Online communities zijn naar mijn mening ook wel de juiste verzamelplaatsen om een feest te promoten. De posters die buiten zijn geplakt doen mij toch niets meer. Ze vallen niet eens zo op! Het zijn vaak toch de dirty dutch en nopeisdope bezoekers die vooral letten op kleurtjes, grote letters en bling bling op de flyers. Ik ben daarentegen toch wat saaier en zeker niet zo hip als onze dirty eclectic beats volk. Als de line up maar leuk genoeg is kom ik wel op je feestje! Geef het maar gewoon door via een krabbel of blog waarin je de artiesten en locatie vermeld. Zonder kleurtjes, grote letters, toeters en bellen. Ik kom wel! Ik vertel het ook wel door aan de mensen om me heen en met mij vele anderen. De anderen vinden de line up ook wel interessant en zullen ook wel in de club verschijnen. Voor je het weet is het feest uitverkocht!
Ik weet bijna zeker dat jij wel eens maanden van te voren je kaartje voor een feest hebt gekocht. De line up is geweldig, de locatie is supervet en al je vrienden gaan erheen. Iedere keer wanneer je je vrienden tegenkomt heb je het erover. Een paar dagen voor het feest spreken jullie af dat jullie elkaar zaterdag om 23:00 uur op het station ontmoeten. Een dag later belt maat A op en vertelt dat hij moet leren voor tentamens. Niet erg, eentje kan je wel missen. De groep is nog steeds groot genoeg om het gezellig te maken. Echter, zaterdag belt maat B op om te zeggen dat hij zich wat grieperig voelt. En maat C belt een paar uur later ook nog even op om te vertellen dat hij een grote kutsmoes heeft. Jij en de rest hebben er nog steeds heel veel zin in en treffen elkaar dan ook, volgens afspraak, aan om 23:00 uur. Het is gelukkig niet ver lopen vanaf het station. Je denkt veel tijd gewonnen te hebben totdat je een enorme rij aantreft voor de club. Wanneer je eenmaal binnen bent word je nog even geconfronteerd met het bordje ‘garderobe verplicht’. Ruim een half uur later sta je eindelijk op de dansvloer maar door de hitte gaat je aandacht al meteen naar de bar. Gelukkig heb je wel meteen bij binnenkomst twintig muntjes gekocht! Maar als je thuis nog vijftien muntjes in je broekzak vindt, vallen die lange rijen bij de bar toch wel vies tegen. Het ergste van alles is toch dat alle minpuntjes bij elkaar de sfeer zodanig kunnen overrulen waardoor je eigenlijk helemaal niets meer van het feest meemaakt en dus ook niet kunt genieten van de muziek. Balen!
Ergens in december ving ik op dat Tomorrow 27 februari een feestje zou doen in de Studio 80. Toen ik hoorde dat Chris Liebing zou komen draaien wist ik ook zeker dat ik erheen ging. Ik wist ook meteen dat dit uitverkocht zou raken, Studio 80 is namelijk niet zo groot en Chris Liebing is dat wel! Toch maakte ik me geen zorgen. Mijn kaartjes heb ik gewoon op 27 februari besteld. Ik kwam aan bij Studio 80 en zag een enorme rij. No worries. Portier pakt zijn megafoon en roept “IT’S USELESS TO WAIT HERE IF YOU DON’T HAVE TICKETS”. Niemand die reageerde. “IT’S SOLD OUT! GO AWAY IF YOU DON’T HAVE TICKETS. IT’S SOLD OUT!”. Er kwam wat beweging, de rij werd minder lang en we waren binnen no-time binnen. Natuurlijk had je de garderobe nog maar het tweede ‘hokje’ ging snel genoeg open zodat je ook daar je jas kon dumpen. Bovendien is het geluid goed genoeg in de 80 zodat je in de rij al los kunt gaan.
Brian Sanhaji was al een tijdje bezig toen we binnen kwamen. Hij had de sfeer er al zo goed ingebracht dat je eigenlijk niet eens de kans kreeg om te stuiten op minpuntjes. Er zat genoeg vaart in de beats. Niet te veel vaart maar net genoeg vaart om energie over te houden voor Chris Liebing die er later wat meer tempo in gooit. Sanhaji, vaart en diepe beats. Naar mijn mening de perfecte ingrediënten om een intieme club als Studio 80 op te warmen. Wat Liebing betreft hoef ik niet veel te vertellen. Iedereen die er was en niet was weet dat hij van begin tot eind alleen maar vette platen heeft laten horen.
Voor de bekenden is het ook niet vreemd dat een uitverkochte Studio 80 best knus kan zijn. Zo knus dat het af en toe kan irriteren. Maar als een Sanhaji al sfeer in de club weet te brengen kan het bij een Liebing natuurlijk helemaal niet meer stuk. Ik werd inderdaad af en toe omver geduwd. Ik knalde ook wel eens tegen iemand op. Ik heb meer bier over mijn kleding heen gehad dan dat ik heb gedronken. Maar ik had niet anders verwacht! Er was geen gelegenheid voor ergernis. Daar was de sfeer gewoon te goed voor! De artiesten deden het goed, de platen waren vet, Studio 80 is vet en het publiek was vet! Ja, je leest het goed, ik heb inderdaad geen last gehad van toeristen. De toeristen die er waren, waren eigenlijk geen toeristen. Een toerist is meestal iemand die onbekend is op de plek waar hij zich bevindt. Iemand die kaartjes koopt voor Chris Liebing is voor mij niet onbekend. Iemand die los gaat op platen van Liebing is voor mij niet vreemd. Als er dan toch nog ‘vreemdelingen’ waren was het een kwestie van doorverwijzen naar de aanwezige nachtapotheker en de vreemdeling kon zich vervolgens gauw genoeg mengen tussen het normale publiek.
Verder ben ik af en toe ook nog in zaal twee wezen kijken. Ik weet niet wie er voor Brutuzz draaide maar een ding staat vast: dubstep kan ook heel vet zijn! Toch wist zaal twee helaas niet veel mensen weg te trekken bij Liebing . Brutuzz nam het vervolgens over van de onbekende dj en gooide wat classics op de draaitafels . Het sloot natuurlijk niet aan op Liebing maar ik heb zeker geen spijt van mijn bezoek aan zaal twee. Wie niet los kan gaan op Energy Flash heeft niets te zoeken in de techno scene. In het begin sloeg de creativiteit van Brutuzz wel aan maar de enthousiasme begon later toch wel af te nemen. Respect voor de organisatie die dit goed wist op te lossen door Phonopunk en Wouter de Moor in te schakelen. De mensen die zich toch net niet konden vinden in de kunsten van Liebing voelden zich toch meer thuis op het feestje van Wouter en Phono. Daarna heb ik zaal twee eerlijk gezegd niet meer zo vaak bezocht. Maar wat ik zag vertelde mij genoeg: iedereen had het naar zijn zin!
Mijn blog is nu inderdaad wel erg lang geworden maar als je het saai of langdradig vond dan was je bij de tweede alinea al afgehaakt.
In mijn slot wil ik verder slechts een paar dingen kwijt; Ricky, volgend jaar weer aub! En Wouter. ik had gelijk! Liebing in de Studio 80 is veel vetter dan in de Poema. Je kan me geen ongelijk geven gezien je er zelf niet bij was. Over smaak valt dus WEL te twisten!
