Verslag van Crazy funky style, 4 februari 2008

Veel gehoord over dit feestje overal in het land werd over deze dikke party gesproken en gespeculeerd. Je moest gewoon aanwezig zijn bij dit feest, anders hoorde je er niet bij. Eerst eventjes ingedronken in de feesttent in een of ander gehucht met kindercola onder het genot van het gezang van Nick en Simon en mijn grootste idolen De Gebroeders Ko. en vervolgens met mijn gekopieerde ID-tje naar de Hi-Lite. Ik moest natuurlijk wel kunnen aantonen dat ik al 14 was. Daar aangekomen vraagt die grote brede enge man hoe oud ik ben. 24 zeg ik. maar hij gelooft me gewoon niet. wacht maar ik ben zo terug zeg ik tegen hem, met mijn paps en mams. Zo gezegd zo gedaan, kwam ik even later terug met de sterkste man van de hele wereld: MIJN vader. Ik mocht koekhap party gewoon niet missen, want anders zou ik op de basisschool geen gesprekstof meer hebben.

Aan de deur moest ik mijn zakgeld van de afgelopen 2 maanden aan die oude jongen aan de deur overhandigen. Wel 6 hele euro's, daar kon ik wel een zak lollies, pokémonkaarten en flippo's van halen. Oja, en ook nog een JOJO! Eindelijk was ik binnen en er ging een wereld voor me open. Dit was het paradijs voor quasi-stoere mannen met het baard-in-de-keel-soms-piept-mijn-stem-nog-syndroom en het walhalla voor dubbele ruggenmeisjes, de zogenaamde ik-krijg-tieten-chickies.

Ik kreeg geen bandje om, omdat ze zagen dat mijn ID vervalst was. Scannen kan iedereen, zelfs met mijn 12 jaar levenservaring ben ik de hardware meester. Nu moest ik aan de mannen van Partycrew vragen of ze voor mij een groene ranja wilden halen. Gelukkig was de organisatie de beroerdste niet, ik kreeg er zelfs een ijsklontje in. Daar kon ik lekker lang op sabbelen! Andere kinderen gingen ermee gooien of stopten het in de truitjes van de meisjes in de hi-lite. Die er natuurlijk meteen weer uitvloog, door het minuscule reliëf dat nauwelijks of noch aanwezig was op de meisjes tussen hals en buik. Ik keek mijn ogen uit! Dit was nu het feest waar ik me zoveel over had laten vertellen! Het was te mooi om waar te zijn en ik genoot van ieder slokje ranja, elke geniale eurodisney-houseplaat, iedere plank bewegend voor me en natuurlijk het meest van elk biertje dat door de lucht vloog, omdat de stoere mannen bende het net als ik nodig achtte om te volleyballen met hun pilsjes.

De danseressen op de blokken hadden maar 1 rug, in tegenstelling tot de vrouwelijke bevolking in de hi-lite. Deze dames, die mijn mama konden zijn, brachten me wel een beetje in verlegenheid. ZE LEKEN ECHT OP DE MEISJES IN DE TMF-CLIPS, waar ik eigenlijk nog niet naar mag kijken!

Het was een heerlijke avond waar ik met veel plezier aan terug denk. Het was mijn 2 maanden zakgeld opsparing dubbel en dwars waard. Ik kijk uit naar volgende party en ik wil nog een ding zeggen tegen een vriendje die ik daar heb gemaakt: HAKKUH FOR LIFE!