Verslag van Awakenings, 2 april 2010

Wat verwacht je na een briljante drumcode editie in November. dat Awakenings niet beter kan worden? Ik had het verkeerd. Afgelopen nacht, hebben ze het weer geflikt. De 1997-2001 editie, gaat de geschiedenisboeken in als een van mijn vetste feestjes ooit!
Dat wil heel wat zeggen.

Na een gezellige middag/pre-party ergens in Amsterdam, stapten we met z'n allen in drie taxi's, en reden we op volle vaart richting de Gasfabriek. Daar was het zoals altijd weer erg goed geregeld met binnenkomen, kluisjes, untjes etc. Dus om kwart voor 12 stapten we eindelijk weer de mooiste locatie van Nederland binnen. de zware bassen rolde alweer in de rondte in de TechnoTon, en het tempo lag bij binnenkomen al lekker hoog.
Tim Wolff was bezig aan zijn laatste plaatjes, en dat was te merken. Ik hoop voor de mensen die er al langer waren dat zijn set de gehele tijd van dit niveau was, dan was de opener al meteen een topper!

REGIS (live)
Om 00.00 nam Regis het over voor een liveset van een uur. Ook deze man legde meteen de lat qua tempo lekker hoog, en voor sommige in de groep was het even wennen, aan de niet zo melodieuze doorrammende techno klanken. Gelukkig vond iedereen het heerlijk, en was iedereen zo gewend. Na een eerste drankje gingen we al heerlijk los, want stilstaan bij de set van Regis was gewoon onmogelijk. Een hele hoop bekende platen kwamen voorbij, en het feest was voor ons allen heel goed van start gegaan. De set van Regis was helaas veel te snel voorbij, maar de volgende sneltrein vertrok alweer. JOEY BELTRAM
Het hoge tempo is de hele avond niet weggeweest, zo ook bij Joey Beltram, die er meteen weer in knalde met een paar heerlijke bekende classics. Toen ineens begon de stage te veranderen. de Led schermen verplaatsten zich, en hebben de rest van de nacht niet stilgestaan. Geweldig, om steeds als je naar de stage kijkt, iets anders te zien. dikke pluim voor awakenings,de stage heb ik nog nooit beter gezien! Ook het hele arsenaal aan lasers vloog aan, en onder oorverdovend gejuich werd voor het eerst 'de' spiegelbol belicht.
De groep was langzaam een beetje uit elkaar gevallen, maar af en toe huppelde er nog eentje voorbij, en ook veel andere mensen sloten zich aan bij de groep. Het werd met de minuut gezelliger, en de nacht was nog lang!

CHRISTIAN VARELA
Na alle erg goede verhalen over deze man, was ik erg benieuwd, want ik had hem nog nooit zijn kunsten zien vertonen. En dan met dit geluid, deze show, en deze locatie. het kon alleen maar goed uitpakken. en dat deed het. Ik kan niet zeggen welke set ik deze nacht het vetste vond, maar die van Christian Varela komt gevaarlijk in de buurt van plek 1. Zijn classics en beukplaten vlogen in hoog tempo door de zaal heen, en toen we de tribune opliepen en ik achter me de eerste klanken van Age of Love hoorde, wist ik het zeker: awakenings overtreft opnieuw alles op dit moment. Als de plaat Age of Love, je thuis achter je computertje al kippenvel bezorgd, wat doet het dan met je in een volle zaal, waar bijna iedereen het een briljante plaat vind. In de break stonden mijn haren recht overeind, en duurde het zeker 5 minuten voordat mijn huid was hersteld van het kippenvel. Wat een prachtig moment van de nacht. na de break rolde het meteen weer door en hadden we dankzij age of love weer een enorme boost gehad om door te gaan.
Tijdens de set van Varela gingen ook de led schermpjes rondom in de zaal aan, en nu was er dus overal bewegend licht. Wat een briljante toevoeging in een ronde zaal. het werd steeds gekker. Om 4.15 stopte Varela helaas met draaien, en was het tijd voor vuurwerk. DAVE CLARKE
Na de wat mindere verhalen over Dave op Amsterdam United, waren de verwachtigen hooggespannen, wat de beste man vannacht ter gehore zou brengen. De gashouder werd kompleet verduisterd, rocco schreewde wat door de micofoon, en toen brak het los, vuurwerk, knallen, fontijnen etc. We kennen het wel, maar het blijft iedere keer weer vet om vuurwerk door de ronde zaal te zien schieten. Na het vuurwerk ging het tempo van Clarke weer omhoog, en merkte ik dat ik eigenlijk nog geen moment gezeten had.
De helft van de groep was in de chill beland, dus ik ging daar maar eens even een drankje scoren. Onderweg weer veel bekenden en toffe onbekenden tegen gekomen, wat was de sfeer goed zeg! In de chill was het ook erg gezellig, alleen jammer dat de condensdruppels van het dak kwamen. Na een tijdje te hebben gezeten, gedronken en wat gegeten te hebben, gingen we de gashouder weer in voor nog een tijdje Dave Clark. Aan zijn tempo konden we horen, dat de afsluitende act zich niet meer in kon gaan houden. MISS DJAX
Openen met Born Slippy. dat geeft dus hetzelfde effect op mij als age of love, kippenvel, en daarna heel woest doordansen. Djax verhoogde haar tempo met iedere plaat, en er kwamen non stop bekende platen voorbij. Even snel iedereen uit de chil gehaald, want dit moest niemand missen! Om ons heens begon het woord schranz al vaak te vallen, en als Djax het tempo zo bleef ophogen per nummer, dan kon het daar wel eens op uitdraaien.
Wat een setje. de laatste energie ging er uit, bij iedere nieuwe plaat die er in knalde.
Om half 7 hadden de meeste geen kracht meer over, en besloten we langzamerhand richting de kluisjes te gaan. het was mooi geweest!

Buiten was het ook weer goed geregeld met taxi's, zeker omdat onze chauffeur liever 6 mensen wilde vervoeren dan 1, dus GTA style trok de man zo de andere klant uit z'n taxi, en liet ons erin. Wat een gek, maargoed, we waren wel snel bij Centraal. Daar namen we afscheid van de meeste mensen, en vertrokken we richting onze bedden. Awakenings 1997-2001 Special 2010, was tot nu toe het beste feest van het jaar, en zal dat waarschijnlijk voorlopig wel even blijven ook. De sfeer, de show, de stage, de mensen. ik wil terug. morgen misschien?
Ik wil iedereen bedanken voor de geweldige nacht, dit doen we snel weer!
en ook iedereen weer bedankt voor het lezen!

True Spirit (03.04.10)