Het is weer eens de tijd van het jaar om stil te staan bij de bevrijding.
Er blijven steeds minder mensen over die het zelf hebben meegemaakt en veel mensen willen er misschien ook niet over praten.
Ik zelf ben al een tijdje bezig met deze ontzettend belangrijke gebeurtenis in de geschiedenis van de wereld en vind eigenlijk dat de generatie jongeren van nu er te weinig van af weten. Dat zal wel komen omdat hun grootouders net na de oorlog geboren werden en er zelf weinig mee te maken hebben gehad.
Maar er zijn ook nog genoeg ouderen over die er wél over willen praten en hun verhaal juist niet kwijt kunnen of konden, omdat het binnen hun eigen kringen als het ware doodgezwegen werd. Ik heb zelf 3 interviews met getuigen en verzetsstrijders getranscribeerd voor een stichting hier en ik moet zeggen dat het aardig indrukwekkend was om te horen.
Ik ben benieuwd wat deze thread gaat opleveren.
Ik trap af:
Mijn opa, die overleed toen ik een jaar of 3 was, heeft voor de Duitsers gevaren in de buurt van Noorwegen. In eerste instantie had hij geweigerd, maar toen werd er een pistool op zijn hoofd gezet en heeft hij het toch maar gedaan.
Toen hij op verlof thuis kwam en zijn eerste dochter geboren werd, stond hij erop dat ze Bea genoemd zou worden, ook al was het heel gevaarlijk om openlijk sympathie voor het koninklijk huis te tonen.
Tijdens de bevrijding ging mijn oma naar het kapotgeschoten Scholtenhuis in Groningen om te kijken of er wat te halen viel. Ze rende naar binnen, greep snel iets en rende weer naar buiten. Later realiseerde ze zich dat ze een doos condooms had meegenomen
Dat is het enige verhaal wat ze elke keer vertelt, maar ik denk dat ze nog wel meer te vertellen heeft als ik alleen met haar zit..
Wie volgt?
Zou trouwens wel leuk zijn als dit voor de verandering een serieus topic blijft.
Er blijven steeds minder mensen over die het zelf hebben meegemaakt en veel mensen willen er misschien ook niet over praten.
Ik zelf ben al een tijdje bezig met deze ontzettend belangrijke gebeurtenis in de geschiedenis van de wereld en vind eigenlijk dat de generatie jongeren van nu er te weinig van af weten. Dat zal wel komen omdat hun grootouders net na de oorlog geboren werden en er zelf weinig mee te maken hebben gehad.
Maar er zijn ook nog genoeg ouderen over die er wél over willen praten en hun verhaal juist niet kwijt kunnen of konden, omdat het binnen hun eigen kringen als het ware doodgezwegen werd. Ik heb zelf 3 interviews met getuigen en verzetsstrijders getranscribeerd voor een stichting hier en ik moet zeggen dat het aardig indrukwekkend was om te horen.
Ik ben benieuwd wat deze thread gaat opleveren.
Ik trap af:
Mijn opa, die overleed toen ik een jaar of 3 was, heeft voor de Duitsers gevaren in de buurt van Noorwegen. In eerste instantie had hij geweigerd, maar toen werd er een pistool op zijn hoofd gezet en heeft hij het toch maar gedaan.
Toen hij op verlof thuis kwam en zijn eerste dochter geboren werd, stond hij erop dat ze Bea genoemd zou worden, ook al was het heel gevaarlijk om openlijk sympathie voor het koninklijk huis te tonen.
Tijdens de bevrijding ging mijn oma naar het kapotgeschoten Scholtenhuis in Groningen om te kijken of er wat te halen viel. Ze rende naar binnen, greep snel iets en rende weer naar buiten. Later realiseerde ze zich dat ze een doos condooms had meegenomen
Dat is het enige verhaal wat ze elke keer vertelt, maar ik denk dat ze nog wel meer te vertellen heeft als ik alleen met haar zit..Wie volgt?
Zou trouwens wel leuk zijn als dit voor de verandering een serieus topic blijft.
