Oprecht...er is altijd hoop maar zonder de 'wil' is er weinig hoop en daar zit het hem nou net in.
Zoals ik in voorgaande reacties al aangekaart had, hoeft dienstplicht niet per definitie de grondslag te zijn voor PTSS. Er is kans op ja, maar dit ligt aan de persoonlijke gesteldheid van iemand, en de weerbaarheid hiertegen zal bij iedereen dus verschillen. Zo is net zozeer een reële kans om in het dagelijks leven een PTSS op te lopen d.m.v een ernstige ingrijpende gebeurtenis.
Daarentegen roep je nu weer, zonder enige kennis of ervaring van defensie, dat dienstplicht niets met opvoeding te maken zou hebben. Hoe behoord een kind thuis opgevoed te worden dan? Dit gebeurt voornamelijk door het opleggen van normen en waarden vanuit de ouders. Of zo zou het in ieder geval moeten zijn. Alles hier omheen is conditioneren. In positieve of negatieve zin. Doet een kind iets slechts, dus iets wat buiten dit normen en waarden besef valt, dan wordt een kind gestraft. Doet een kind iets goeds, dus iets wat binnen dit kader past, dan wordt een kind beloond. Bij defensie werkt dit net zo.
Men krijgt namelijk de normen en waarden van deze organistaie opgelegd. Een paar van de belangrijkste hierin zijn loyaliteit, eensgezindheid, behulpzaamheid en respect. Deze laatste is dan ook heel belangrijk. Denk bijvoorbeeld aan de Rules Of Engagement. Hierin wordt zelfs beschreven op een respectvolle wijze met de vijand of krijgsgevangenen om te gaan. Krijg je dit soort respect ook van thuis uit opgelegd? Zullen er maar weinigen zijn misschien. want het liefst geeft men tegenwoordig nog een paar trappen na als iemand weerloos op de grond ligt.
Valt er bij defensie iemand buiten dit kader? Dan wordt vaak de gehele groep hierop afgerekend. Mag je met de groep een paar rondjes rondom de vliegbasis of kazerne gaan rennen (en dat is een heel eind). En na zo'n paar rondjes let je wel wat beter op elkaar. Want je behoord elkaar te controleren en eventueel te corrigeren. Daar heb je dus weer een stukje sociale verantwoordelijkheid wat je bijgebracht krijgt. Daarnaast heb je nog tal van GrensVerleggende Activiteiten (GVA) bij defensie. Meerdaagse oefeningen waarbij men tot het uiterste gedreven wordt. Waardoor je je eigen sterkte en zwakte punten wel tegen komt. En waarbij je wel een beter beeld van jezelf weet te krijgen, zelfreflectie dus.
Doe je als groep zijnde iets goed bij defensie, dan maak je ook hier (net als bij dat kind) weer kans positief geconditioneerd te worden. Bijvoorbeeld door leuke en leerzame opdrachten te krijgen of een stukje recreatie naar eigen keuze als groeps zijnde.
Al bij al zie ik dus wel degelijk vergelijkbare aspecten met opvoeding terug komen. Ik zelf was behoorlijk volwassen en ontwikkeld voordat ik dienst in ging. En toch vind ik dat het mij toch nog erg goed gedaan heeft en dat ik mijn kijk op de wereld er behoorlijk mee verbreedt heb.
Tuurlijk heb je altijd wel gevallen die zo'n verrotte eigenheid (zoals jij dit bedoeld) hebben, welke niet meer te redden valt. Ook daar kan men niets mee bij defensie. Maar de meesten relschoppers die volgens jou al schrikken van de rechtbank of een flinke bekeuring zullen door een jaartje dienstplicht zeker wel aanzien weten op te brengen en enigzins bij te sturen zijn.
Om even weer terug naar on-topic terug te keren... Als de gemiddelde bezoeker (lees halve randdebiel) in Haren enige van bovengenoemde eigenschappen of kenmerken ontwikkeld had. Dan was dit op zijn minst al niet zo uit de hand gelopen als dat het nu is gebeurd. Het enigste wat aanwezig was, was was de (verkeerde) eensgezindheid door een een negatieve groepsdruk.