Ik begin te merken dat ik op feesten steeds meer 1 ruis hoor, als het gaat om hardcore. Van drum n bass en het zgn. crossbreed word ik nog steeds heel vrolijk, maar echte pokkeherrie gaat me soort van vervelen, na een uur al. Meer mensen ervaring mee ?
Dat gevoel speelt bij mij al vrij lang als ik eerlijk mag zijn. Ongeveer 9/10 van de hardcore(dus ook het zogenaamde industrial hardcore en crossbreed gedeelte) releases van de laatste 2 jaar blijven me totaal niet meer bij. Er zijn inderdaad uitzonderingen, zoals een groot aantal TOA tracks en de nieuwe r_AW dingen. Maar het grootste deel gaat het ene oor in, en het andere oor weer uit. En hoe ik dit zie, is dit een combinatie van 2 factoren. Ten eerste is het een groot deel dat mijn smaak de laatste 2 jaren enorm is veranderd, vooral in de richting van de meer complexe muziek, ten tweede is de hardcore in mijn ogen lang niet meer zo rauw als het bijvoorbeeld 5~7 jaar geleden was. Met tracks uit die periode zit ik werkelijk nog steeds met een grijns op mijn gezicht.
Als ik bijvoorbeeld een oude Source Direct track luister(oude drum n bass voor degene die de muziek niet kennen) heb ik veel meer het gevoel dat ik naar rauw en ruig spul luister, dan dat ik met moderne hardcore(!) heb. Ik bedoel niet te zeggen dat wat tegenwoordig gemaakt word slecht is (hoewel ik over behoorlijk wat tracks ook mijn mening daarover heb), maar het ontbreekt gewoon aan het hardcore gevoel, wat voor mij juist die muziek zo leuk maakt. Dit geld tevens voor de drum n bass wat je tegenwoordig vaak hoort. En dan komen mensen tegenwoordig aan met zogenaamde industrial hardcore, wat voor geen ene meter meer op industrial harcore lijkt aankakken. Hiermee wil ik niet zeggen dat het genre zich niet mag evolueren, maar eigenlijk alles wat industrial hardcore, industrial hardcore maakte is verdwenen.
Ik krijg gewoon het gevoel dat alles maar hetzelfde moet zijn. Iedereen wilt tegenwoordig hip zijn door crossbreed te doen, niemand durft meer anders te zijn lijkt het wel. Ik mis gewoon dat er totaal geen tracks te vinden meer zijn, waarvan ik denk; 'wow, dit heb ik nog nooit gehoord'. Ik bedoel het gevoel dat wat ik bij bijvoorbeeld zo een track elke keer krijg, hoevaak ik hem ook beluister;
http://www.youtube.com/watch?v=PM9ToD0FTj4
Dit was gewoon compleet anders dan wat daarvoor bestond, en elke keer blijf ik me verbazen hoe zoiets ooit gemaakt heeft kunnen worden in die tijd.
Kort samengevat; ik ben het me je eens Noury.
