Dat is gewoon hoe ik ben. In alles wil ik de beste worden! Maar dan voor mezelf. Nooit gehoord van. If it's worth doing, it's worth doing right?
Waarom zou je anders aan iets beginnen als je er niet goed in wil worden? Mensen klimmen toch ook niet mount everest half assed?
Ik heb ook professioneel gedraaid, toen het nog niet zo commercieel was.
Dus besef me heel goed dat je nooit iedereen kan pleasen. Maar de andere uiterste werkt ook niet. Zoals alles in het leven. Balans.
Maar ik luister naar iedereen zijn mening maar beslis voor mezelf welk gewicht ik daar aan toe ken.
Dus als iemand me een "Noob" zou noemen. Boeien.... Dan denk ik. Weer zo een type die een ander moet kleineren om zichzelf goed te voelen.
Maar zelf niet doorheeft want hem nog minder waard maakt dan die "noob".
Maar goed, qua produceren is het net zoals met toen ik draaien leerde. Elke maand leerde ik bij en vond ik wat ik een maand geleden mixte niet up to standard. Je leert beter waar je naar moet luisteren en complexiteit neemt toe, waardoor je ook meer hoort. Alsof je naar een van Gogh kijkt van afstand, maar een kunstenaar van dichtbij kijkt hoe de "brushstrokes" zijn.
Daarom heb ik graag feedback. Ik heb zelf nog geen inzicht in het kwaliteitsniveau. Als je hoort wat ik zes maanden als eerste maakte lach je je dood. Echt atari sounds.... Maar ik zie dan de potentie erin, de rythme of mogelijkheden. Maar wist nog niet hoe ik het moest maken. Nu wel dus, waar ik dus zes maanden mee bezig ben geweest het allemaal te vinden, alleen nog niet de puntjes op de I. Dat is nooit mijn ding geweest, programeren. Dan verlies je een beetje de creativiteit vind ik. Ik bedenk liever een computer programma, een oplossing, lekker out of the box kortom een idee.
Ik zet liever het grote concept neer en ga dan door naar het volgende.
Dus hopelijk kom ik op een niveau dat een partij me eens aangrijpt de puntjes op de i zet en we er beiden beter van kunnen worden. Plaatjes draaien kan ik al
Dat hele poes pas hoeft niet zo, misschien ben ik daarin wel een beetje een moby type. Maar mensen kunnen laten genieten is gewoon iets heel erg fijns.
Ik ben een oldschool vinyl dj zeg maar. En toen was het nog echt mixxen. Zoveel mogelijk 2 platen op hebben staan en zo min mogelijk maar 1.
Dus van twee platen 1 maken, alsof je van twee tonen een akkoord maakt. Als je je platen goed op de maat mixt en de geluiden dicht bij elkaar zet, dan gaat het zingen en creeert het iets nieuws.
Dan moet je goed gevoel hebben om dat on the fly te kunnen doen want je draait dan niet eens meer bewust maar onbewust.
Dat is voor mij het ultieme genotsgevoel. De momenten die ik me eigenlijk niet herinner. Waarbij ik na 2 uur aangetikt werd en wakker schudde en niet eens besefte dat er twee uur om was. Dat is zo euforisch. Dat zou ik graag weer meemaken. Als ik een plaatje uit kan brengen en daarmee weer een paar optredens kan scoren. Dan zou ik weer super blij zijn. Maar echt , niet om de aanzien. Allemaal nep. Puur weer voor die euforisch gevoel, vergelijkbaar met een freestyle skieer die een 45 graden berg afdendert. Je hebt geen tijd om na te denken. En met mixxen, als je er voor gaat, durft, weet waar je mee bezig hebt. Maar nog belangerijker. NIETS VOORBEREID... Dan had ik dat ook. (daarom spuug ik op de veel DJ's van tegenwoordig. Alsof ze zich laten airdroppen op de top van Mount Everest en dan een selfie maken.... Man de jeugd van tegenwoordig snapt het echt niet)
Wetenschappelijk noemen ze dat in ieder geval een "flow" state of mind. En ik betwijfel of ik dat ooit zal krijgen met produceren.
Misschien snap je me nu wat beter
