken, maar ik zag geen Kelly en Mick. Toen de grootste stroom weg was kwamen ze uiteindelijk toch aangekachelt en stonden we precies goed, namelijk op een kleine verhoging. Laat ze nu maar beginnen.

8
Het werd al donker boven Megaland, een luchtbalon voer over het terrein en deze had nog een gat in zijn lakens ook… als hij maar niet neerstort, want dan hebben we de poppen aan het dansen. We stonden ver, heel ver van het podium, namelijk naast de 3FM-stage op de verhoging van het veld. Ik had mijn gsm in de hand zodat ik alles kon filmen, ik wist precies wat er ging gebeuren want Roy had me een filmpje laten zien van een optreden van een week ervoor. Een groot zwart doek hing over de mainstage. Het wachten duurde lang, maar uiteindelijk was het daar, de eerste melodieën klonken over het veld en vervolgens werd er gezongen:

Wer wartet mit Besonnenheit,
Der wird belohnt zur rechten Zeit.
Nun das Warten hat ein Ende,
Leiht euer Ohr einer Legende: RAMMSTEIN!

Het grote zwarte doek viel naar beneden en er werd een net zo grote Duitse vlag tevoorschijn getoverd. Nog steeds geen zicht op Till Lindemann en de zijnen, maar het was begonnen Fucking Finally he… Rammstein opende dus met het Rammlied en toen de eerste drums over Megaland dendereden viel dan ook de Duitse vlag naar beneden en de leadzanger was gekleed in een duivelskostuum. De naam Rammstein komt overigens van een luchtmachtbasis waar in het verleden een zware vliegtuigcrash heeft plaatsgevonden tijdens een vliegshow waarbij vele doden vielen. Het is dus niet te verwachte dat deze band zoete liefdesliedjes en mooie ballads gaan zingen. En dat bleek! We waren ondertussen wat naar voren gelopen en stonden zo’n 60 meter achter de geluid- en lichttoren. Hier hingen boxen op en een groot scherm waarop alles goed te volgen was. Het tweede nummer dat ze speelde was B********** en de sterretjes vormen dan een niet zo’n heel erg net woord (de B is dan de eerste letter van dat woord ), gebruik je fantasie maar. Met een hoop gegrunt werd dit nummer gespeeld en het ging er vrij heftig aan toe. Het was niet zo druk waar we stonden en er was genoeg plaats om heftig heen en weer te springen. Zo vermaakte ik de nogal stilstaande menigte om mij heen ook nog een beetje want die stonden een beetje vreemd naar mij te kijken. Kelly verstond een groot gedeelte van de teksten niet en Mick was ook niet zo’n grote fan. Toch maakte Rammstein grote indruk op hun en de rest van het publiek! Verder speelde de Duitse band nog Frühling in Paris, Links 234, Ich Tu Dir Weh (waar de toetsenist in een badkuip wordt geschopt en van een meter of vijf hoog besprenkeld wordt met vuurwerk), Haifisch (over het feit dat men denkt dat de leden van een hardrock/metalband niet kunnen huilen, maar dat toch wel degelijk doen), Sonne, Feuer Frei (daar hadden de bandleden een gigantische vlammenwerper op hun gezicht geplaatst en die spoten dan over het publiek heen!) en Du Hast. Uiteraard erg spectaculair allemaal, ik zal er overigens vast nog wel wat vergeten maar de vijf echte hoogtepunten waren dit (let op: mening ): Wiener Blut… ‘Wilkommen in der DUNKELHEIT’ zoow heey, mijn lievelingsnummer van het Lifad-album (het nieuwste album Liebe Ist Für Allen Da). Heftig meegeblaird en wederom wat vreemde gezichten. Het nummer gaat over Jozeph Fritzl, de Oostenrijker die jarenlang zijn dochter had opgesloten in een kelder/ achterhuis en bij haar ook andere kinderen heeft gemaakt. Teksten als ‘Bist du manchmal auch allein? Ich pflantsche dir ein Schwesterlein’ maken dit heel duidelijk. Ich Will stond bij mij zeker op de vierde plaats. Mogelijk hun grootste hit in ons kikkerlandje van deze band. Ongeveer iedereen schreeuwde mee en ook Mick vond het cool. Dit nummer was overigens het laatste nummer van hun optreden en een stevig vuurwerk brak hierna los. Toch nog even mijn top 5 hoogtepunten afmaken: op de derde plaats staat het nummer Pussy, het hitje van deze band dat geweerd wordt en anders zwaar gecencureerd in alle hitlijsten (het is enkel gereleased op youporn.com en soortgelijke websites). Met een groot kanon, in de vorm van een penis spoot Till Lindemans met zijn ‘bratwurst’ over het ‘sauwerkraut’ van het publiek. Een witte substantie (ik denk dat het gewoon schuim was) vloog over de mainstage als ware sperma. Het op een na vetste moment zal zijn geweest het nummer Benzin: Een heus geschreeuw, met een harde gitaar en nog veel meer vuur. Op een gegeven moment rent een gast over het podium, hij hoort uiteraard bij de show, maar toch. Hij wordt aangestoken en op het moment dat je denkt dat de beveiliging hem gaat blussen en van het podium haalt klinkt de tekst ‘Wilst du dich von etwas trennen, dann musst du es verbrennen! Willst du es nie wiedersehen, lass es schwimmen in Benzin’! De ‘beveiliging‘ die hebben brandblussers gevuld met benzine en deze blussen dus niks, maar fungeren als het ware als vlammenwerpers die het op die gast nog wat harder opstookt! Maar mijn echte hoogtepunt was tijdens Waidmanns Heil. Dit was op zich niet zo spectaculair maar het pakte mij toch helemaal in. Het was iets minder vuurwerk en toch heel duidelijk wat er bedoeld werd. Met de tekst ‘Auf dem Lande, auf dem Mehr, lauert das Verderben, der Kreatur muss Sterben!’ een shotgun op de hemel richten kan niet veel duidelijker worden dacht ik zo. GOD MOET DOOD (aldus Rammstein)! Wat een magistrale show, wat heb ik mee geschreeuwd en wat ben ik los gegaan (in mijn eentje weliswaar (oke Mick en Kelly deden ook een beetje mee)) en derhalve geef ik een 9,5 voor dit optreden.

Waidmanns Heil! Feuer Frei, BANG BANG
Till Lindemans is des duivels… Matty los
9
Nu was het tijd om naar camping B terug te keren. Het was een drukte van jewelste en eerst heeft Mick zich dan ook nog gaan eten bij een stalletje. Op een plaatje wat erboven hing stonden vreemde bolletjes die niet zo 1-2-3 thuis te brengen waren. Ik grapte dat het op xtc leek waarop een jonge dame reageerde dat ik alleen maar zag wat ik wilde zien. Even aan de praat geraakt en ze bleek onder de bomen, tussen enkele bosjes in op camping B te liggen. Toen zij haar eten had gekregen namen we afscheid en ze zei ‘misschien tot straks in de tent’. Ik verzuimde uiteraard te vragen ‘jou tent of die van mij ’. Onderweg werd een voetballied ingezet (zonder tekst) en veel mannen zongen mee. Ik zei van te voren al tegen Mick dat ik als ik nu mijn mond open deed ruzie had tussen de FortuNEEzen en Recht-Op-Degradatie-Af supporters. Maar met mijn stomme kop riep ik toch MVV ergens tussendoor, waarop een vrouw voor mij zich omdraaide en vroeg of ik wel wist waar ik me wel niet dacht te bevinden. ‘Landgraaf’ was het enige goeie antwoord en ze draaide zich geïrriteerd om en liep door. Het werd maar steeds niet minder druk en zelfs buiten het festivalterrein bleef het schouder aan schouder en stap voor stap lopen. Het ging allemaal erg traag. Onderweg moesten we ook nog eens onder een loopbrug door en het zal niemand verbazen als er bier of andere vloeistoffen vanaf werden gekieperd. Niet plezant kan ik je dus vertellen. Toen we de ingang van camping A gepasseerd waren werd het al iets minder druk, maar het was ondertussen ook heel erg koud geworden. Terug bij onze tenten lag een groot deel van de mensen op mijn buitenzeil te hangen. Zoals ik al zei een ideale chillplaats  Ik heb iedereen even weggejaagd zodat ik me een vest kon aantrekken en enkelen gingen al naar hun warme bedjes. Mick, Kelly, Casper, Helena, Tessa, Else en ik bleven nog even buiten chillen en ik zette maar een muziekje op. Bo, Nijs & Hun Denkbeeldige Vriendje – Live @ Driehoek (Part1, voor de liefhebber), 30-01-2010, Kadans Maastricht, dikke tech-houseset waar Mick en ik zeer goede herinneringen aan hebben, zonder twijfel het beste kleinschalige feest waar ik ooit geweest ben. Helena haalde een van haar verjaardagscadeaus tevoorschijn dat ze van Katinka had gekregen. Het zat mooi verpakt in een Hello-Kitty-etui. Kelly haalde haar spullen er ook bij en het werd een groot vredesfestijn Ik weigerde andermaal mee te blowen en in plaats daarvan stak ik mij een lekker sigaretje op en wel een echte Amerikaanse die Kelly mij zou bewaren (het merk ben ik vergeten). Mick blowde met Kelly mee en het was de eerste keer dat hij er niet ziek/ zwak of misselijk van werd. Helena, Tessa en Else merkte vrij weinig van de joint van Katinka, maar Casper was na enkele flinke teugen stevig stoned. Goed bezig kerel! De anderen konden Bo & Nijs niet zo waarderen dus werden er nog een paar andere liedjes gespeeld waaronder Placebo  (YEEEY, verheug me nu al op Pukkelpop), daarna snel tandjes poetsen en de slaapzak in. Mick kreeg nog een gezellige lachkick in zijn tent

10
Ik kwam erachter dat ik als ik mijn slaapzak zo ver mogelijk dicht trok hij best wel warm was dus dat maar gedaan. Er was veel geluid van zowel de feesttent en daarna van een hoop mensen die wat verderop redelijk luidt de muziek hadden aanstaan. Ik had eigenlijk niet eens zo heel goed geslapen, maar werd wakker van de koffiewekker. Of toch niet? In ieder geval opnieuw in slaap gevallen. Weer werd ik wakker. Nu van de groep dus had ik Casper geësemesd of ze misschien wat stiller konden zijn. Deze had hem waarschijnlijk niet ontvangen want het werd maar niet stiller en dus mijn tent maar uitgestapt. Toen bleek weer iedereen op mijn voortent te liggen dus wederom mensen moeten wegjagen. Ik werd goedemorgen gewenst in de vorm van een liedje dat held Giel Beelen iedere ochtend op de radio ten gehore brengt. Voor wie dat te vroeg is, hier de tekst:

Begin de dag met een dansje,
Begin de dag met een lach!
Want wie vrolijk is in de morgen,
Die lacht de hele dag,
Ja die lacht de hele dag.

Enfin, ik mijn dansje gedaan en met ontbloot bovenlijf en zo moe als een bever in winterslaap op de voortent geploft. Douchen met de fles spa die ik had en proberen wakker te blijven. Vervolgens maar een broodje gegeten en gaan met die banaan. Helena zat op Casper’s schoot, die op zijn beurt weer op zijn meerwaarde zat. Zag ik dat nou goed, gaf Helena hem een zoen of droom ik nog? en ben ik nou de enige die dat gezien heeft? Nouja het zal wel weer. Vervolgens wilde ik even naar de toiletten gaan bij de partytent en Casper ging met me mee… hij had ‘iets groots te doen’. Onderweg Casper eens even uitgehoord maar die liet niets los. ‘Wat bedoel je hier mee te zeggen?’ en ‘misschien/ soms’ waren het meeste wat ik uit hem kon krijgen. Nu had ik van de week van een anoniem persoon al iets opgevangen, die op heel onduidelijke wijze duidelijk maakte dat ik maar beter niets met Helena kon proberen, toen ik daar een grap over maakte. Ik vroeg mij in eerste instantie af waar dat op kon slaan en kon maar op 1 conclusie komen en die conclusie was Casper. Anyway, hij liet niets los dus toen heb ik dat maar zo gelaten. Na de boodschappen terug naar de tent waar behalve Kelly en Mick al iedereen klaar was om te vertrekken. Vandaag was 2ManyDjs-dag oftewel party-hardy-tijd. Snel mij omgekleed, maar de groep vertrok al. Casper wilde wel nog even op mij wachten maar was mij ontzettend aan het opjagen, of zoals Mick het aan Kelly vertaalde in het Engels: Casper is hunting Martijn =D Door de haast die Casper had vergat ik mijn sokken. Wel onderweg nog even gegooid, ha lekker, met volle energie ertegenaan straks. Blijkbaar waren de dames en Mart eerst nog naar de toiletten en dus besloten Casper en ik nog eerst even naar het Pinkpopplein te gaan, de markt. Hier allemaal merchandise van bands: t-shirts, cd’s petten, zonnebrillen, maar ook tattoo’s, piercings en buttons. Vervolgens in de rij gaan staan, het was inmiddels vele malen drukker als de dag ervoor. Nu was er wel een strenge controle, heel streng mag ik wel zeggen en het duurde allemaal net iets langer. De volle zon was irritant en de reeds licht verbrande huid leek nu al in vuur en vlam te staan. Bovendien leek ik fase 1 van mijn enthousiasme-meter te hebben overgeslagen en gelijk naar fase 2 ging: ik lulde Casper de oren van zijn kop, maar die beweerde al wel wat van mij gewend te zijn. Eenmaal binnen naar een afgesproken plek gegaan om de rest te treffen.

11
2ManyDjs-dag kon beginnen. Toen we compleet waren zijn we in de volle zon in het gras gaan liggen. Heerlijk relaxed, maar ook oh zo warm en ik begon hem al aardig te voelen, fase 1 had zich nu bij fase 2 gevoegd. Dus vele malen drankjes gehaald om zowel koel als cool te blijven Ook mocht ik van Tessa’s zonnebrandcrème gebruik maken, wat overigens alleraardigst was, en dit heb ik dan maar gedaan hoewel ik eigenlijk nu toch al verbrand was. Het was tijd voor de Mokumse band Moke om af te trappen samen met het Metropole orkest. Gelukkig werd niet iedereen afzonderlijk aangekondigd, want anders waren ze misschien nu nog bezig. Het 60 man sterke orkest begon met spelen waarna de band volgde. Het eerste nummer dat ze speelde klonk mij bekend in de oren maar kon ik niet helemaal thuisbrengen qua titel. Het hele optreden door was zeer goed van kwaliteit. De muziek klonk prettig om een festivaldag mee te beginnen en nog een beetje uit te blazen van de dag en nacht ervoor. Het was eigenlijk gewoon popmuziek, met een vleugje bigband/ klassieke muziek erdoorheen en een flinke scheut rock. Het had wel wat weg van Night Of The Proms. Halverwege het optreden werd ook nog de huidige hit Switch gespeeld. Van mij krijgt Moke een 7 voor de openingsact. Ze hadden niet harder of rauwer moeten spelen, maar het was precies goed. Als ze later op de dag zouden spelen hadden ze allicht een hoger cijfer kunnen krijgen, maar helaas. Zo tegen het einde wilde ik even naar het toilet gaan en toen ik terugkwam was Moke voorbij. De enige die ik terug vond waren een bijna slapende Casper en een bijna slapende Helena. Anderen waren naar Ryan Shaw. Aangezien ik op een festival ben wil ik er niet voor de bok zijn ballen komen en dus heb ik de nummers van Tessa en Else gekregen zodat ik hun misschien nog kon terugvinden bij Ryan Shaw.

12
Wederom even naar een afgesproken punt gegaan en met Tessa, Else, Ruby (en Roos of Stella dacht ik?) dus naar Ryan Shaw gegaan. Net als de dag ervoor vond ik op de 3FM-stage een mooi plaatsje om te gaan zitten. Het optreden was vreemd genoeg nog niet begonnen, geloof ik. Ik zei tegen de dames dat ik liever die tortelduifjes alleen wilde laten en toen kwam het er dan toch eindelijk uit: ‘ja lief zijn ze samen, ze hebben sinds Paolo Nutini (gister) iets’. Ik kon dus eigenlijk die ochtend nog niet vermoeden wat ik (en met mij vele anderen) eigenlijk al heel lang wisten: dat gaat hem nog worden. Het heeft even geduurd, maar dan hebben ze ook wat (lekker dubbelzinnig ), bij deze gefeliciteerd beiden! Terug naar Ryan Shaw: We hadden een redelijk plekje uitgezocht maar toen begon het toch wel erg vol te stromen en werd het toch wel heel erg vol. Wij waren eigenlijk niet van plan om te gaan staan en dus besloten we na twee nummers toch maar terug te gaan naar de tortelduifjes, omdat quasi alle andere mensen wel stonden. Ik heb niet genoeg van Ryan Shaw gezien om hem een eerlijke waardering te geven, al klonk het wel heel goed. Het nieuwe liefdesnestje was bij terugkomst alweer weg. Wij hadden ons in ieder geval teruggezet waar we aanvankelijk zaten. Rond half 3 een sms van Mick dat ze binnen waren en of ik hem even kon ophalen. Dat dus maar gedaan. Inmiddels waren we in afwachting van C-Mon en Kipsky.

13
Voor het optreden van C-Mon & Kipsky werd een groot aantal artiesten uit de hoge hoed getoverd: de blazers van de Amsterdamse Klezmer, Benjamin Herman, drummer Bram Hakkens van Kyteman’s Hiphop Orkest, Kyteman zelf, Fay Lovsky en zelfs Pete F*CKING Philly (misschien dat ik nog iemand vergeet, excuses alvast). Al snel begon ik in fase 3 te geraken, ik MOEST staan en kon niet stil blijven staan. Na even te staan besloten we om naar voren te gaan. En los ging het! Hoppa Vooral de nummers met Fay Lovsky – Ghouls ’n Ghosts, Evil Needle en Make My Day samen met Pete Philly waren imposant, maar eigenlijk was het hele optreden gewoon machtig. Het scratchwerk was gruwelijk, al wist ik precies hoe hij dat deed, de samples waren wat mij betreft nog indrukwekkender, maar daar was Mick dan weer minder van onder de indruk. Volgens hem gebruikte ze een software die de samples precies in het goede tempo zette en op het juiste moment inzette, maar daar ben ik niet zo zeker van. De muziek was een mengelmoes van pop/rock, hiphop, ska en nog vanalles wat. Het klonk in ieder geval briljant en geniaal. Verder werd er nog leuk met special effects gespeeld: Er liepen twee mannen in een rode overal over het podium met een groen bord. Op de schermen aan de zijkanten waren dan allemaal effecten te zien (en op het grote scherm achter de geluid- en lichtregelingsstage waarschijnlijk ook he). Sodemieters wat een optreden. Het is dat ik nog niet zo bekend was met deze band, maar ze krijgen van mij een hele dikke 9! Niet meer stil gestaan vanaf het moment dat ik opstond (dat ging ook niet meer)! Ook ‘The Running Man’ was een zeer sterk middel om het hele veld aan de gang te krijgen en te houden: Een van de vele mensen die op het podium stond beval het publiek om de handen hoog in de lucht te steken wat en mass dan ook gebeurde. Vervolgens moest iedereen een kwart slag draaien (daar ging het fout, want sommigen weten het verschil tussen links en ‘die kant (rechts dus)’) niet. En toen werd er afgeteld en begon iedereen ‘the running man’ te dansen, fantastisch! De interactie met het publiek was dus fenomenaal, alleen jammer dat er zoveel hulp nodig was van gastoptredens, want alleen hadden ze het niet gered. Aan de andere kant waren die gastoptredens natuurlijk vet en zal je mij er ook niet over horen klagen. Inmiddels waren we nog maar met zijn 5en: Else, Tessa, Kelly, Mick en ik. En we besloten om niet van de mainstage af te gaan, maar als het niet zo druk was alvast in het voorvak te staan voor de volgende act, omdat je op een festival gewoon 1 keer voorvak moet doen!

14
Na nog een keer wat drinken te hebben gehaald, want daarna zou dat niet meer mogelijk zijn voor de volgende 2 uur, snel het voorvak ingedoken. Hierdoor zouden we Kitty, Daisy & Lewis moeten missen en zo ook Destine, die een plaats waren opgeschoven door de afwezigheid van Wolfmother. In afwachting van Mando Diao hebben we het beroemde liedje over de boosheid op een eend weer gezongen. Het werd er echter niet veel minder druk van. Ik wist eigenlijk maar een nummer van hen en dat was Dance With Somebody. Mick hielp mij met een tweede en derde nummer en dat waren Gloria en Mean Streets. De laatste kende ik niet en toen vroeg ik mij af of ‘Falling In Love With Your Favourite Song’ niet ook van hen was. Mick wist het antwoord in eerste instantie niet en dacht dat dat niet van hen was. Na een tijdje hard peinzen kwam hij op zijn antwoord terug, natuurlijk wel! DAT IS DANCE WITH SOMEBODY… Oeps, blunder! Nog steeds in afwachting tot een van de meest verrassende acts van een jaar eerder kon ik mijn knietjes al niet meer stil houden en uiteindelijk kondigde Giel Beelen hen aan met: ‘Ze hebben een eigen versie van ‘begin de dag met een dansje’ (Dance With Somebody)  MANDO DIAO! Zij begonnen enkele zoete ballads om deze af te sluiten met keihard gebeuk van snerpende gitaren en de drummer wist ook hoe hij op zijn instrument moest rossen. Andere nummers van hun waren gewoon wat rockiger, en heftiger. Uiteraard speelden ze ook nog Gloria en verlieten toen het podium. Het liep ook zo tegen het einde van het optreden aan, maar vond het vreemd dat ze ‘Dance With Somebody’ niet speelden. Ook leek het erop of het stage-personeel alles ging afbreken, maar uiteindelijk kwam de band toch nog terug (met sigaar in de bakkus)… Ze herstarten hun optreden met een mooie wals, maar knalde uiteindelijk toch nog even keihard door met een stevige rockplaat, gevolgd door Mean Streets en Dance With Somebody! Heerlijk optreden, achteneenhalf!

15
Na Mando Diao hebben we Else in het voorvak achtergelaten (zij wilde Editors zien) en wilden Tessa, Kelly, Mick en ik richting Caro Emerald gaan. Mick en Kelly zouden drankjes gaan halen en zouden daar op Tessa en mij wachten, want wij wilden eerst van de sanitaire voorzieningen gebruik maken. Toen wij het voorvak uiteindelijk daadwerkelijk verlieten wachtte ons een drukte van jewelste in de Converse-tent en daarbuiten. Het leek wel alsof er geen mens was bij Destine (hooguit Nikki), en dat iedereen zich bij de Nederlandse achtergrond zangeres die voor zichzelf was begonnen had gevoegd. Ook de toiletten waren bomvol. Tessa en ik besloten daarom niet te gaan en evenmin ons in de menigte te mengen. Met Mick contact opgenomen dat we richting Jillz gingen en daar wel op hem zouden wachten. Daar inderdaad bij elkaar gekomen, toen was het inmiddels al 18:00 geweest. Ik zou even niet meer weten of er meer mensen bij waren, zeker was wel dat Helena, Casper en Else al in het voorvak van de Editors stonden en dat Tessa, Mick en Kelly naar John Mayer wilden… We hebben even rondgelopen en heb even een zwart gat over wat we precies gedaan hebben. Ik heb niks te verbergen, ik weet het gewoon niet meer Wel weet ik dat ik lang heb getwijfeld om snel naar de tent te rennen om mij andere schoenen aan te trekken om mijn blaar op mijn linkerhak wat te verzachten. Ik besloot echter om een groot gedeelte van het Editors-optreden te skippen en alvast naar de Converse te gaan, een half uur voor aanvang van de mannen van Soulwax!

16
We schrijven 19:00… ik kwam aan in de Converse tent waar vooraan al wel redelijk wat mensen op de grond zaten, maar het verder nog niet druk te noemen was. Eerst maar even naar de toiletten dan, terug ongeveer 2 minuten later… nog steeds 28 te gaan dan ook nog maar een drankje halen, weer terug… nog steeds 24 minuten te gaan… Rondje maken door de Converse om misschien bekenden te spotten, helaas niemand gevonden (later vertelde Maud dat ze me nog had gezien en dat ze helemaal vooraan stond/ zat). Ik wist dat Helena, Casper en Else ook graag naar 2Manydjs wilden en besloot, met mijn laatste beetje batterij nog een smsje eruit te persen: ik zou terug te vinden zijn bij de pilaar links achter (de eerste die je tegenkomt als je van het voorvak de tent inloopt zeg maar). Hoe langer de klok doortikte, hoe drukker het werd. Het wachten duurde lang, maar vlak voor aanvang werd dit wachten opgeleukt door een prachtig stuk decoratie. Een meid kwam voor mij staan en zij was adembenemend mooi  Het prototype lekker wijf: blond, benen tot onder haar oksels, mooi gevulde ronde billen (niet te groot, niet te klein), pijplippen vulde haar mooie gezicht aan, ook had zij een zeer vriendelijk decolleté en droeg een kort jurkje waar zowel die decolleté als mede haar achterwerk zeer goed tot hun recht kwamen *kwijl* Toen werd het tijd om van het voor mij hoogtepunt van de dag te gaan genieten (nee niet die meid). Wederom Giel Beelen deed de aankondiging: jongens, buiten regent het, we staan in een tent maar we worden toch nat, want het dak gaat eraf! De mannen van Soulwax aka. 2Manydjs kwamen op met een ghettoblaster, waar krakende radiosignalen van afkwamen. Toen de draaitafels geïnstalleerd waren begonnen de Belgen aan een sublieme set met een track waar ze eigenlijk altijd mee beginnen: Chemical Brothers – Hey Girl, Hey Boy… 2 Many Dj’s (in plaats van Superstar Dj’s)… Here We Go! Inderdaad, vanaf het eerste moment ging het dak eraf, iedereen ging los. Gedurende dit optreden moest ik steeds denken aan verschillende feesten/ festivals/ optredens waarvan de sfeer een kruising was: de tent stond zo op zijn kop als tijdens Pendulum een jaar eerder, de mensen deden zo gek en schreeuwden ‘’Heeeey Hoooo’ en ‘OE OE’ zoals op I Love Techno, het was zo druk als bij Linke Soto, de mensen kwamen om te feesten zoals bij de Recycle Your Mind-feesten, de sound klonk zoals de Boilerroom @ Pukkelpop, het was zo gemoedelijk als Ohm en ik stond hem te spacen alsof ik me op Driehoek Voor De Liefhebber waande! Ook het stuk decoratie kon blijkbaar mooi heupwiegend en achterwerkschuddend bewegen, of ze hierop geoefend had weet ik niet, maar ze was er in ieder geval erg goed in. Van wat ik me nog kan herinneren hoorde ik twee liedjes van Justice, ene van Guns ’n Roses en twee van Mr. Oizo (Cut Dick en Positif), maar de echte hoogtepunten waren toch wel België van Het Goede Doel en MGMT – Kids (Soulwax Nite Remix). Zodra ik de eerste geluidjes van die laatste plaat hoorde, schreeuwde ik het uit van euforie (een van de hoogtepunten van Pukkelpop ook). Ik was aan het springen en aan het stuiteren en kon alleen nog maar het woord ‘YES’ uitbrengen! Verbaasd draaide de blonde schone zich om en keek mij aan en ik zei: ‘tsja’. Vervolgens keek ik ook even rond en zag dat er wel meer mensen met een vreemde blik mij aankeken. Dat duurde niet lang want toen de vocalen voorbij waren en het melodietje opkwam zong iedereen volle bak mee ‘Tuh Tuh Tuh Tuh Tududuh Tuh Tuh, TUUUUUUUH’ haha supervet! Toen de basslijn in het plaatje verscheen stond de hele tent onderstebuiten, bovenstebinnen, buitensteboven, onderstebinnen en alles wat je maar kan verzinnen. GE-WEL-DIG! Dikke 10! Ik spacete als een dolle en het ging hard tekeer, maar aan alles komt een eind, zo ook aan deze set! Veel te kort leek het wel, voor mijn gevoel waren ze net pas 20 minuten bezig, maar mijn horloge gaf toch echt al half 9 weer. Snel wat drinken en naar de afgesproken plek gaan!

17
Mijn tong voelde aan als schuurpapier, mijn bek was zo droog als wat en later hoorde ik dat ik zelfs een wit spul op mijn lippen had (een soort van opgedroogd speeksel of iets)… Anyway, snel 2X water en een redbull voor mijzelf besteld. En door naar de Jillz stand, want daar zouden Tessa, Mick en Kelly op mij wachten. Ik had wel verwacht dat zij al daar waren want de grote menigte die bij John Mayer stond was grotendeels al weg en stond voor Greenday op de Mainstage. Echter geen spoor van een van deze drie mensen. Na een tijdje gewacht te hebben besloot ik om eventjes een rondje te lopen in de buurt van de Jillz, zouden ze hier wel in de buurt zijn? Daarna ben ik even terug gaan staan, weer een rondje lopen, tot ongeveer 21:10. Toen ben ik richting uitgang gelopen, zodat ik de blaren kon verzorgen, kon eten, mijn gsm kon opladen. Want als ik mijn sim-kaart in mijn reservetelefoon zou douwen, dan zou ik aan eventuele andere activiteiten die avond nog mee kunnen doen. Ik had er behoorlijk de pik in en baalde er nogal van dat ik (ook al is Greenday niet mijn favoriete lievelingsband) de hoofdact van de zaterdag zou moeten missen. De boosheid was er al snel uit toen ik bij de trapjes bij de uitgang Tessa zag staan. Ik keek even boos naar haar, maar haar schuldige glimlach maakte veel goed. ‘Sorry, we waren onderweg naar de Jillz maar kreeg een smsje van Ruby om ergens anders heen te gaan’. Ruby stond naast haar en bevestigde dit alles. Toen maar afgesproken dat ze het kon goedmaken als we naar de Silent-Disco zouden gaan. Dat vond ze goed en we namen afscheid. Regen kon je het niet noemen maar het miezerde inmiddels wel heel heftig. Onderweg kwam ik ook Joelle nog even tegen. Altijd gezellig met haar!

18
Terug op de camping besloot ik dat ik best een grote boodschap kon doen, aangezien ik nu alleen was en het verder toch niet zo druk was op de camping. Drie maal raden wie ik daar bij de toiletten bij de partytent tegenkwam: de andere schuldigen, Mick en Kelly. Mick had een andere smoes: ‘Kelly had het koud en mijn vriendins wil is wet’. Ook daar kon ik mee leven en ze nodigden mij uit om in hun tent te komen chillen. Leipe shit ouwe, dat sla ik niet af, jeweetzelf! Enfin, ik die toiletten in en tot mijn grote verbazing hoorde ik van heel ver, de mainstage dus, een nummer dat absoluut niet van Greenday kon zijn: Song 2, welke namelijk van Blur is. Klonk op zich wel heftig. De toiletten waren, vergeleken met Pukkelpop erg schoon. Ze stonken minder en er lag minder zooi in de hokjes. Vervolgens heb ik mij naar het kamp begeven, ik heb mij warmer aangekleed, enkele smsjes beantwoord waaronder een van Maud: ‘We hadden jou echt wel helemaal vooraan verwacht bij 2manydjs met een pilletje op’. Ik bevestigde dat ik bij 2manydjs stond, maar niet vooraan. Vervolgens ben ik bij mijn buren een kijkje gaan nemen en het was best gezellig daar. Vervolgens nam het merendeel van de groep contact op en zij zeiden dat ze niet naar de Silent-Disco gingen, omdat dat een heleboel moeilijkheden met zich meebracht (onder andere dat ik terug naar het festival terrein zou moeten) en ze zouden eerst even naar de tent komen om vervolgens een feestje te bouwen in de partytent. Ik besloot me er dan maar helemaal op voor te bereiden en om mij even helemaal om te kleden, lokstoffen opdoen en mij nog ene te gooien. Toen de anderen aankwamen ongeveer gelijk vertrokken. Mart en Sofia, die terugkwamen toen ik bij Mick zijn hutje zat, besloten net als Kelly en Mick niet mee te gaan. Bleef over: Helena, Tessa, Else, Casper, Ruby, Roos of Stella en ik.

19
In de tent aangekomen waren de Gemene Mixmeesters al heftig aan het knallen en zij wisselde populaire dance-plaatjes af met bekende rocknummers. Nadat we een mooi plekje hadden uitgekozen kreeg ik honger. Ik wilde aanvankelijk een pizza pakken en stond bij dat kraampje dan ook in de rij. Toen hoorde ik voor de tweede keer die dag MGMT – Kids (Soulwax Nite Remix) en ik trok een sprintje terug de tent in. Daar kon ik de rest echter niet zo gauw terug vinden en besloot maar even in mijn eentje een feestje te bouwen. Na het nummer had ik geen trek meer in pizza en kocht me een broodje kaas uit de oven, met tomaat, en komkommer. Het verdomde ding was zo droog dat ik de helft maar heb weggekeeperd. Terug de partytent in waar enkele gezellige meeblairrocknummers gedraaid werden. Enkele nummers later kreeg ik dorst en bood iedereen een drankje aan en ik vroeg Casper om mij even te helpen met dragen, omdat de bar een eindje verder was. Omdat in ons gedeelte het nogal druk was en bij de bar helemaal niet, besloten Casper en ik de dames op te halen om verder door te gaan staan en dan pas drankjes bestellen. De dames weigerden dit echter en kwamen met de mededeling dat ze richting slaapzak wilden gaan. Maar niet nadat we hadden gesprongen op Nirvana – Lithium. Helaas, na een uurtje verlieten we de afterparty alweer en na mijn tweede gegooiden, was ik klaar wakker en bonkte ik van de energie, ik had nog lang geen zin om te gaan pitten. Het miezerde nog harder nu en buiten blijven hangen had niet veel zin. Desondanks hebben we dat toch nog enkele minuten gedaan. Toch maar in de slaapzak gekropen omdat ik toch wel redelijk moe was. Echter mijn energie en het geluid van de partytent overwonnen het van mijn vermoeidheid. Van het geluid van buitenaf kon iets tegen gedaan worden: oordopjes. Maar die zijn natuurlijk niet 100% geluidsdicht en bovendien zaten die dingen erg vervelend dus ze toch maar uitgedaan. Rond een uur of drie moest ik een kleine behoefte doen en ik vond de struiken achter de tent die naast die van Casper en Helena stonden wel een geschikte plaats. Ook nog maar even een peukie opgestoken toen. Toen het feestgedruis in de tent was afgelopen besloot de regen keihard op mijn tent te gaan kletteren. Toen dit eenmaal minder werd begon een groepje kampeerders ook nog eens met de muziek vol open te zetten en toen zij enkele uren later klaar waren floten de vogeltjes en bereikten de eerste lichtstralen mijn tent. De slaap kon mij niet vatten en ik de slaap ook niet. Uiteindelijk viel ik toch in slaap, zo rond een uur of 7 ’s ochtends. Ik sliep tot half 10 en dacht dat eigenlijk iedereen al buiten zat.

20
Niet iedereen zat buiten, sterker nog, alleen Mick had de tent openstaan. Ik had tandpijn en mijn uit de kluitengewassen powernap bracht mij veel energie. Ik liep maar wat rond in de miezerige regen en besloot mijn laatste broodje op te eten. Deze was niet meer te vreten en al snel kwamen de eerste mensen de tent uit. Iedereen die buitenkwam moest zijn/haar dansje doen om het welbekende melodietje van Giel Beelen. Vervolgens werden de spullen ingepakt, tent voor tent en ook deze werden een voor een afgebroken. Aanvankelijk zouden alle spullen in het tentje van Casper en Helena gepleurd worden, omdat zij sowieso nog tot en met maandag zouden blijven. Maar aangezien er nog nauwelijks leven te bespeuren was bij Casper en Helena en zij nog knus in de tent lagen te …. (ja wie weet wat ze daar deden), besloot men alles maar in mijn natte tent te deponeren. Mick, Kelly en ik wisten nog niet hoe en wanneer we naar huis gingen, dus die spullen stonden wel veilig. Het afbreken van de tenten had overigens wel nog wat voeten in de aarde: op vele tenten zaten slakken, spinnen en ander ongedierte die de dames eng vonden. Ook het opvouwen van sommige tenten was soms makkelijker gezegd dan gedaan, maar uiteindelijk is het toch allemaal gelukt. Zo rond half twaalf verliet ik samen met Nikki (van wie ik inmiddels een poncho had gekregen), Ruby, Stella en Roos de camping om naar de Maccabees te gaan. Else en Tessa waren al door en Casper en Helena en Mick en Kelly bleven in hun tenten achter voor het nodige (voos)werk. Vlak voor de ingang, aan de straatkant zaten Else en Tessa op ons te wachten. De dames wilden eerst nog over het Pinkpopplein lopen en na een korte ronde hadden Tessa, Else en ik het wel gezien. Wij besloten alvast naar binnen te gaan. In de wachtrij werd ik echter gebeld door Mick, zijn vader kon de spullen komen ophalen, zo rond half drie, of ik dus terug wilde komen, want als hij nog midden in de nacht moest komen, dat ging niet en als het in de avond moest, zou hij de Pixies (wie?) missen.

21
Vloekend en scheldend liep ik terug naar de camping. Ik besloot om maar eens naar het thuisfront te bellen om te zeggen dat de spullen werden opgehaald, en dat we wel goed thuis zouden komen. Hier mis ik wederom een stuk van mijn filmpje, want ik zou rond kwart voor 2 terug op de camping zijn… Terwijl ik rond 12 bij de ingang van het festival terrein stond. Waren we dan veel later pas op het terrein? Iemand? Anyway… op de camping eerst snel een tosti gehaald en bij Mick’s tent een sigaret gerookt. Mick maakte nog lang geen aanstalte om te gaan afbreken en vertelde mij dat zijn pa pas om drie uur voor de ingang stond (dan had ik nog maar een kwartier om naar Skunk Anansie te rennen&#61516 . Ik begaf mij op mijn eigen werkzaamheden en maakte een taakverdeling. Ik pleur alle spullen in Casper en Helena’s tent (ze waren inmiddels al weg), ruim dan mijn eigen tent leeg en vervolgens breken we mijn tent af. Ondertussen ruimen jullie je spullen op en breken jullie je eigen tent af, waarna jullie mij helpen (zo’n grote tent lukt niet in je eentje…)! Ze gingen akkoord en ik had zelfs mijn matje en slaapzak eerder opgerold (dat was op pukkelpop nog een probleem maar inmiddels heb ik ervaring), dan zij hun tent afgeruimd. Mijn tent storte echter wel van ellende uit zichzelf al inelkaar (inmiddels heb ik in goed overleg met mijn ouders besloten dat die tent op de schroothoop gaat). Mick was nog steeds bezig met op te ruimen en ik beval hem vaart te maken. Het was inmiddels half 3, nog maar drie kwartier tot Skin op het podium zou staan. Het waaide hard en ik liet mijn tent nog maar met scheerlijnen zitten, opdat hij niet weg zou waaien. Mijn poncho was inmiddels wel al helemaal kapot gewaaid. Toen uiteindelijk Mick’s tent was afgebroken kwamen we met een groter probleem te zitten: hoe vouw je hem op? Na een tijdje lukte het dan deels en we besloten ‘em maar gewoon in de tas te proppen en dat lukte. Toen uiteindelijk ook mijn tent was afgebroken begon tegelijkertijd op de mainstage Skin te blairen! Zij was echt een van mijn zes ‘must-see’s’ en ik vond het vreselijk dat ik haar moest missen. De andere ‘must-see’s’ waren overigens usual suspects The Prodigy en Rammstein, Triggerfinger, Slash en 2Manydjs. Ik had er dus pas 2 gehad en nog 3 en een half te gaan. Mick had een plan hoe ik mijn tassen slim kon dragen en dit werkte prima, rond half 4 stonden we bij de uitgang en zijn pa kwam net aanrijden. ‘Dat navigatiesysteem heeft ons het bos ingestuurd’ zei hij. Tassen ingeladen, enkele kiekjes gemaakt en toen zijn we weer op weg gegaan. Onder die weg hoorde ik Weak (As I Am) en Hedonism (Just Because You Feel Good) voorbij komen. Toen we eenmaal binnen waren was Skunk Anansie zo goed als voorbij. Ik zou echter ook de tweede must-see van de dag, Slash, missen omdat het bij de 3FM-stage al ongelooflijk druk was dat ik die maar besloot te skippen. Ook Yeasayer wilde ik niet heen (hoewel Else me wel aan het twijfelen had gebracht) omdat ik vooraan bij Triggerfinger wilde staan.

22
Casper zou zich in het linker voorvak bevinden, maar dit was niet het geval. Het voorvak was nagenoeg leeg en het regende inmiddels best aardig. Mick besloot dat hij een ‘good-hair-day’ had en maakte in plaats van een staartje aan de achterkant, een staartje boven op zijn hoofd. Kelly leende mijn jas omdat ze het koud had en naast ons stond een groep mensen onder een doorzichtig (Gamma) zeil te schuilen voor de regen. Na een tijdje kwamen Casper en Mart ook het voorvak ingewandeld. Zij hadden hun vriendinnen thuis gelaten en waren klaar voor wat echt mannenwerk-herrie. De drummer van Triggerfinger, Mario, is overigens een neef van Mart. Naast ons stond een vage Belg een hoop kabaal te maken. Alleeyhoppa, riep hij de hele tijd: België, alleeyhoppa! Kut Hollanders, alleeyhoppa, Triggerfinger, alleeyhoppa. En zo de hele tijd door. De belgen speelden snoeiharde gitaarmuziek waar je nog net wel of net niet op kon moshen. Ik wilde mijn frustraties van de gemiste optredens van Slash en Skunk Anansie kwijt en had wel zin in een stevig potje te raggen, maar de rest van het voorvak dacht daar anders over. Mick, Casper en ik hoopten eigenlijk dat Selah Sue zich nog bij de ouwe Rockers zou scharen voor een gastoptreden, om het nummer Mercy van Duffy in een eigen jasje te steken. Dit bleek helaas niet het geval, maar er was wel een gastoptreden, omdat er nooit genoeg grijzen mannen op het podium kunnen staan, van niemand minder dan Mr. Rock&Roll himself: Erick Corton. Nadat zijn gitaar was aangesloten speelden hij erop alsof zijn leven ervan af hing. Ook Ruben, de frontman van de Belgische rockformatie kon een aardig partijtje pingelen op zijn gitaar. Bovendien kraamde hij er de grootst mogelijke onzin uit en dat was op zich wel grappig, want menig zin sloot hij af met een zwoele OOOW YEAAH! Ik zeg alleeyhoppa! Tijdens een van de laatste nummers klom de langharige en inmiddels grijze frontman van Triggerfinger op een versterker en deze was er duidelijk niet voor bedoeld! Het ding wiebelde, wankelde en bewoog heen en weer, maar Ruben stoorde zich hier niet aan en rockte flink verder. Toen hij voor de laatste keer de snaren van zijn gitaar had betast liet hij ze nog even natrillen door ze tegen de versterker aan te houden. Meesterlijk optreden, maar de band, die op de plaats van het bij afwezigheid afwezige Wolfmother stond geprogrammeerd, bleek nog net een maatje te klein voor de mainstage. Zeer jammer want ik heb wel echt genoten van dit rammende optreden, vandaar een achtmin.

No such thing as a bad-hair-day Schuilen onder gammazeil
Allleeeyhoppa!

23
Vervolgens was het tijd voor het nichtenoptreden van Mika. Ons vijftal liep richting 3FM-stage, richting de Chuppachups-stand (waar overigens meer mensen een foto van maakten dan een lollie pakten) in de hoop dat het vrouwelijk schoon van Mart en Casper zich bij ons zouden voegen. Helaas vonden we hen niet 1,2,3 terug en dus zijn we maar bij Mika blijven kijken. Kelly en Mick deden via internet al samen de liedjes van Mika luisteren en zingen (hoe romantisch), maar ik vond er niet zo heel veel aan en met mij Casper en Mart ook niet (hoewel, ik vond het stiekem toch wel een beetje leuk, maar toch, je moet kritisch blijven). De ene nare opmerking volgde de andere op. Het hoogtepunt deed zich voor toen Mika met ontbloot bovenlichaam op het podium ging liggen en zei: ‘I am Mika and I am dead’: EINDELIJK HE! Naast ons deed een groepje jongeren (ze zullen zo tussen de 23 en 27 zijn geweest) aan ‘Air-Rope-Jumpen’, zeg maar de touwtje-spring variant van luchtgitaarspelen. Toen de zon doorbrak zeiden ze dat ze die speciaal voor mij hadden besteld en het enige wat ik hoefde te doen was een potje meespelen. Nou daar had ik na 2 en een halve dag zwaar festivallen en een kwartier zeiken op Mika echt geen zin in. Daarna hebben ze het wel nog met een t-shirt en een sjaaltje geprobeerd. De liedjes van Mika waren volgens Mick zo zoet dat je tandglazuur ervan ging afbrokkelen, ik vond Mika echter maar weinig spannend en geef een 5 omdat ik het stiekem een beetje leuk vond, maar mijn officiële statement is het volgende: ‘Die schreeuwnicht mag zijn shirt niet uittrekken en al helemaal niet waar ik bij ben. Het zou gewoon verboden moeten worden en Mika zou levenslang opgesloten moeten worden. Ik distantieer mij van Mika, van zijn liedjes en van alle mensen die Mika leuk vinden en ik zal bij hoog en laag ontkennen dat ik dit optreden ooit heb bijgewoond!’ aldus Martijn.

24
Na even gewacht te hebben bij de Chuppachupkraam waren we Mart kwijt, en daar kwam Helena voor in de plaats. Dus ging de Pukkelpop2009-gang + Kelly naar voren om daar naar de Pixies te kijken. Was het misschien dat ik niet geconcentreerd was? Boeide de Pixies me niet? Ik heb geen idee hoe en wat de Pixies speelden! Ik weet dat ze speelden van 19:15 tot 20:15, want dat staat in mijn draaiboek, maar voor de rest? Geen idee. Aan de andere kant, ik zou wel wat van de Pixies moeten weten want ik stond er als het vijfde wiel bij naast twee gloednieuwe koppeltjes, die bij elkaar opgeteld nog geen tien dagen samen waren (oke, Casper en Helena hebben al heel lang wat, maar daar kwamen ze pas twee dagen eerder achter =P). Nou eigenlijk heb ik in dit kopje nog maar weinig zinnigs te melden. Behalve dat we vlak voor het einde van de Pixies richting de Converse-stage zijn gelopen, waar we eigenlijk toch al redelijk dicht in de buurt waren, voor het optreden van festivalband Gogol Bordello.

Chuppachups

25
Toen Gogol Bordello begon te spelen ging er in ieder geval een iemand helemaal los: Kelly! Ze speelde leuke muziek, een mix van Rock, Gipsy en Balkanmuziek. De frontman van deze band is een lange slanke gast met grote ogen met idem snor. Een vreemde en aparte verschijning, die overigens wel sympathie opwekt. Hij wordt vergezeld door een flink gezelschap aan muzikanten, waarvan de violist nog het meest de aandacht trekt. Het lijkt op het eerste gezicht een bejaarde man die er maar een beetje voor spek en bonen bij staat. Wanneer hij echter zijn instrument bespeeld ziet het er geweldig uit en het klinkt zelfs virtuoos, zo virtuoos dat deheer A. Rieu er nog een puntje aan kan zuigen. Al snel raakte ik ook in de feeststemming en stond samen met Kelly te springen, net als overigens het merendeel van het publiek. Mijn feeststemming werd echter ruw verstoord door een smsje van Else. ‘Kun je ons bij Oxfam komen ophalen?’ Ik wilde op zich Gogol Bordello wel afkijken, maar ik wilde eigenlijk nog twee dingen liever: een betere plaats hebben als die we bij Rammstein hadden en gezelschap van iemand die niet met zijn/haar vriend(in) hier was en continu aan hem/haar hing. Dus samen met Casper en Helena heb ik Tessa en Else wezen ophalen. Snel even wat gaan drinken, ik moest en zou bovendien zo’n Pinkpophoedje hebben. Helena en ik wilden zo ver mogelijk vooraan staan dus nadat iedereen zich weer verzameld had, begonnen wij ons voorwaarts te bewegen. We kwamen uit op een plekje ergens tussen het voorvak en de licht/geluidtoren in. Op de schermen naast de mainstage werd het optreden van P!nk uitgezonden. Zij zweefde/ vloog als het ware over het publiek heen en maakte er een dikke show van. In haar minirokje kwamen haar benen mooi uit waarop Casper en ik ‘Daar Moet Een Piemel In…’ inzette. Gelukkig had Helena dit niet gehoord (toch jammer dat ze dit WEL te lezen komt ). Gelukkig ben ik erg geduldig van aard, want wederom duurde het een poosje voordat de grote afsluiter het podium zou betreden. In de tussentijd klonken enkele lekkere techno en housebeats over de mainstage. Jammer dat daar ook Riverside van Sidney Samson bij zat… WAT EEN UITGEKOTSTEKUTPLAAT IS DAT! Daarna werd er op de schermen live-beelden vertoond van mensen uit het publiek. Sommigen onder dat publiek viel op, dat wanneer je in iemands nek zit, je meer kans hebt om in beeld te komen. Ik had nog een klats bier over en aangezien Casper een aardig potje kan basketballen (en dus mikken) hem het bier te geven en te gooien naar iemand die in beeld was, wanneer dat hier in de buurt zou zijn. Het geschikte moment kwam echter nooit.

Bejaarde vioolvirtuoos

26
Het moment kwam echter nooit: The Prodigy begon! Else verkondigde al dat het openingsnummer het voorteken (The Omen) zou worden, en dat had ze goed. Binnen enkele seconden vormde er zich voor mij een gigantische moshpit. Casper en ik keken elkaar aan en we maakten een sprintje naar voren en mengden ons in het geweld. Hier had ik nou 3 dagen op gewacht, een lekkere, flinke, stevige, dikke moshpit. Boh wat een feestje, ik kan me zelfs nog maar weinig van Prodigy herinneren, behalve dat ze gewoon gruwelijk speelden en dat er maar weinig show was; niemand die zich daar wat van aantrok want het was moshen geblazen. Ze speelden al vrij vroeg Firestarter, waarop ik gelijk daarna een sms kreeg van Mick of ze die al gespeeld hadden, jammer maat, te laat! Verder was de timing van Take Me To The Hospital ook geweldig, tijdens het moshen ging ik door mijn enkel… AUW! Enfin, niet het ergste dus gewoon doorgaan. Ze hebben ook nog Thunder gespeeld, Voodoo People, Invaders Must Die en nog zo’n paar nummers. Ik wist trouwens wat er ging gebeuren tijdens Smack My Bitch Up; tijdens Rock Werchter lieten ze het publiek op de grond gaan zitten. Ook dit gebeurde nu, ik was alleen een beetje te vroeg en kwam zittend in de pit terecht. Nouja even later gebeurde de sitdown dan toch… Het publiek snapte het in eerste instantie niet helemaal… Maar uiteindelijk zat toch iedereen, waar ik ook keek! En toen de bass in het liedje kwam was overal waar ik keek iedereen aan het moshen. Nee serieus, het fucking hele veld… WAAAW! Veel te vroeg was The Prodigy gedaan en zij krijgen van mij een comfortabele 9! Vervolgens kwam de Godfather van Pinkpop Jan Smeets op het podium. Hij vertelde wat dingetjes over de bezoekersaantallen (72.000 en claimde dat het uitverkocht was…) en nog meer zaken. Ook wilde hij graag dat wij progressief stemden (uhmz nee! En dat maak ik nog altijd zelf wel uit). Daarna barste een prachtig vuurwerk los onder het genot van The Beatles – All You Need Is Love… Dat gold wel voor Casper en Helena en misschien nog meer voor Mick en Kelly! Jammer dat ik op dat moment zelf niemand had om vast te pakken, ach ja… volgende keer gewoon willekeurig iemand uitzoeken Ik heb inmiddels al een brief geschreven naar Robbert Ten Brink voor de AYNIL-Kerstspecial!

27
We hadden bij de Jillz-stand afgesproken om de rest te treffen. Daar kwamen ook Mart en Sofia heen. Toen iedereen compleet was werd er een groepsfoto gemaakt en gingen we even rustig zitten.

Casper, ik , Mart, Kelly boven… beneden Sofia, Tessa, Helena en Else!
Wat opviel was dat de lijn waarmee de security het veld langzaam afsloot steeds ongemerkt langer werd. Er werden wat grapjes gemaakt en het werd langzaam tijd om ons naar de uitgang te begeven. Daar werd uitgebreid afscheid genomen en kon Mick nog snel kijken of hij nog een jongen was in de struiken daar. Het was een mooie Pinkpop geweest, misschien niet zo speciaal als andere keren, maar toch zeer geslaagd. Het was tijd om ons huiswaarts te begeven.

28
We moesten een zijstraatje in om ons in de richting van het station te begeven. Aan het eind van dat zijstraatje reden net twee bussen weg. Gelukkig kwam nog voor het einde van de straat een derde aangereden. Daar snel ingestapt en we waren niet de enige! Eenmaal bij het station aangekomen moesten er speciale kaartjes gekocht worden aan het loket. Er stond een flinke geluidsinstallatie waar helaas beroerde muziek uit kwam. Door God vergeten carnavalsnummers en meer van dat soort ongein, ook uit het Noorden van des lands. Tot overmaat van