Verslag van Armada Night, 16 mei 2009

Zaterdag 16 mei was een avond waar ondergetekende al lang naar uitkeek. Armada Night stond weer eens op het programma en zeker na de geweldige laatste Armada Night tijdens ADE ’08 waren de verwachtingen hoog gespannen.
Aan de locatie kon het m.i zeker niet liggen, immers tijdens eerdere feesten had de Amsterdamse Westerunie al de nodige indruk op mij gemaakt. Ietwat rauw, maar daardoor zeker niet minder sfeervol en lekker intiem. In plaats van de grote gevestigde namen kwam Armada/Alda met een voor mij in ieder geval verrassende line-up. Deze keer was gekozen voor een tweetal wat minder bekende namen (voor het grote publiek in ieder geval relatief onbekend) en de rising star uit de Armada stal John O’Callaghan. Alle ingrediënten voor een geslaagde avond, dus vol verwachting op weg naar Amsterdam.

Eenmaal aangekomen en snel door de controle heen en de kluisjes geregeld kwamen de klanken van de eerste dj ons al tegemoet. ElSandro mocht het spits afbijten en daar was niks op aan te merken. Met zijn heerlijke, progressieve stijl, wist hij ook het trancepubliek al snel voor zich te winnen. In een maar liefst 3 uur durende set werden de aanwezigen klaargestoomd voor het hoogtepunt van de avond, de Ierse DJ/producer John O’Callaghan (JOC voor de intimi).

Na de verpletterende indruk die hij heeft achtergelaten op Trance Energy 2009 waren alle ogen en oren op deze man gericht. Armada had meteen van de gelegenheid gebruik gemaakt om zijn nieuwe CD ‘Never fade away’ bij het grote publiek te introduceren. Ik was dan ook heel benieuwd hoe zijn nieuwe repertoire zich in een live-set zou bewijzen. Het voorproefje tijdens TE beloofde veel en na zijn cd de afgelopen week al grijs gedraaid te hebben was ik in ieder geval overtuigd van de kwaliteit van dit stukje vakwerk. En inderdaad, de nieuwe nummers passen naadloos in het al bekende werk van John, met het immer geprezen ‘Big Sky’ nog steeds als persoonlijke favoriet. Prachtige ‘zweefcompilaties’ werden afgewisseld met heerlijke uplifting trance waardoor er voor ieder wat wils in zijn 2uur durende set te beluisteren viel.

Vervolgens mocht de avond worden afgesloten door Dash Berlin. Na de enorme zomerhit van vorig jaar ‘Till the sky falls down’ en het ietwat minder bekende ‘Man on the run’ was ik toch wel erg benieuwd wat hij ons zou voorschotelen. En daarin stelde hij niet teleur! Helaas werd alleen het introotje van ‘Till the sky falls down’ ten gehore gebracht en begon hij in vergelijking met JOC ietwat te soft. Maar daarin corrigeerde hij zichzelf behoorlijk en volledig in lijn met de rest van avond zette hij een meer dan prima setje neer. Dat het daarbij mixtechnisch niet allemaal even fraai was werd hem door het grootste gedeelte van de aanwezigen vergeven. Net als eerder Arnej (ook in de Westerunie) lijkt het wel alsof sommigen zich prettiger voelen in de veilige omgeving van hun eigen studio, dan voor een live-publiek.

Kortom, je zou de conclusie mogen trekken dat het een meer dan leuke avond was ware het niet dat er toch iets miste. Dat de aankleding in de Westerunie niet heel erg bourgondisch aandoet is bekend, maar hier heeft Armada toch wel wat steken laten vallen. Van een van de meest vooraanstaande (en prijzenwinnende) labels verwacht je toch iets meer qua entourage dan wat er nu geboden werd. Zeker als dat ook nog eens gekoppeld wordt aan de release van de nieuwe CD van een van hun grote talenten. Op geen enkele manier werd duidelijk dat de wereld kennis mocht maken met de nieuwe meester-werkjes van JOC. De achteloze bezoeker die niet goed de berichten op PF of Hyves heeft gelezen zal waarschijnlijk pas bij het lezen van dit verslag tot de conclusie komen dat er sprake was van een release-party. Ik sprak een aantal fervente JOC fans die helemaal uit Ierland waren gekomen om dit spektakel mee te maken, maar het idee hadden op een schoolfeest terecht waren gekomen. Ik kan me van eerdere bezoeken aan de Westerunie (Intuition Winter Event) herinneren erg onder de indruk te zijn geweest van het geluid en lasers. Ik weet dan ook niet goed hoe ik moet verklaren dat (met name het geluid)het deze keer van abominabele kwaliteit was. Een gemiddelde studentenkamer klinkt beter dan wat er hier te horen was.

Daarnaast ben ik van mening dat een release-party meer inhoudt dan een dj zijn nieuwe nummertjes te laten draaien. Ik had op zijn minst de mogelijkheid verwacht ergens een gesigneerd exemplaar van zijn nieuwe cd, of anderszins enige merchandising te kunnen bemachtigen. Misschien dat ik het gemist heb, maar niets van dat alles heb ik kunnen ontdekken. Een gemiste kans door Armada/ALDA als je het mij vraagt. De promo’s op youtube en gekoppelde prijsvragen ten spijt (overigens worden er ooit wel eens winnaars bekend gemaakt van die al die mooie prijzen die ALDA iedere keer in het vooruitzicht stelt?) was dit beneden de maat als je het mij vraagt. Ik zou als ik John O’Callaghan heette toch eens een ernstig woordje ten burele van Armada gaan wisselen. Ook voor de overige 2 DJ’s was het gebrekkige decorum reden genoeg om een keer aan de bel te trekken.

En zo werd een avond die geweldig had kunnen zijn niet meer dan een leuke avond. Misschien dat de uitstekende kritieken op Armada en ALDA de laatste maanden de boel enigszins in slaap gesust hebben. Laten we dit dan maar als ‘wake-up call’ betitelen. Het adagium ‘aan de top komen is gemakkelijker dan aan de top blijven’ is misschien ook voor labels en organisatoren wel van toepassing.