Verslag van Awakenings, 29 september 2007

Op Sonne Mond Sterne liep ik dit jaar meer bekenden tegen het lijf dan op menig feestje hier in Nederland. Nu al kijk ik uit naar de urenlange busreis opweg naar het beste indoor feest Time Warp. en vorige week beleefde ik op een doordeweekse dag een geweldige en lange (het ging tot 11:30 door! ) nacht in het Bootshaus (in Keulen) met o.a. Tobi Neumann, Onur Özer en Karotte. Ik kom dus graag op buitenlandse feesten en festivals, maar dat neemt niet weg dat ik nog steeds met veel plezier uitkijk naar de weekenden in de Westergasfabriek. Zoals bekend stond dit weekend geheel in het teken van de Amerikaanse stad Detroit. Detroit?

1. Detroit techno
Detroit is de stad waar het allemaal begon met de techno, maar dat is ondertussen al weer flink wat jaartjes geschiedenis. Toch ziet niet iedereen geschiedenis als een saai vak op de middelbare school. De lineup van dit weekend werd door eigenlijk iedereen zeer positief ontvangen. De fans van Detroit techno hadden hier al heel erg lang op zitten wachten, en nu was het eindelijk zover. Behoor ik tot die fans? Misschien. de avond met Jeff Mills was een van mijn betere avonden in de Poema, en Robert Hood stond op een gedeelde eerste plaats van mijn hoogtepunten van Awakenings Festival 2007. Mijn kaartje voor de vrijdag editie lag dan ook al lang klaar voor het feest uitverkocht.

2. De Westergasfabriek en de frontlinie
Normaal gaan de woorden 'echo' en 'muziek' niet echt goed samen in een zin (vraag maar bij de ArenA), maar deze echo heeft zo z'n charmes. Maar dat is mijn mening, en lang niet iedereen zal het daarmee eens zijn. Het zal ook wel wat te maken hebben waar je staat. In de eerste linies, vlak bij de subs, heb je natuurlijk minder last van de echo dan achterin. Dit is ook dé plek bij uitstek waar je mij zult vinden. Natuurlijk sta ik soms wel even bij maatjes elders in de ton, maar al heel gauw krijg ik dan last van een niet verklaarbare aantrekkingskracht. en voordat ik er erg in heb sta ik dan al heel snel weer helemaal vooraan. tussen de bekende, ietwat bekende en minder bekende gezichtjes. allemaal daar met hetzelfde doel als mij.

3. De vrijdag editie
De lasershow, het podium, de LED's, het vuurwerk en de zeppelin. Monumental maakt van Awakenings altijd wel een mooie show. maar uiteindelijk gaat het toch om de muziek. Mijn muzieksmaak is breed, maar als ik één ding belangrijk vind is het wel energie. Energie die de beats heerlijk laat rollen. knallen. zelfs wanneer de bass er even uit is nog heerlijk dansbaar. muziek met een drive. een bezoekje aan de chillout is wel het laatste waar ik dan behoefte aan heb. Normaal is dit dubbel dik in orde op Awakenings, maar deze avond vond ik dat ietwat tegenvallen. Natuurlijk heb ik wel een erg leuke en gezellige nacht gehad, en meer dan genoeg gedanst. maar toch, er miste iets.

4. Thuis
Eenmaal thuis vroeg ik me af of het misschien aan mij had gelegen. Een set Detroit techno was toch wel duidelijk anders dan een drumcode set van Adam Beyer. Was detroit techno dan toch niet helemaal mijn ding. of misschien had ik gewoon mijn dag niet? Gelukkig kon ik met Unity ook de tweede dag nog meepakken. Verassend fris meldde ik me op de vroege zaterdagavond weer bij de Westergasfabriek voor de tweede avond. Na twee gezellige uurtjes achter de Unity stand te hebben gestaan had ik nog mooi de tijd om de 'schade' van de vorige avond in te halen.

5. De zaterdag editie
Kenny Larkin was lekker aan het knallen, maar Derrick May gooide er daarna stiekem toch nog wat minimal plaatjes tegenaan. Wie had gedacht Tropical Melons te horen deze avond? Ik niet in ieder geval. maar toch knalde ook deze plaat er lekker in. Vooral richting het einde een erg lekkere set, maar mijn hoogtepunt was toch wel Scan 7. Ik had ze nog nooit gehoord en had dan ook geen idee wat ik ervan kon verwachten. wel wist ik dat hier door anderen erg naar uitgekeken werd. Al heel snel kwam ik tot de conclusie dat waarschijnlijk niet iedereen deze apparte sounds kon waarderen. Ik kon het in ieder geval juist heel goed waarderen. Simpel, rauw, monotoom. maar vooral oh zo effectief, en goed tot z'n recht in de Gashouder. Hierna was het aan Steve Rachmad om het weekend af te sluiten. Een tot half acht drukke, knallende, erg gezellige frontlinie. dat is afsluiten in stijl. Dat is wat dit weekend verdiende.