Verslag van Defqon.1 Festival, 14 juni 2008

De datum stond bij velen al lange tijd in de agenda vastgerot: zaterdag 14 juni 2008. Niet omdat we nou zo graag naar Griekenland – Rusland wilden kijken. Deze dag was de dag van Defqon.1 Festival 2008. De avond ervoor had Nederland met 4-1 van Frankrijk gewonnen op het EK voetbal en dus zat de stemming er bij voorbaat al extra goed in. Een zorg vooraf was wel of het weer wel goed zou zijn. Het zou koud worden, gaan regenen en gaan waaien. Blijkbaar werken er bij het K.N.M.I. een paar Voorhouters, want op de dag zelf bleek de zon te schijnen, heeft het 5 minuten geregend, was het windstil en was de temperatuur tegen de 20 graden. Ideale omstandigheden dus voor een mooie feestdag.

De dag begon met een busreis van Noordwijk naar Almere. Q-Dance had de buschauffeur een speciale route gestuurd die gold voor alle bussen. Dit bleek nogal een toeristische route te zijn over hobbelwegen, langs een brandend bedrijfspand en langs het halve IJsselmeer. Het rondje Almere duurde al bijna net zo lang als de tocht van Noordwijk naar Almere. Om 11.45 uur kwamen we dan toch aan op het Almere Strand en een kwartier later stonden we binnen. Na de standaard handelingen aan het begin van de dag (locker huren, Defqon polsbandje halen, muntjes kopen en het eerste biertje bestellen) was het tijd om een bezoekje te brengen aan de Blue tent. Blue bleek dit jaar een stuk verder van de Mainstage af te staan dan vorig jaar. Dit was voor de hardstyle liefhebbers ietwat irritant, omdat je nu meer looptijd nodig had wanneer je wilde switchen van Main naar Blue of andersom.

Blue werd dit jaar geopend door een persoonlijke bekende: Pinas. Hij draaide hier van 11.00 uur tot 12.00 uur. Helaas hebben we door het toeristische rondje met de bus van zijn set niks kunnen zien of horen. Ons dagje Defqon opende daarom met Dutch Master. Dit door Showtek ontdekte talent draaide een lekkere set om de dag mee te beginnen. Oud en nieuw door elkaar met tracks als ‘Brennan Heart – Revival X. (Showtek remix)’, Tuneboy – I will growl’ en natuurlijk zijn eigen ‘Back to the real Style’. Geen hele bijzondere set maar wel een lekkere warm up.

Om 13.00 uur was het in Blue tijd voor nog een talent. Van het label Scantraxx draaide Frontliner. Hij ging door waar Dutch Master eindigde. Zijn eerste track knalde meteen goed door. Dit was een remix van de klassieker ‘Eurythmics – Sweet Dreams’. Uiteraard kwamen er in deze set veel Scantraxx-platen voorbij als ‘A-Lusion – Perfect it’, ‘Frontliner – Tuuduu’, het onvermijdelijke ‘SMD – Just like you’ en nog enkele nieuwe Scantraxx-tracks. Samen vormden Dutch Master en Frontliner een goede start van de dag.

Om 14.30 uur begonnen op de Mainstage D-Block & S-Te-Fan waar we absoluut bij wilden zijn. Een aantal mensen wilde ook Davide Sonar nog even beluisteren en dus vertrokken we om 13.45 uur van Blue richting de Mainstage. Tussendoor besloot ik nog even bij de Early Rave te gaan kijken. In m’n puberjaren eind jaren ’90 luisterde ik hoofdzakelijk naar hardcore en dus blijft het leuk om die plaatjes uit de goeie ouwe tijd nog eens terug te horen. Bij de Early Rave waren The Stunned Guys op dit moment aan het draaien. Deze Italiaanse helden maakten me al snel blij toen ik zag dat ze puur en alleen met vinyl draaiden. Hiermee waren ze de enigen die ik deze dag met vinyl heb zien draaien. Het gaf een lekker nostalgisch gevoel om platen als ‘Tschaboss – Gib mir die Bass’, ‘The Stunned Guys & DJ Paul – Thrillseeka’ en ‘Rotterdam Terror Corps – There is only one Terror’ te horen. Na 3 kwartier besloot ik nog 1 plaat te beluisteren om vervolgens naar de Mainstage te gaan. De klassieker ‘Neophyte & The Stunned Guys – Get this Motherfucker’ was voor mij een waardige laatste plaat om mijn 3 kwartier Early Rave mee af te sluiten.

Tijd dus voor D-Block & S-Te-Fan. Dit duo staat altijd garant voor heerlijke melodieuze hardstyle met de welbekende DBSTF-kick. Zo ook nu. Door een eerdere storing bij Davide Sonar begonnen D-Block & S-Te-Fan iets later waardoor ik deze set volledig heb kunnen beluisteren. Het bleek van begin tot eind een heerlijke set en muzikaal gezien één van de hoogtepunten van de dag. Tijdens deze set viel trouwens het enige regenbuitje van de dag. Deze 5 minuten regen zorgde ervoor dat de voorbereide regen-jingle (onder andere ‘November Rain’ en de tekst ‘we don’t let us intimidate by the rain’) nog even tussendoor gedraaid kon worden. Brennan Heart draaide vorig jaar ook al ‘I’m singing in the Rain’ tussendoor en ook dit jaar gaf dit weer een leuk effect.

Na D-Block & S-Te-Fan was het op de Mainstage tijd voor Brennan Heart presents Blademasterz LIVE. Een drietal MC’s bekleed met ‘blades’ vergezelde Brennan Heart die vanaf een laptop een dik half uur lang allemaal Brennan Heart-klappers uit de boxen knalde. Op zich wel leuk, maar ik zie Brennan Heart toch liever gewoon draaien. Bovendien was ik na een half uur al die Brennan Heart-tracks ook wel weer zat. Temeer omdat er vrijwel alleen maar bekende tracks van de afgelopen tijd voorbij kwamen. Vorig jaar was Brennan Heart voor mij één van de hoogtepunten van de dag, dit jaar een leuk tussendoortje.

Volgende act op de Mainstage was Headhunterz. We stonden inmiddels al weer een tijdje bij de Mainstage en besloten eens het reuzenrad achter de Mainstage in te gaan. Van tevoren vond ik het een beetje onzinnig op een feest in een reuzenrad te gaan zitten. Eenmaal in het reuzenrad zittende en van bovenaf het complete Defqon-terrein bekijkende dacht ik hier toch anders over. Het gaf toch behoorlijk kippenvel om de volledige vlakte voor de Mainstage te zien dansen. Hoe Headhunterz uiteindelijk gedraaid heeft kan ik weinig over zeggen.

Na een eetpauze bij de Febo (die vandaag iets duurder was dan we van de Febo gewend zijn), gingen we weer terug naar de Mainstage waar we ook niet meer vandaan zouden gaan. Hier maakten we het laatste uur van de set van DJ Zany mee. Zany valt qua producties de laatste tijd naar mijn smaak ietwat tegen en ook z’n set van vandaag vond ik niet zeer bijzonder. Het blijft uiteraard lekker om platen als ‘Octavius Augustus’ en ‘Wilde gullie Bass’ te horen en ook het Live meezingen van MC DV8 bij 'Nothing else matters' gaf weer dat heerlijke gevoel van vorig jaar. De set van Zany beukte wel lekker, maar je verwacht van iemand van zijn kaliber meer. Mixtechnisch waren er een aantal kleine foutjes en qua platenkeuze waren er wel erg veel oudere tracks te horen. Naast ‘Tat & Zat - Scary Track’ en 1 of 2 nieuwe Zany-producties heb ik vrijwel geen nieuwe tracks gehoord. Misschien heeft het te maken met zijn vaderschap van pas geleden.

Na Zany mocht de naar mijn idee beste producer van de laatste tijd plaats nemen achter de cd-spelers, namelijk Technoboy. Samen met z’n vrienden van The Saifam Group produceert hij de ene na de andere briljante kletser die in zijn set uiteraard stuk voor stuk voorbij kwamen. Tracks als ‘My life is just a demo’, ‘I Survived’, ‘I will growl’, ‘Phases’ en uiteraard ook ‘Rage’ zorgden voor een heerlijke set. Deze vrij nieuwe tracks werden afgewisseld met enkele oudere Saifam Group-producties (o.a. ‘Miss Kidman on a Cruise’) en een drietal voor mij onbekende tracks (o.a. de aanstekelijke track van Technoboy met de tekst ‘Oh my God’) die ook zeer goed in het gehoor lagen. Muzikaal was dit samen met D-Block & S-Te-Fan de beste set van de dag die ik gehoord heb.

Vooraf had ik besloten om na Technoboy de Mainstage te verlaten en een uurtje bij Blue te gaan kijken. We stonden echter vrijwel vooraan bij de Mainstage en dat zou weer een flinke wandeling naar Blue betekenen. Besloten wordt daarom om The Prophet bij Blue over te slaan en eens af te wachten wat Dana vandaag laat horen. Het is voor mij al weer lang geleden dat ik Dana voor het laatst aan het werk heb gezien. Ik had weinig verwachtingen van Dana, maar dit bleek geheel onterecht. Dana had een zeer afwisselende platenkeuze waarbij tracks van bijvoorbeeld Tatanka, The Pitcher, Brennan Heart en Clive King voorbij kwamen. Het probleem met veel draaiende producers is dat ze vrijwel alleen eigen werk draaien waardoor de afwisseling veel te beperkt is. Dana zorgde in haar uur dat deze afwisseling er nu wel was. Qua uitstraling en dergelijke blijf ik Dana niet zo bijzonder vinden, maar voor de diversiteit in de muziek vond ik het erg prettig dat ze even een uur tussendoor draaide.

Na Dana kwam al weer de afsluitende act. Waar je als afsluiter zeer vaak Technoboy of The Prophet op de line up aantreft was de afsluitende act dit jaar Luna & Deepack. Van Luna had ik de afgelopen tijd weinig tekenen van leven kunnen ontdekken. Deepack was nog wel aanwezig, maar hun producties van de laatste tijd waren duidelijk een stuk minder dan vroegah. Wel was Deepack vorig jaar samen met Isaac mijn hoogtepunt van de dag en dus verwachtte ik wel wat van deze afsluiter.

De start was al weer des Deepacks. Marcel van Deepack (of was het nou Frank? ik haal hun echte namen altijd door elkaar, maar de blanke en meest gestoorde van de twee in ieder geval) kwam met een baret en een dikke grijns op z’n hoofd aangelopen en vervolgens werd het Wilhelmus ingezet. Dit uiteraard vanwege de 4-1 overwinning van Nederland op Frankrijk de avond ervoor. Het moet toch vet geweest zijn voor de heren om het halve Almere Strand het Wilhelmus te horen zingen. Na het Wilhelmus ging al meteen de beuk erin. In de lekkere harde Deepack-stijl knalde een grote hoeveelheid voor mij onbekende tracks voorbij. Het was misschien voor het effect mooier geweest als bijvoorbeeld Technoboy had afgesloten. Zijn schitterende melodieën doen het natuurlijk goed in combinatie met de lasers. Toch vond ik Luna vs. Deepack ook een waardige afsluiter van Defqon. Dit trio was dit jaar ook verantwoordelijk voor de anthem. De reacties op deze anthem waren vooraf zeer negatief. Veel mensen beschouwden dit als de slechtste anthem ooit. Goed, de track heeft niet de kracht die bijvoorbeeld Showtek’s ‘Colour of the harder Styles’ wel had, maar al met al vind ik het absoluut geen slechte track. Ik had de hele dag deze anthem nog niet voorbij horen komen maar tegen het eind van de afsluiting was het dan toch zover. De melodie van ‘Chemical Insanity’ gaf tesamen met het vuurwerk (dat deels vanuit het reuzenrad en deels vanaf het meer de lucht in geschoten werd) een mooi kippenvelmoment en was een waardige afsluiter van Defqon.1 Festival 2008. Uiteraard volgden nog een aantal stevige bonustracks, waaronder de heerlijke hardcore-track van Evil Activities ‘Nobody said it was easy’. Een track die voor mij als waardige afsluiter gold. De allerlaatste plaat van de dag was ‘Noisecontrollers – Crump’, waarna MC Ruffian ons dan toch echt naar huis dirigeerde. MC Ruffian heeft het naar mijn smaak trouwens goed gedaan vandaag op de Mainstage. Doorgaans erger ik me dood aan het hersendodende geleuter van de meeste MC’s, maar ik heb me er vandaag nauwelijks aan hoeven ergeren.

Vervolgens begon de tergend lange tocht van de Mainstage naar de lockers, van de lockers naar de uitgang, van de uitgang naar de bus en van de bus (met dezelfde toeristische route) weer naar huis. De locatie is nou eenmaal niet ideaal voor het verwerken van een grote stoet met mensen. Ietwat irritant, maar niet dramatisch.

Het algehele gevoel na mijn tweede Defqon was zeer positief. Een minpuntje vond ik ten opzichte van vorig jaar dat ik betrekkelijk weinig zeer goede, nieuwe tracks voorbij heb horen komen. Echte kippenvelmomenten heb ik dit jaar qua muziek dan ook nauwelijks gehad. Ander minpuntje was de grote afstand tussen de Mainstage en Blue. Hierdoor werd het minder aantrekkelijk om te switchen om bepaalde acts te gaan bekijken. Laatste minpunt was de tuut die nog een aantal dagen in mn rechteroor heeft gezeten. Maar al met al was dit een zeer goed feest met D-Block & S-Te-Fan en Technoboy als muzikale hoogtepunten. Een feest dat we voorlopig niet zullen vergeten.