Verslag van Trance Energy, 23 februari 2008

Trance Energy. De 15e editie alweer. Een mijlpaal in een door ons zo geliefde scene. Dan mag je wel wat speciaals verwachten. Of het dat ook was? Prepare to read. Aankomst
We kwamen rond 21:30 in de Jaarbeurs aan, waar het al redelijk druk was. Na het scannen van de tickets huurden we een kluisje. De prijs daarvan was natuurlijk een voorbode voor de totale uitgaven van de rest van de nacht. Vervolgens waren we een kwartier bezig om uit te vinden waar we nu precies waren. Eén ding wisten we zeker: om principiële kwesties zijn we nooit naar de clubstage gegaan en wordt dan ook niet in dit verslag behandeld.

Kyau & Albert
Even na tienen kwamen we in de Mainstage aan. Het decor zag er schitterend uit: verticaal geplaatste balken met verschillende kleuren verlichting. Hierachter was een groot scherm geplaatst, waar de artiest op te zien was.
Kyau & Albert waren al bezig met het neerzetten van iets moois. Het was de eerste keer dat ik ze live aan het werk zag, maar het is me heel goed bevallen. Ze draaiden lekker rustig en zorgden voor een goede opwarming.



Ronald van Gelderen
Om 23:00 was het de beurt aan Ferry Corsten. Vanwege mijn milde antipathie voor Ferry en steeds groter wordende sympathie voor Ronald van Gelderen, die op hetzelfde tijdstip begon, verplaatsten we ons naar de High-Contraststage. We kregen bij het verlaten van de Main direct te maken met het beruchte éénrichtingsverkeer, wat dus omlopen betekende.
Eenmaal aangekomen deed de Hardstage meteen zijn naam eer aan. De bass stond een stuk hoger dan in de Main en het geluid van de aangrenzende Clubstage stoorde veel minder dan vorig jaar. De altijd excentriek uitziende Ronald was weer in zijn element en verraste het publiek door in de tweede helft van zijn set ook de rol van MC en leadzanger op zich te nemen. Vooral zijn invulling van Dirty Rocker viel bij mij goed in de smaak. Zoals het een echte MC ook betaamt, maakte hij veel contact met zijn fans op de eerste rang door achter de draaitafels vandaan te komen en zichzelf op aanraakafstand liet fotograferen. Schitterende performance van deze nuchtere en spontane DJ!



Marco V
Om middernacht namen we even pauze om wat te eten. Even voor het begin van Marco V begaven we ons alvast naar de Mainstage. Ferry rondde zijn optreden af en wist mij toch aangenaam te verrassen door af te sluiten met Gouryella.
Marco begon met een paar diepe platen, maar werkte uiteindelijk toch toe naar de wat populairdere tracks waaronder een remix van False Light. Gaandeweg werd de zaal steeds voller, omdat iedereen natuurlijk de grootste headliner wilde zien: Tiësto.

Tiësto's intro
Tiësto's introductie was erg speciaal. Van wat ik heb meegekregen, werden er verschillende muziekdossiers benaderd, waaronder rock en hardcore waar ook een sample van werd afgespeeld. Bij de hardcorebeats ging ik dan ook een paar seconden uit mijn dak, hoe tegenstrijdig dan ook. Uiteindelijk werd er een nieuwe muziekstijl uitgevonden, wat nauurlijk sloeg op het werk van onze eigen popster van Nedertrance. Typisch hiervoor waren de vele cameradisplays die in de lucht staken: iedereen wilde een glimp opvangen van de nog altijd zo succesvolle DJ. De hele zaal schreeuwde het uit toen Tijs eindelijk verscheen. We hebben zijn eerste twee platen aangehoord en zijn toen om 2 redenen weer vertrokken: Marcel Woods draaide om 02:15 en in de Main werd het heel erg druk. We namen onszelf voor om na Marcels set nog eens te komen kijken.



Marcel Woods
Helaas hebben we Tiësto niet meer gezien. De reden daarvan lag bij de security die bij de grote uitgang van de Main besloot om een reconstructie te maken van de Berlijnse Muur. Niemand kon via die weg de Mainstage nog in of uit. Tussen de 2 ketens aan beveiligers en mensenmassa's in lag een leeg stuk ruimte, waar sporadisch mensen liepen naar de andere kant. Of er iets gebeurd was, wisten we niet. Daarop besloten we om dan maar illegaal via de éénrichtingsweg naar de Hardstage te gaan. Gelukkig kwamen we op tijd aan om Marcel te horen openen met Lemon Tree.



De beuk erin! Dat moet Marcel Woods gedacht hebben toen hij herhaaldelijk zijn vuist tegen zijn handpalm sloeg. Voor hem had ik mijn energie opgespaard zoals altijd. De Eindhovenaar draaide hit na hit, waaronder The Perspective Space, Greece 2000 en natuurlijk Advanced. Ik meende hier en daar wel wat mixfouten gehoord te hebben, maar hij zette toch een knallende set neer. Na al dit harde muziekgeweld, was het weer tijd om even uit te blazen.

Future Stage
Het idee van een overvolle Mainstage schrikte ons best af en werd ook de reden dat we de moeite niet meer namen om het hele eind weer naar voren te lopen voor Tiësto of Sander van Doorn. In plaats daarvan kozen we ervoor om de Future Stage eens te bekijken, waar Phynn op dat moment draaide. Een DJ met enorm veel talent, die wel te maken had met een ietwat lauwe stage. Het geluid stond zachter dan in de andere zalen, wat misschien ook de reden was dat het publiek nagenoeg stilstond. De aankleding was iets beter dan vorig jaar, maar in mijn ogen nog steeds het lelijke eendje onder de andere area's, die de upcoming DJ's niet helemaal de waardering gaf die ze verdienden. Na een kwartier zetten we toch maar onze eerdere pauze wat langer voort ter voorbereiding op Rank 1. Uiteindelijk gingen we om 04:30 terug naar de Hardstage, waar Ernesto & Bastian langzaam een einde breiden aan hun optreden.



Rank 1
Vaak gezien, verveelt nooit. Ook deze keer niet, waaruit bleek dat Piet Bervoets zijn classics nog steeds kent en wist te combineren met de hits van nu. Zo hoor je op het ene moment Superstring en op het andere Vincent de Moor - Fly Away. Elke track had natuurlijk een stevige beat, die zo nu en dan iets te hard uit de speakers knalde. Met Airwave kwam er langzaam een waardig einde aan een geweldig feestje.

Ultraform
Om 06:00 hadden we het eigenlijk wel gehad, maar we wilden de Future Stage toch nog een kans geven. Ultraform stond achter de draaitafels. Als ik twee steekwoorden over deze act zou moeten noemen, dan zouden deze "hard" en "raar" zijn. Ons eerdere vermoeden over het volume werd nu bevestigd, omdat de hardtrance er inderdaad niet goed genoeg doorkwam. Een andere bezoeker deelde die mening, waarop ik vervolgens bij wijze van protest uitriep: "Bass moet je niet horen, bass moet je voelen!"
Het rare schuilde in het feit dat de 19-jarige artiest met een soort steekwapen achter zijn decks rondliep en gezichten trok alsof hij ook aan iets verdovends heeft gezeten. Nu kan ik zo'n unieke performance meestal wel waarderen, maar het kwam nu wat geforceerd over.

Het einde
Om 06:30 maakten we onze laatste (gekregen en gevonden) munten op. Een grote pluim voor het barpersoneel dat tot op het laatste uur vriendelijk en behulpzaam bleef. Eén enkeling werd zelfs gul door mij een biertje van het huis voor te zetten. Zuur was wel het moment dat we voor 1 munt (€2,50!) een beker water bestelden om er vlak na Marcel Woods achter te komen dat er een drinkwaterkraan achter de Hardstage stond, net als vorig jaar bij de Future Stage. Hier hebben we naast de gratis toiletten ook dankbaar gebruik van gemaakt.

De 15e editie van Trance Energy was er één om niet snel te vergeten. Internationaler dan ooit en vooral gezellig. Toch was er, ook in de voorste rangen, veel staand publiek. Dagjesmensen werden ons helaas ook niet bespaard gebleven. Gelukkig waren dit maar kleine ergernissen, als je het grote geheel bekijkt. In 1 woord: GEWELDIG!

Kyau & Albert, Ronald van Gelderen, Marco V, Marcel Woods en Rank 1.
Gratis wc's en drinkwater.
Bar(personeel)
Gemoedelijke, internationale sfeer.
Genoeg fotografen die peoples pictures mochten maken.
De lichtshows.

(n) Hoge prijzen (niet meer dan logisch)
(n) Dagjesmensen en stilstaand publiek
(n) Aankleding en laag volume Future Stage.
(n) Eénrichtingsverkeer (alwéér)
(n) Overvolle Mainstage tijdens Tiësto
(n) Weinig lasers gezien.