Verslag van Club Insomnia, 23 februari 2002

The Jumping Queen writes:

Afgelopen zaterdag beleefde ik één van mijn betere nachten in de Zino ooit. Hoewel de avond nog slecht begon met de winst van Claudia boven Nederlands mooiste bloemenverkoopster Gretha (ik ken een diersoort waar een dergelijke naam veelvuldig voorkomt!) kwam de sfeer er snel in.

Na afgesproken te hebben met Dino, Qimmie en Tracid Traxxx Hardstyle in ‘stampschuur’ ’t Okshoofd ging de reis naar Tilburg. We stapten in de wagen van ene Janus.
Soms ontmoet je mensen waar je na een oogopslag al van weet hoe ze in elkaar steken. Bij Janus was de naam al voldoende! Janus is een gelukkig man. Hij is één van ‘the happy few’ die van hun beroep hun werk hebben kunnen maken. (Hij levert drank af bij slijterijen en cafés!)
Daarnaast is hij een simpel man, gelukkig met wat hij heeft. Een man zoals zo velen. Een man… van de ‘neusvreugde.’
Nou maakt het mij persoonlijk niet uit dat hij, reed als een volslagen idioot; afkomstig is uit een kamp en een IQ heeft, vergelijkbaar met de gemiddelde temperatuur in April. Maar die gouden ketting! Kijk, daar knapt The Jumping Queen nou gewoon op af.
Nog nooit zijn we zo snel naar Tilburg gereden! En nog nooit heb ik de vluchtstroken op een dergelijke creatieve manier bereden zien worden. History was in the making! Een nieuwe toptijd zat erin! Maar, ik citeer: “Jongens. Ik stop effe joh. Ik mot zeiken als een paard, man!”

Eenmaal aangekomen in Tilburg liepen we samen met onze verbeterde Frans-Bouwer-versie naar de Zino, alwaar Club Insomnia zou beginnen. Bij binnenkomst bleek het niet al te druk te zijn. Een uur later was dit echter al danig veranderd. Op de klanken van dj Yves werd het publiek langzaam maar zeker meegezogen naar een andere wereld. Honderden jongeren hadden de tijd van hun leven! En ik; ik genoot!

De beats werden harder en de mensen gekker. ‘Stralende’ ogen in combinatie met intens kauwgom gekauw waren het devies; geen GHB het advies. De muziek verbroederde ons! Blanken, zwarten, validen, invaliden, plejers en nachtapothekers vielen elkaar in de armen.
De hemel barstte open en schuim daalde op me neer. Carpe Diem!

Na vier uur ‘gebounced’ te hebben ging het licht aan en de spotten uit. De muziek ging door hoewel het dit keer niet uit de boxen kwam. Slaand op het meubilair creëerden dertig man hun eigen sound! En hoewel de discotheek al bijna leeg was en wij al bijna buiten stonden, kwam er toch nog een toegift. Toch maar terug dan! Muziek was nog nooit zo mooi…

Eenmaal thuisgekomen keek ik naar Coco & Jappe: INSOMNIA! The Jumping Queen says: “. not a girl. Not yet a woman!”