Langzaam is toen doorgedrongen tot ons dat er wel iets ontzettend verschrikkelijks was gebeurd, waar wij maar net aan zijn ontkomen (waren we 10 a 15 minuten eerder naar binnen gegaan. ) Nu thuis waar alles duidelijk wordt en ik heb gezien hoe dichtbij een persoonlijke zwarte dag wij waren geweest slaat er zeker enig verdriet toe. Onbegrijpelijk van de autoriteiten dat dit heeft mogen/kunnen gebeuren.
Ik voel nu dat ik op meters heb gestaan van mensen die doodvielen, doodgetrap, doodgedrukt werden en die ik niet zag, omdat het zo enorm druk was. Tevens ik daarna heb staan dansen en genieten op tientallen meters van de plek waar 19 mensen voor altijd zijn gebleven.
Ik zag iemand midden op die ramp kruizing (tussen de 2 tunnels) met een jong kind op zijn/haar nek. Ik heb zelfs van mensen gehoord dat er (een) zwange(re) vrouw(en) tussen zat(en).
Ondanks alles heb ik wel aangegeven dat ik het festival geweldig vond, dit is mijn persoonlijke ervaring adv de muziek en de mensen (from all over the world) waar ik mee heb gefeest en gebeest. Zoals ik al zei en ik denk dat die party animals nu thuis zich ook pas realiseren hoe ernstig de boel er voorstaat/stond.
Mea Maxima Culpa
The universe holds your souls now, we'll meet you again sooner or later
LOVE
Chris
S'morgens werden wij overigens wakker in onze auto op een parkeerplaats voor het oude stadhuis, alwaar wij inmiddels omringd waren door auto's, agregaten, camera's en personeel/journalisten van binnenlandse en buitenlandse media. Auto starten en wegwezen












