Verslag van Emporium 2008, 31 mei 2008

Emporium – The American Dream
31-05-2008

De weersvoorspellingen waren goed, de zin was heel groot en de line up op voorhand al perfect. Alle ingrediënten dus om met m’n meissie een mooi feestje te beleven op Emporium.

Op tijd moesten we gaan, Devon K (onze local hero) moest namelijk openen op het Stars & Stripes podium, bij onze favoriete stijl, Hardstyle. De rest van de line-up daar was ook zeer aangenaam, dus veel wandelen hadden we van te voren niet gepland.

Na een streekbus naar Nijmegen te hebben gepakt (toen staakten ze gelukkig niet) en daarna vanaf station Dukenburg de pendelbus, kwamen we rond de klok van 11.40 aan bij de ingang van het festival terrein.
De aankleding van buitenaf was vrij aardig en 2 dwaze gekken met een caravan zweepte de aankomende partygangers al een beetje op met wat lekkere club muziek. Het zonnetje scheen al aardig en voor de poorten was het nog niet zo super druk.
Om klokslag 12.00 uur werden de hekken geopend en vrij vlot liepen we als een van de eersten naar binnen. Kaart- en andere controles gingen snel en ik denk dat we zo’n 10 minuten later al bij de kluisjes waren. Deze maar eentje bemachtigd want de poncho’s en vesten die we tegen de eventueel verwachte regen en afkoeling voor ’s avonds hadden meegenomen waren nog niet nodig.

Terwijl we even wat drankmunten hadden gescoord (word ook met het feest duurder overigens) liepen we via de (toen nog verrassend gratis) toiletten rechtstreeks door naar de Stars & Stripes stage.
Misschien 5 of 6 personen stonden er al, en Devon K was al aardig aan het draaien. Lekker vet geluid zeiden we nog tegen elkaar, niet wetende dat dit na een anderhalf tot 2 uur beduidend minder zou zijn. Veronica (Devon’s girl) stond er natuurlijk ook al bij en gedurende het eerste uurtje hebben we lekker relaxt in het zonnetje staan te genieten van de set van Stef (his real name). Op 1 of 2 kleine haperingetjes na klonk het allemaal zeer lekker.

Om 13.00 uur stond de Dutch Master op het programma, voor ons beide nog een beetje een onbekende naam, maar goed, onbekend is vaak best goed. En inderdaad hij zette een aardig setje neer, althans, de eerst 15 minuten. Toen vonden we het namelijk toch ff tijd om de rest van het festival terrein eens te bekijken, en, zeker niet onbelangrijk, nog even wat te eten.

Naast de Stars & Stripes stage had je direct een gelegenheid om munten te halen, altijd handig als je zonder staat, en daarnaast stond de Wild Wild West tent. Deze was voor het betere beukwerk zoals ze dat noemen. Als je dan eventjes doorliep had je de eerste van drie toilet gelegenheden. Eerlijk gezegd was het (vooral op het einde van de dag) niet zo’n groot zooitje als vorig jaar. Alleen de regen later op de avond zou natuurlijk nog voor wat modderachtige taferelen zorgen, maar dat heb je met dat weer.
Weer iets verder op had je een eetgelegenheid. Vette hamburgers, hotdogs, American pizza’s (ja het was de American stijl he) en zowaar nog in het uiterste hoekje iets van fruit.
Nou maar ff een pizza naar binnen werken, en, aangezien de honger nog niet helemaal gestild was, een hamburger er achteraan. Deze laatste had meer de smaak van een oude schoenzool verpakt in een broodje van 3 weken oud. Maar goed, dat voor 3 munten! Niks van te zeggen toch. Dan bedenkend dat je voor 10 euro al 9 munten had. Dat waren koopjes ten opzichte van de drankmunten. Had je vorig jaar op alle feesten voor 10 euro nog 4½ munt, nu kreeg je er 4. Eigenlijk ook beter want wat kun je met een halve munt? Duh!

We liepen weer verder. De tent Route 66 hebben we alleen van de buitenkant gezien. Daar pal tegenover was de Miami Beach waar wat relaxte muziek gedraaid werd en weer iets verder stond de Vegas Trip tent. Een aardig tentje waar trance de boventoon voerde. Hier zijn we ook enkele malen even binnen gewandeld. Maar de vrij benauwde lucht daar binnen zorgde er eigenlijk elke keer weer voor dat we snel onze weg weer naar buiten zochten.
De Hollywood Famous tent (de exxellent aria waar wij overigens niet binnen zijn geweest) was ook drukbevolkt. En last but not least stond op het andere uiterste puntje van het terrein het immense White House. Echt een gigantisch mooi podium. Hier was het ook waar ons broertje/zwager (Rolf) en z’n kammeraad (Luuk) veel vertoefde.
Na ons even hier te hebben geamuseerd vervolgden we onze weg terug richting Stars & Stripes. Daar was het voor ons namelijk te doen.

Ondertussen waren ook Remko en Mark gearriveerd en kregen we een sms dat de bus uit Siebengewald / Afferden binnen enkele minuten het festivalterrein zou bereiken.
Rond 14.00 uur waren we weer terug waar we moesten zijn, de Dutch Master was met z’n laatste plaatjes bezig en het viel ons eigenlijk meteen op dat het geluid een heel stuk zachter stond als een 3 kwartier geleden toen we hier weg liepen. Ook toen Josh & Wesz om 14.00 uur het stokje overnamen bleef het geluid op een bedenkelijk niveau. Rondom ons heen hoorde je al meerdere mensen een beetje klagen en verontwaardig om zich heen kijken van, WAT IS DIT? Maar goed, hopende op beter geluid bleven we toch op dit stekkie staan.
Aangezien er nu van alle kanten diverse bekenden kwamen aanlopen en er dus ook veel ‘bijgepraat’ moest worden, ging het uurtje Josh & Wesz vrij snel voorbij. D-Block & S-Te-Fan zouden de volgende zijn. Zouden want, volgens MC DV8 stonden ze in de file!
Maar geen rede voor paniek, zei hij, Zatox (eigenlijk gepland van 16.30 tot 17.30) zou hun plaats innemen en D & S zouden dan om half vijf hun setje ten gehore brengen. Later hoorden we ook nog geluiden dat Zatox juist eerder wegmoest omdat hij nog op een ander feestje moest draaien. Maar goed, geen probleem, dan schakelen we toch even over naar Italian Hardstyle. Het was wel een lekker setje wat hij neer zette, rete strak en (ondanks het dus bedroevend slechte geluid) toch aardig opzwepend.
DV8 bood tevens zijn excuses aan voor het matige (lees bar slechte) geluid. Ze hadden een geluidslimiet opgelegd gekregen. Ja, boeie, dat werd natuurlijk met boegeroep en een fluitconcert beantwoord, en terecht!
Na het uurtje Zatox volgde Pavo. Hiervan hebben we maar een klein stukje meegekregen want, ja niet te geloven, meneer had wederom honger. Fijn zijn we met z’n tweetjes ff via de wc weer naar het eet terrasje gegaan. Aangezien ik niet helemaal ziek wilde worden heb ik deze keer de hamburger maar weggelaten en heb ik nog maar een stuk Pizza naar binnen gewerkt. Bijna helemaal overigens, kreeg hem niet meer helemaal weg, gek he? Aangezien het een beetje begon af te koelen en mevrouw het (as usal) al een beetje koud begon te krijgen liepen we maar direct even verder naar de kluisjes om een vestje voor haar te pakken.

Inmiddels liep het al tegen half zeven en was het wederom tijd voor wat Italian Hardstyle (altijd lekker na een pizza, al was het dan een American pizza). Tatanka vs. Activator, welke we ook al enkele malen in de Matrixx hadden aanschouwd tijdens 1 van de mooie XXlerator party’s, stonden gepland van 18.30 tot 19.30 uur. Gelukkig hadden we nu iets meer de ruimte om flink te stampen dan we de laatste keer met Tatanka in de Matrixx hadden.
Na een uurtje Italiaans stampen kwam Deepack. Hiervan hebben we een goed half uurtje genoten en toen vonden we het toch weer even tijd om onze beentjes een beetje rust te geven en een wandelingetje te maken. Zoals eerder al vermeld liepen we nog een keer naar de Vegas Trip tent. Echter, het was hier nu nog benauwder dan eerder op de dag, dus na een kleine 10 tal minuten hadden we het daar alweer gezien. Nog even naar Rolf dan, maar toen we bijna bij the White House waren zagen we dat het daar zo druk was dat we maar weer snel omdraaiden.
Een goede keuze bleek, want op onze weg terug zagen we Rolf staan net buiten de Route 66 tent in een hoekje samen met Remko. Nou maar ff ouwe hoeren en nog maar een keer op de foto dan he. Komt daar onze kleine ‘spring in het velt’ Tatiana aan vliegen. Heel even hebben we haar gezien, maar in een fractie van een seconden was het: Hoi, hoi, zoenen, op de foto, veel plezier nog, en weer weg.

We liepen maar weer terug naar Stars & Stripes. De slotacts stonden namelijk voor de deur. Toen we weer aankwamen was A-Lusion net bezig, mijn gevoel, en dat van meerdere, was dat het geluid weer iets harder stond. Best aardig setje zette A-Lusion neer en toen Brennan Heart om 21.30 uur de wheels of steel overnam leek het of hij onverwacht een extra versterker had meegenomen. Ineens klonk het weer alleraardigst, al moet ik toegeven dat de echte lekkere dreunende bass, die echt wel bij hardstyle thuis hoort, nog steeds niet top was.
Halverwege de set van Brennan begon het zachtjes te regenen. We liepen snel even op en neer naar de kluisjes om onze poncho’s te halen. Niet onverstandig, want toen we, na wat geduw en getrek weer buiten kwamen was er een echte hoosbui aan het neerdalen uit de hemel.
Het deerde ons echter niet en we liepen, ondanks het weer, goedgemutst, en als 2 kanaries in onze gele poncho's weer richting Stars & Stripes. Bijna half elf was het, dus tijd voor Donkey Rollers. Het begin was lekker, maar persoonlijk vond ik dit half uurtje een beetje te veel van het zelfde. Mijn gevoel was dat ze maar 3 verschillende plaatjes hebben gedraaid, telkens in verschillende mixen. Maar ach, het klonk wel aardig.
Even hebben we getwijfeld om al naar huis te gaan, maar omdat we toch ook Showtek nog even wilde zien bleven we in de stromende regen lekker nog even door stampen.

23.00 uur! Het bleef even een minuutje of 2 akelig stil. Zouden ze niet meer draaien ivm het onweer? Ha gelukkig toch wel. De 2 broers kwamen vanachter de draaitafels tevoorschijn en begonnen direct lekker knallend. Nog even hebben we doorgezet maar rond 20 over elf was het gevoel een beetje uit de benen en besloten we toch om langzaam richting uitgang te lopen.
Aangezien we nog even via de kluisjes moesten, en daar toch aardig wat mensen binnen stonden, of zoals sommigen, boven op de kluisjes zaten, zou dit nog wel even kunnen duren.
Nou het viel mee gelukkig. Snel naar de uitgang!
He maar wacht eens, waar is de uitgang? In alle haast waren we die natuurlijk voorbij gelopen en stonden we alweer bijna bij The White House totdat ik toch zoiets had van, volgens mij moeten we terug?
Eenmaal terug lopend kwamen we Rolf nog ff tegen, nou afscheid genomen en verder naar de pendelbussen.

Ja de pendelbussen, man man, wat een drama daar. Er waren 2 ‘sleuven’ waar je naar toe kon. Eentje voor naar parkeerplaats het weiland en de andere voor naar station Dukenburg. Heel wat bussen stopte er, maar onze poort bleef dicht. Allemaal naar de parkeerplaats zei een, uiterts geïrriteerde, steward. De bussen naar Dukenburg komen zo, en er zijn er genoeg. Inmiddels waren er ook mensen zo slim om niet in 1 van de 2 sleuven te gaan staan, maar gewoon via de weg om te lopen en voor ons hek een plaatsje te zoeken. Ja beter natuurlijk want nu hadden ze alle tijd om te kijken welke bus ze moesten pakken. Ik denk een twintig tal minuten en 25 volle bussen voorbij zien rijdend later konden we eindelijk instappen in een bus de gelukkig wel naar Dukenburg ging. Nou ja instappen, we werden gewoon meegenomen in de stroom mensen en konden echt geen andere kant op. Gelukkig duurde het ritje niet zo lang en waren we snel in Dukenburg vanwaar we te voet richting de Matrixx liepen om daar een taxi aan te houden.
Het duurde nog een minuut of 25 voordat we eindelijk een vrije taxi hadden en we onze weg naar bed (waar we o zo naar verlangden) konden voortzetten.
Uiteindelijk waren we rond 1.00 uur thuis en konden we onze benen pas echt laten rusten.

Eindconclusie van dit feest:

Accommodatie: 8
Sfeer: 7
Geluid: 5
Eten: 7
Drinken: 6 (vrij prijzig)

Alles bij elkaar toch wel een voldoende dus al is die 5 voor het geluid wel echt een aandachtspunt voor volgend jaar.

Next party: Sensation Black

See ya
Bull