Het is een feit dat men bij de koi, de draak, de samurai en het masker blijft hangen terwijl de mythologie waar deze uit komen zo ongelofelijk rijk is.
Voor elke situatie is er wel een mythe/verhaal/wat ook en bijbehorende prenten, maar met de dalende drempel om tattoos te zetten krijg je enkel een overstort met van die Miami-Ink-verhalen;
"Mijn ex is weg, dus ik wil een koi want ik ben sterk"
-Nee sukkol! Als je echt sterk was had je het er niet eens meer over!
"Ik wil een koi want ik heb eindelijk mijn vader vergeven voor zijn misbruik"
-Nee kut.... eeeh nou ja, ok!
(of was dat niet grappig?)
Mensen willen zelf een tattoo, maar weten niet wat ze willen. Dan zijn de meest voorkomende thema's het meest veilig!
Tattoos moeten het taboe kwijtraken vinden tattoo-liefhebbers, zodat ze niet meer benadeeld worden door het hebben van tattoos. Maar bij het verlies van dat taboe staat de deur open voor onzin-volk dat nergens bij nadenkt. En daar wil de tattoo-liefhebber dan ook weer niet bij horen en zoekt zijn heil verder van de grens waardoor er automatisch weer een taboe op komt te heersen.
Het is als de cirkel van anarchie; Een gevestigde orde moet omvallen voor een beginsel waar geen heerser is over anderen, dit werkt in de praktijk niet dus staat er een groep op om leiding te nemen, dit groeit uit tot een nieuwe gevestigde orde waar vervolgens weer een schreeuw om anarchie tegenover komt te staan, enz enz.