Mijn geloof is dat het goddelijk is om niets te verlangen. (Socrates)
Ja, Socrates, dat kun je dan wel mooi zeggen, maar al dagen, weken, nee, al maanden keek ik uit naar Defqon.1 2009. Mijn eerste Defqon, ik verlangde er naar! Eigenlijk was het plan om dit jaar te gaan uit het niets ontstaan. Niet dat ik niet bekend was met het jaarlijkse fenomeen op Almere Strand, integendeel. Jaren geleden, ik geloof dat het 2005 was, bezocht een goede vriend van mij het feest en vertelde mij de mooiste verhalen. Sindsdien was het voor mij elk jaar de missie om een paar van mijn vrienden zo ver te krijgen om mee te gaan naar Almere maar om diverse redenen (met als voornaamste dat de meesten van hen ‘the harder styles’ niet kunnen waarderen) kwam het er nooit van. En dit jaar lukte het me. Ik vond een ‘lotgenoot’. Mijn broertje, net een paar weken 18, vroeg halverwege maart plotseling of hij niet met me meekon naar Almere. Die € 57,- voor dat kaartje had hij ook nog wel ergens in een oude sok liggen. Mijn broertje? What the. Ach, waarom eigenlijk ook niet?
En zo kwam het dat we afgelopen zaterdag met zijn tweetjes om 09.25 uur in mijn trouwe Opel Astra stapten en aan de 141 kilometer lange tocht begonnen naar wat dé dag van het jaar moest worden. En het werd dé dag van het jaar. Ik ben bang dat ik jullie niet alle titels kan geven van alle nummers die ik heb gehoord, daar ben ik niet goed genoeg voor onderlegd in de hardstyle-scene. Ik moet mezelf waarschijnlijk ook betitelen als een ‘commerciële bezoeker’. Gewoon, een sfeerverslag van een dag die voor mij vooral uit Red, Blue en Purple bestond. (let op: tijden bij benadering!)
10.57 uur – Volgens TomTom is het nog maar 4 minuten rijden en warempel, daar is het eerste bordje: DefQon.1 – afslag 2. Zo gezegd, zo gedaan en een paar minuten later rijden we parkeerplaats Zilverstrand op. In de stralende zon vervolgens een tochtje van naar ik schat een ruime kilometer naar de ingang. Allemaal prima geregeld, na zo’n 10 minuten bij de fouillering in de rij te hebben gestaan op naar de lockerbox. Omdat ik vooraf gereserveerd heb krijg ik een Björn Borg bidon. Mocht ik ooit nog in de Tour de France willen starten; ik heb ‘m maar alvast! Na onze waardevolle spullen in kluisje 5286 te hebben gegooid is het tijd om tokens te halen en het terrein te verkennen.
12.30 uur – Terrein verkend. En wat een terrein that is, niet normaal. De areas waar we ons vandaag toch het meest verwachten te begeven liggen in een prachtige verhouding tot elkaar: Red, helemaal tegen het spoor aan, nabij onze lockers en de in/uitgang. Blue, een gigantisch grote en sfeervolle tent, precies in het hart van het terrein. En Purple, helemaal aan de achterkant. Bij onze verkenningsronde verbazen we ons over de enorme mensenmassa; dit kenden we alleen van alle bekende YouTube-filmpjes van eerdere edities van DefQon1. Gedurende de dag zien we alles; een man in een tijgerpak, een vrouwelijke-wesp, Supervrouw. te veel op op te noemen. Mooiste opmerking op dat vlak komt van mijn broertje, logischerwijs nóg minder gewend dan ik: “De kleur deze zomer? Porno-blond, lijkt me duidelijk.”
15.15 uur – We zijn warmgedraaid. Eerste set waar we echt even de tijd voor hebben genomen is Ivan Carsten ft. Stephanie. Ondanks dat het nog niet extreem druk is in de blue, zit de sfeer er al lekker in. En dat geluid, dat geluid! Loepzuiver, snoeihard. Zoals ik het had gehoopt, maar dan in het kwadraat. Mijn broertje kijkt nog even de kat uit de boom, het is natuurlijk ook niet niks allemaal. Na een half uurtje in de Blue veplaatsen we ons naar de Beat Providers, Purple. Was benieuwd wat deze mannen te bieden hadden en ze hebben me niet teleurgesteld; zeker een act om in de gaten te houden. De Purple ligt duidelijk in een rustigere hoek van het terrein en gedurende de dag hebben we dit gedeelte van DefQon meerdere malen gebruikt om even rustig wat te eten/drinken. Na de Beat Providers helemaal naar de andere kant richting Wildstylez. Ter hoogte van waar de camera over het publiek zweefde hebben we een uur lang staan genieten van wat ik als een heerlijke set heb ervaren. Wat wil je ook, met zo’n weer, sfeer en al die duizenden mensen om je heen.
18.30 uur – Niet ver bij me vandaan staat ‘ie, hangend tegen een paal aan de rand van de Blue-tent. Beeldender zal de uitdrukking ‘als een geslagen bokser in de touwen’ vandaag niet worden. De gemiddelde buitenstaander zou ‘m ongetwijfeld als ‘totaal van de wereld’ beschouwen, maar hier op DefQon1 is het niets om je voor te schamen. “Hij is vast vanaf vanochtend 11.00 uur al bezig, niet gek dat je er nu dan zo bijzit. Kan beter naar huis gaan.”, aldus twee passerende dames. En ik moet eerlijk zeggen dat hij op mij ook niet de indruk wekt dat zijn lichaam of geest ook nog maar één impuls vanuit zijn hersenen krijgt. Maar dan gebeurt het. ineens springt hij op, als door een wesp gestoken. Hij kijkt in het rond terwijl hij elke spier in zijn lichaam aanspant. Als een feniks, ‘rising from the ashes’. Dit is zijn moment, hier doet hij het allemaal voor. De beats van ‘Natural’ denderen door de tent en wat zojuist een zielig hoopje mens leek, is door Davide Sonar omgetoverd tot partyganger van de bovenste plank. Een schitterend tafereel.
Vooraf was DS de set waar ik het meest naar uitkeek en de Italiaan maakte dit voor mij volledig waar. Met name het eerste halfuur was het bomvol in de blue en met een bass die door merg en been gaat is het niet moeilijk om he-le-maal los te gaan. Terugblikkend, samen met mijn broertje, de beste set van de dag. Voorafgaand aan DS waren we nog even bij de Psyko Punkz, evenals Beat Providers een act waar ik veel goeds van verwachtte en evenals Beat Providers een act die zich met verve presenteerde op DefQon1.
19.30 uur – “Die moeten we hebben, die moeten we hebben!” Ik kijk om en zie twee meisjes, gehuld in bloemenkransen, op mijn broertje afstormen. Duidelijk overdonderd door wat hem overkomt staat hij daar, terwijl twee dames hem proberen van zijn shirt te ontdoen. Als hij op een bijna aandoenlijke wijze duidelijk maakt dat hij dat liever niet heeft, proberen ze zijn broek uit te doen. Hij weet te ontkomen, maar zijn ziel is voor de rest van zijn leven getekend.
21.30 uur – Na een culinair hoogstandje (pide beenham & pasta carbonara) en de nodige vitamientjes (ananas & aardbei) sluiten we ons weer aan bij de menigte in toch wel onze favoriet van vandaag, de Blue. Toen ik er vanochtend voor het eerst langsliep begon het al te kriebelen en dit bleek een voorteken; ook Frontliner laat ons intens genieten. Met een loeiharde set weet hij jong & oud, man & vrouw, kaal & behaard. iedereen te raken. Vervolgens doen we wat iedereen op DefQon even zou moeten doen; aan de waterkant genieten van het moment; de emoties een plaats geven en in ons geval veel SMS’jes versturen. Wat een zoete ‘wraak’. TXT: “GAST, JE WEET NIET WAT JE MIST. WAT EEN FEEST. HOUD DE 2e ZATERDAG IN JUNI VOLGEND JAAR NOU AJB VRIJ, WANT DIT IS ECHT BRILJANT!”. 2 minuten later een sms terug: TXT: “FUCK. VOLGEND JAAR BEN IK ER BIJ. GRTN”. Ook de vriend die mijn een aantal jaren terug in contact bracht met DefQon1 even bedankt. TXT: “ALLES WAT JE HEBT VERTELD IS WAAR, EN BETER. DIT IS ECHT ZO FANTASTICH.”. 1 minuut later: TXT: “MOOI HE! HEERLIJK WEERTJE EN LEKKER UIT JE STEKKER GAAN
TOP! ”. Prachtige momenten, met bovendien een heerlijke gecombineerde set van Zatox & Tatanka op de achtergrond. 23.00 uur – Headhunterz, vuurwerk, sfeer. ‘nuff said. Het zicht vanaf het iets hoger gelegen achterste gedeelte (ter hoogte van de lockers) was fascinerend: duizenden en nog eens duizenden camera’s die alles filmden, de herrinering vastlegden. De set van Headhunterz was zoals ik ‘m verwachtte en voor mij ook precies goed, een passende afsluiter van een voor mij en mijn broertje geweldige DefQon1-dag.
23.30 uur - De laatste vuurpijlen dalen neer in het water, de laatste beats hebben geklonken. Omdat we onze locker een uurtje eerder al hebben leeggehaald, kunnen we in 1x met de massa terug richting P-Zilverstrand. Na de eerdergenoemde wandeltocht komen we aan bij de auto, die een paar minuten later zonder problemen het parkeertterrein afrolt. Binnen no-time zitten we op de snelweg. Een gedachte die eerder die dag bij me gespeeld heeft komt opnieuw naar boven drijven; deze dag zal ik pas vergeten als ik dement wordt. Anders is dit een herrinering voor het leven.
De muziek dient tot verstrooiing tot opvoeding tot aansporing van geest en hart en tot de bevrijding der ziel van de hartstochten.(Aristoteles)
Kijk. Die Aristoteles, die heeft het begrepen. Wat een schitterende dag. DanQ aan iedereen; de weergoden, alle medebezoekers (in het speciaal natuurlijk mijn broertje!), de DJ’s en natuurlijk Q-Dance voor een wat mij betreft foutloze organisatie. Hulde.
