Schoolplein

We leven steeds veiliger, maar afgebakend. Hoe sneller alles veranderd, des te moeilijker we bij blijven. Hoe meer verbonden de wereld wordt, des te geïsoleerder we raken. Grote groepen staan tegen over elkaar en strijden onbewust voor hetzelfde. Een modern bewustzijn draagt een sluier van idealisme en vormt het stille wapen voor afgestomptheid. De wereld staat op spanning. De misleiding is sluwer dan ooit te voren. Wat binnenste buiten is word buitenste binnen. Maar wat van binnen zit moet nou eenmaal naar buiten, dus we struikelen. En krabbelen weer op. Zwoegen ons een plek naar die top. Waar we onderweg allang de betekenis van zijn kwijtgeraakt en vragen ons af: waar blijft die tijd? De eenvoudige tijd van spontaniteit, verbondenheid en prikkels. De luchtige tijd van het hier en nu. Er bestaat een wereld. Hier niet ver vandaan. Een wereld waar iedereen stiekem naar terug verlangd. Een wereld die regels ombuigt naar onbevangen vrijheid. Waar alles extra smaak krijgt door een atmosfeer van liefde en kristallen van geluk. Een plek waar het kind in ieder van ons herboren word. Een plek waar de harten zelfs nog harder bonzen dan de speakers. Bij ons. Op het schoolplein!