Verslag van Mr Stubnitz, 13 maart 2009

De nacht is nog maar net begonnen. Je zit inmiddels aan je tweede drankje wanneer je enorme slaap voelt aankomen. Het liefst ga je even aan de kant zitten om even wat rust te pakken zodat je wat energie kan besparen voor later. Fucked up dat de club waar je zit geen lounge of zitplaats heeft. Omdat je niet weet wat je moet doen neem je maar een grote slok van je drankje. Het gaat er erg moeizaam in. Je kijkt om je heen en ziet iedereen bewegen op de platen. Op het moment dat je plots vele keren achterelkaar begint te gapen weet je dat je geen miskoop hebt gedaan. Je vermoeidheid is weg. Je kunt alles en iedereen aan. Nu kan het feest beginnen.

Toch blijft het altijd het leukst om te zien dat het feest begint zonder dat iemand er iets voor heeft moeten kopen. Je pikt ze er ook zo uit. De mensen die je het meest los ziet gaan zijn diegenen waarvan je denkt dat ze iets hebben gebruikt. Als je ze dan vraagt of ze misschien iets bij zich hebben kom je er achter dat ze eigenlijk toch wel de meest nuchtere personen van de avond zijn. De sfeer wordt er eigenlijk ook alleen maar beter op. Iemand die zo nuchter los kan gaan op een goede portie techno, zit vol met levenslust. Stubnitz heeft dat gisteren weer allemaal laten zien.

Het publiek op technofeestjes bij Stubnitz schommelt. Je ziet iedere keer andere mensen maar ook weer dezelfde mensen. Toch blijft het iedere keer even leuk. Natuurlijk lopen er af en toe paar verdwaalde bezoekers rond. Bezoekers die, met hun overdosis lipgloss en out-of-bed-look wax, beter in de Powerzone hadden moeten blijven. Ik ben nog steeds van mening dat je zulke mensen moet afschieten maar als het er maar een paar zijn kan het niet zoveel kwaad. Misschien zien ze wel het licht na zo’n feest.

Toen we nog maar net waren gearriveerd werden we meteen aangetrokken door de Amsterdamse geluiden van Daniel Sanchez. Melon nam het vervolgens over. Ik zag zijn naam steeds vaker voorbij komen op het www dus ik was wel benieuwd naar zijn kwaliteiten. Na tien minuten kreeg Melon het voor elkaar om ons weg te jagen uit Mr 1. Ik weet niet wat hij draaide, maar lekker is anders. Het klonk in ieder geval een beetje als de hedendaagse Nathan Fake.

In Mr 2 kreeg ik het gevoel dat het al 5:00 uur was. Er was opvallend veel beweging op de dansvloer en er zat aardig wat tempo in de platen. Dit terwijl het nog net geen half twee was. De jongens van Le Chien Perdu waren bezig met plaatsmaken voor Boris Werner en Lauhaus. Ik had sterk het gevoel dat ze het wel lastig vonden om het goed over te nemen van de twee Argonauts. Newton en Pieter sloten namelijk af met vrij percussievolle platen, de openingsplaten van Boris en Lauhas sloten hier niet echt goed op aan. Na een plaatje of vijf is het ze uiteindelijk toch gelukt om iedereen weer los te krijgen.

Intussen was Melon ook lekker bezig in Mr 1. Dezelfde persoon die me verjoeg uit dat zaaltje was ineens volop bezig met compensatie. Heel eerlijk gezegd was dit toch wel een highlight van de avond. Minimale tracks met weinig percussie en zware beats doen het bij mij altijd wel goed. De kunsten van Melon sloten ook goed aan op de overname van 2000 and one. Deze draaide namelijk precies zoals we van hem verwachtten (na de release van Heritage): snel, eentonig, vol en lekker. Techno zoals het hoort.

Kortom, nachtje NDSM was weer helemaal perfect! Dit keer heb ik trouwens ook een boodschap meegekregen van Mr Stubnitz: “Het gras is nergens zo groen als bij ons.” Klinkt misschien heel erg vaag. Maar ik snapte 'm meteen. Vanaf vandaag, 14 maart 2009, heb ik dus medelijden met mensen die geen techno op Stubnitz hebben meegemaakt. Een fonds voor deze enorme afwijking is eigenlijk wel op zijn plaats.