Wie heeft Ayahuasca of San Pedro gebruikt?

Ik heb vaker verschillende paddo's gebruikt ook in hogere dosis. Hoewel ik het fantastisch spul vindt zoek ik iets nieuws en zwaarder. Twee weken terug lsa zaden gebruikt en voelden me meer vergiftigt dan trippen. Nu kwam ik Ayahuasca dit klinkt wel als echt zwaar trippen heeft iemand hier ervaring mee? Of toch maar eens San Pedro uitproberen?

Dat klopt, gelukkig ben je er snel weer boven op.. Maar als je al kotsend boven de wasbak hangt omdat je de plee niet meer kon halen is dat wel ff anti psychedelisch op zo'n moment.. Maar goed, niet zeuren als je ziet wat je er voor terug krijgt!

Denk over een paar dagen weer truffels doen, perfect weer er voor.

Mn reportje. T is vrij abstract en een lange lap tekst. Maar voor de geinteresseerden

Een bekende omgeving
Een bekende omgeving

Ik ben weer in de kerk van Santo Daime die na ongeveer 10 rituelen wel min of meer vertrouwd begint voor te komen. Ik ben met vier andere vrienden. We krijgen allemaal een vaste plek toegewezen, de mannen aan de ene kant, de vrouwen aan de andere kant. Een vriend komt een rij achter me terecht, een andere vriend een aantal rijen aan de andere zijde van de mannenkant.
Het ritueel begint. Een aantal portugeese gebeden klinken, dan wordt de Santo Daime geserveerd. Ik voel me goed voorbereid. Ik heb de afgelopen week elke dag een uur yoga gedaan en vaak daarbij nog een uur gemediteerd. In mijn onderrug is wel een stuk spanning voelbaar, door de yoga is dat enerzijds soepeler geworden maar het is ook wat gevoelig en gespannen, soms pijnlijk.
We gaan de Daime drinken. Ik zie een vriendin van mij aan de andere kant rondkijken. Het is voor hen niet eenvoudig het juiste lied uit het boekje te vinden en ze geven het dan ook snel op en luisteren aandachtig naar het gezang. Ik weet ondertussen waar ik moet zijn in de bundel en zing mee. Sommige liedjes zijn ondertussen zo bekend dat ik stukjes uit mijn hoofd kan meezingen. Ik ga in de rij staan voor een glas. Ik de rij staan is altijd spannend, vind ik. Ik weet dat het enorm heftig en intens gaat zijn, maar ook goed. Ik krijg een vrij vol glas Daime en drink het aandachtig op. Wat is het toch bitter altijd. Ik krijg rillingen door mijn lijf van de smaak. Wat een intense smaak..... Dan ga ik zitten. Ik voel me eigenlijk ook al vreemd door de intense smaak. De Daime is heel aanwezig in mijn lijf.

Loskomen uit deze realiteit: de tussenwereld
Loskomen uit deze realiteit: de tussenwereld

We zingen het eerste deel van de liedbundel. Ik herken de teksten. Langzaam begint de Daime mijn waarneming te beinvloeden. Geluid klinkt anders, mijn gevoelens worden intenser. Langzaam ontstaat er een tinteling door mijn lijf. De waarnemingen in mijn lijf intensiferen.
Ondertussen weet ik dat deze fase de fase van het ‘loskomen’ is. In deze periode kom ik meestal los van mijn lijf en begeef me innerlijk sterk in een soort innerlijke wereld die vooral bestaat uit mijn eigen gedachtespinsels, emoties, waarnemingen. Deze eerste fase kan soms best pittig zijn, want hij vraagt een acceptatie van alles wat er aanwezig is. De waarnemingen in mijn lijf intensiveren. Ik voel de pijn in mijn onderrug, subtiele waarnemingen van spanning en emoties. Gedachtes beginnen langs te schieten, gevoelens komen en gaan. De spanning in mijn onderrug voelt als iets dieps dat niet eenvoudig te accepteren is. Er zitten allerlei emoties in die onuitspreekbaar zijn. Ik voel dat het emoties zijn, maar ze zitten zo diep in mijn lijf verstopt dat het als het ware een onprettig soort spanning is op het grensgebied van lichaam en ziel. Ik communiceer met de engel (na lang zoeken tussen termen als alien, geest, gids, wezens etc. ben ik maar gesetteld voor de term engel) die in mijn buurt is. Hoewel ik hem nog niet kan zien, weet ik dat er hulp in de buurt is. Ik vraag wat ik hiermee moet doen: kan dit mee naar de ‘andere wereld’ of ‘hyperspace’ zoals het ook wel genoemd wordt? De engel geeft aan dat ik het mee mag nemen zonder het helemaal acher te laten.
Dan wordt de consegration of the space voorgelezen. Vind ik altijd een enorm mooie tekts, en hij markeert voor mij vaak het binnengaan in de ‘andere wereld’. In de tekst wordt steeds herhaald: those who choose to enter here will feel the divine presence of.... De Daime begint nu echt goed ‘in te slaan’. Ik breng het niet meer op mijn ogen open te houden of om mee te zingen. Ik luister naar het gezang, richt me op mijn lijf.

Het lichaam als resonant veld van bewustzijn
Het lichaam als resonant veld van bewustzijn

De engelen zijn er. Ondertussen wordt in het ritueel de liederen voor de Cura (dat betekent genezing in het portugees) gezongen. Ze leggen me dingen uit over mijn rug. Ik had me afgevraagd waar de spanning in mijn rug mee te maken had. Ze laten me zien hoe ieder mens zijn lijf resoneert om bewustzijnstoestanden. Het lijf van elk mens is als het ware een klankkast die is afgestemd op specifieke frequenties. Sommige mensen zijn ‘gebouwd’ voor, of hebben de juist vorm om te resoneren op specifieke bewustzijnsinhouden en toestanden. Ze laten me zien dan mijn lijf geschikt is voor een specifieke frequentie die grotere groepen mensen omvat. Alsof als het ware meer collectieve spanningen zich makkelijk in mijn lijf laten voelen. Ik kan dat wel begrijpen als ik bijvoorbeeld denk aan de manier waarop ik naar de wereld kijk. Ik kan me innerlijk sterk betrokken voelen bij globale ontwikkelingen. Maar ze leggen dus uit dat het een frequentie is waar mijn rug op is afgestemd en dat ik voor het moment niet meer kan doen doen het gewaar zijn. Het is geen persoonlijk thema dat ik onder ogen moet zien, het is een collectief thema dat ik in mijn bewustzijn moet leren toelaten.

Bestaansangst
Bestaansangst

Ik probeer dieper te onstpannen in mijn lijf, toe te laten de gevoelens die er zijn. Ik adem door,onstpan langzaam dieper. Ik ga langzamerhand een soort diepe paniek in mijn lijf voelen. Alsof de cellen van mijn onderrug in een toestand van diepe doodsangst verkeren. Een soort blinde paniek, een soort gevoel van “O Mijn God Alles Gaat Nu Helemaal FOUT” . Het is echt een heel fysiek/lijfelijk gevoel. Als ik mijn cellen vanuit hun perspectief zich hoor vastzetten en schrapzetten voor de klap. Ik herken de angst bij andere mensen in mijn familie, bijvoorbeeld mijn zus en mijn vader. Ik weet dat zij deze angst ook kennen. Het is heel basaal een soort angst om er te zijn. Gek genoeg ben ik in een paradoxale toestand: ik voel tegelijkertijd mijn cellen pure doodsangst uiten, mijn geest is in een diepe meditatieve stilte gehuld. Ik neem waar, ik ben bewustzijn.
Langzaam onstpan ik nog dieper in het gevoel. Het is zoals het is. Het is gewoon een waarneming van diepe angst. Ik ben dat niet, het is enkel een fenomeen dat waarneembaar wordt in mijn bewustzijn. Ik ga dieper in allerlei angsten. De angst om gek te worden, mijn verstand te verliezen. Ik zie demonen, concentratiekampen, duister. Ook dit allemaal: ik besef me dat het gewoon fenomenen zijn die in mijn bewustzijn komen. Ik realiseer me dat dingen waar ik bang voor ben gewoon iets zijn dat ik onder ogen kan zien. Ok, ik ben gek. Ontspan maar bij die gedachte. Ok, ik zie demonen. Ontspan maar.

Kosmisch bewustzijn
Kosmisch bewustzijn

Langzamerhand besef ik me, dat mijn bewustzijn een veld is. Mijn lijf verdwijnt langzaam. Ik ben een veld van bewustzijn waarin zich allerlei verschijnselen voortdoen. De tijd zoals ik die in mijn normale realiteit ken verdwijnt langzamerhand. De tijd lost helemaal op. Alles is aanwezig, in mijn bewustzijn. Verleden, heden, toekomst, het is allemaal een veld waarin mijn bewustzijn zich bewust is. Ik begrijp dat wij allemaal een veld van bewustzijn zijn. Wij hebben echter geleerd ons te identificeren met bepaalde fenomenen die zich voortdoen in dat veld, zoals ons lichaam, gevoelens, relaties etc. In feite zijn we echter gewoon het veld dat we waarnemen en vloeien we dus ook voortdurend over in anderen. Ik zie heel helder hoe dit in het dagelijkse leven aanwezig is zonder dat wij ons hiervan bewustzijn. Onze collectieve werkelijkheid definieren we anders. Maar hij kan ook zo worden gezien.
De ervaring wordt instenser, dieper. Licht. Ik ben een veld van licht. Ik heb mijn ogen dicht. Mijn lichaam is opgelost in trillingen, frequenties, licht. Ik neem overal licht waar. Ik voel licht door mijn lijf stromen. Ik VOEL gewoon licht. Ik HOOR licht. Al mijn zintuigen worden doordrongen van licht. Ik zie een wereld van licht met mijn ogen dicht. Intens, alsof mijn zintuigen tot het uiterste worden gedreven. Alsof mijn zintuigen een rivier zijn die nu tot over de rand volstroomt met licht. Wouw, het is prachtig. Wat een schouwspel. Dan verdwijn ik. Er is geen ik meer, alleen nog maar bewustzijn en licht. Het bewustzijn is alles. Honderduizenden jaren geschiedenis stromen door me heen. Mijn bewustzijn omvat lichtjaren, sterrenstelsels. Ik zeg mijn, maar er is geen mijn meer. Mijn is opgelost in het licht. Er is enkel waarneming. Een-zijn. Dan plop ik weer terug in een ik-bewustzijn. Er is weer een persoonlijkheid, ergens op de planeet aarde, die waarneemt. Een persoonlijke geschiedenis komt in beeld, het netwerk van mijn leven. Ik richt me weer op het licht. Het lijkt alsof mijn adem heeft stilgestaan toen “Ik” wegwas. Dan plop ik weer weg. Enkel zijn. Licht. Alles vloeit over, alle zintuigen. Ik sterf. Tijd loopt achteruit. Ik weet dat ik iedereen kan worden. Ik ben geschokt. Natuurwetten zoals ik ze ken gaan niet meer op. Hoezo loopt de tijd terug. Hoezo ben ik een collectief bewustzijn. De engelen zijn geamuseerd. “Als er kosmische wetten worden geschaad, wie ga je aanklagen” is de grap. Ik lach. Er worden natuurwetten geweld aangedaan. Tja, wie heeft die dingen in de eerste plaats vastgesteld.

De mensheid in het grensgebied tussen eeuwigheid en tijdelijkheid
De mensheid in het grensgebied tussen eeuwigheid en tijdelijkheid

Ik zie de mensheid, als het ware op de zee van Eeuwigheid beuken op het strand van het nu. Wij, als mensheid nu in leven, zijn voortdurend in contact met de eeuwigheid, met de zee van tijdloosheid. Met deze andere wereld. Ik zie hoe het is als een vrouw een kind krijgt en er een bewustzijn incarneert. Hoe een vrouw zich fysiek openstelt voor deze andere wereld. Ik zie het vrouwelijke verlangen naar een kind. Ik zie beelden voor me van een Rainbow Gathering: duizend mensen, in een grote kring, handen vast, zingend ‘We are a Circle’. Ze leggen uit dat ook dit momenten zijn waarop als het ware die wereld van de eeuwigheid de aarde zeer dicht nadert. Het zijn natuurlijk maar korte momenten dat zoiets gebeurt, maar het beeld, de herinnering, het weten dat dat is gebeurd is belangrijker dan dat het een kort moment was. Doordat het bestaat als beeld dat mensen aan elkaar vertellen en in zich hebben opgenomen heeft het zijn werking.
Ik merk dat ik langzamerhand weer terugkom in mijn persoonlijkheid. Ik wordt weer lokaler, het ritueel is ook al weer een flinke tijd aan de gang, een uur of 4.

De golven van de tijd
De golven van de tijd

Ik kan in de tijd kijken. Als ze zingen, zie ik de klanken als het ware uit de eeuwigheid aan komen golven naar het nu. Dan stromen ze door het nu heen op het moment dat ze gezongen worden en verdwijnen ze weer richting eeuwigheid. Ik zie niet een moment, maar een tijdsspanne van een aantal seconden. Hierdoor kan ik de liederen meezingen zonder dat ik de tekst ken: ik “zie” de tekst aan komen golven, kan me erop voorbereiden en zing hem dan op het moment dat hij in het nu aankomt.
Na verloop van tijd, er komen nog allerlei losse inzichten langs, ben ik steeds beter in staat weer gewoon mee te zingen uit de liedbundel. Het ritueel loopt ten einde, uiteindelijk is het afgelopen. Ik kan naar mijn vrienden toe om te delen wat ik heb meegemaakt.

Uitspraak van Heartpressure op zondag 4 juli 2010 om 16:15:

▶

je kan bijna al je geld erop zetten dat je gaat kotsen met Ayahuasca.

Ligt ook een beetje aan de mix die ze schenken. Ik heb van de 10 rituelen bij de Santo Daime maar 1 keer hoeven overgeven.
Dat was trouwens ook nog eens een zinvol onderdeel van de trip, dus wat dat betreft is het helemaal niet zo heel verkeerd (hoewel ik er zelf ook altijd wel bang voor ben. Ik houd er helemaal niet van, overgeven )

Uitspraak van Heartpressure op zondag 4 juli 2010 om 16:15:

▶

je kan bijna al je geld erop zetten dat je gaat kotsen met Ayahuasca

heb het gezien idd wat moet dat moet .. was een tv docu over .. voor die tijd nooit over gehoord

Uitspraak van VageJetje op donderdag 22 juli 2010 om 20:05:

▶

je kan bijna al je geld erop zetten dat je gaat kotsen met Ayahuasca

Ik heb dat 1 keer van de 2 keer niet hoeven doen. Maar dat komt ook omdat ik angst had voor ayahuasca, en daarom liet Aya mij dat spul slokje voor slokje drinken (dat ging wonderbaarlijk genoeg ook gewoon), en voelde ik heel langzaam wat het nou precies doet in je lichaam, dus het kotsen is echt een manier van reinigen wat dan gewoon "nodig" is, als het niet van toepassing is op je, gebeurt het ook niet.

Ennu Cheiron, knap dat je het zo kan verwoorden hoe je reis is gegaan Mijn vriend is op dit moment onder zeil bij (voor het eerst) de Santo Daime, ben erg benieuwd!

En eind aug ga ik voor het eerst peyote nemen, met de mexicaan Don Tono, lijkt me echt een hele bijzonder weekend!! Heb dat ook nog nooit op, en ik kan echt helemaal geen enkele (duidelijke) ervaring vinden van iemand die dat op heeft...

Uitspraak van verwijderd op zaterdag 24 juli 2010 om 21:13:

▶

Ik heb dat 1 keer van de 2 keer niet hoeven doen. Maar dat komt ook omdat ik angst had voor ayahuasca, en daarom liet Aya mij dat spul slokje voor slokje drinken (dat ging wonderbaarlijk genoeg ook gewoon), en voelde ik heel langzaam wat het nou precies doet in je lichaam, dus het kotsen is echt een manier van reinigen wat dan gewoon "nodig" is, als het niet van toepassing is op je, gebeurt het ook niet.

Er is in mijn beleving nooit een "fysieke" reden om te kotsen (zoals bijvoorbeeld wanneer je teveel hebt gedronken en gewoon vergiftigd bent) maar altijd een psychische. Het maakt onderdeel uit van de ervaring, het is letterlijk overgave. Desondanks heb ik er veel moeite mee, dus ik ben blij dat het me vaak bespaard blijft.



dank je ben heel benieuwd hoe je vriend het heeft gehad! reportje ?



Peyote, klinkt boeiend. Ben ik ook wel benieuwd naar. Ik heb hier ook nog nooit goede reports gezien van peyote. maar op andere fora (lees bijv deze report op drugsforum.nl )is daar wel meer over te vinden.

Mooi report Cheiron wel heel heftig als ik het zo lees
Heb je het hele ritueel je ogen dicht eigenlijk?

Uitspraak van Renegade master! op maandag 26 juli 2010 om 15:06:

▶

Mooi report Cheiron wel heel heftig als ik het zo lees
Heb je het hele ritueel je ogen dicht eigenlijk?

Dank je Wel heftig ja, maar ik geloof dat het een beetje begint te wennen. Of misschien niet wennen, maar beter dat het vertrouwen groeit: ik weet dat ik er goed uitkom en dat vertrouwen maakt dat ik meer onstpannen in de ervaring kan staan (zonder te denken 'oh mijn god, komt dit nog wel goed')

Ik heb in sommige periodes wel mijn ogen dicht ja. Dan ga ik te hard om ze open te houden haha Maar ik vind het ook leuk om mee te zingen, blijft toch een aparte ervaring (elke klank die uit je komt is 'apart', doet iets met je) en ik ken de teksten nog niet zo goed dat ik ze blind meezing (sommige mensen daar doen dat dus wel! Maar sommige mensen daar drinken dan ook al 17 jaar Daime....)

Uitspraak van verwijderd op zaterdag 24 juli 2010 om 21:13:

▶

En eind aug ga ik voor het eerst peyote nemen,

zou graag je bevinding daar over lezen .. heb er een op de vensterbank staan ...

Uitspraak van VageJetje op zondag 1 augustus 2010 om 17:28:

▶

heb er een op de vensterbank staan ...

Leeftijd?

jonkie nog .. hij mag nog wel even door groeien .. maar ben zeer benieuwd naar de werking ervan

Ik heb met beiden ervaring. Ook beiden in een ceremoniële setting. Alleen van de San Pedo (2x) weinig tot niets gevoeld, helaas.
Maar Ayahuasca wel, en hoe...! Voor wat betreft Ayahuasca kan ik het wel aanbevelen dit in een veilige, ceremoniële setting te doen. Daar zijn mogelijkheden voor. Op eigen houtje thuis doen, zonder ervaring... Tja, het kán, maar ik zou het niet aanraden. Ook heeft zo'n ceremoniële setting weer z'n waarde voor het uiteindelijke effect ervan, en ook hoe de trip zal verlopen. Het is veel gewijder, en er is liefdevolle begeleiding, en dat is belangrijk want Ayahuasca kan je in zeer heftige emotionele/spirituele processen brengen die met flinke angst gepaard kunnen gaan.

Ayahuasca doe je in ieder geval niet voor je lol. Je dient zo'n middel niet te nemen om 'je psychedelische grenzen eens even lekker te gaan verleggen'. Niet voor de kick of het trip-spektakel. Het is een spiritueel geneesmiddel uit de Amazone, en als zodanig dient het ook gebruikt te worden. Het gevaar met dergelijke dingen in de westerse wereld, is dat men hier er niets van begrijpt en voor verrassingen kan komen te staan die niet zo leuk kunnen uitpakken. Zo heb ik zelf, de derde keer dat ik het deed, de poorten van de hel open zien gaan, en dat was echt een vreselijke ervaring. Als ik dat thuis had, zonder ervaren begeleiders om me heen, was ik misschien wel uit m'n raam gesprongen. Het kan ontzettend heftig zijn, en dat heb ik mogen ervaren. Maar dat was toen wel hele sterke ayahuasca, en ik had te snel een 2e dosis genomen. Ik dacht 'ik neem er nog één, dan gaat ie vast goed werken'> wrong choice!

Maar buiten deze waarschuwing: het is een prachtig middel dat je heel veel goeds kan brengen. Het kan je leven echt veranderen, en je dingen laten zien dat je niet voor mogelijk had gehouden. Je wordt er een volwassener en spiritueler mens van, en het is zowel goed voor lichaam als voor geest. Het werkt op alle niveaus helend, en is in staat ziekten te genezen. Maar daarvoor moet je soms wel door hele zware dingen heen voordat je het Licht bereikt. Maar onthoudt altijd dat dat licht op je zal wachten achter de donkere wolken die zich kunnen samen vormen in je geest. Dus vecht er niet tegen, maar geef je eraan over, hoeveel weerstand je misschien ook zal voelen. Als je er tegen gaat vechten (zoals ik deed toen ik die helse ervaring had), dan kan je echt gek worden. Luister wat het je te vertellen heeft, en oordeel niet over wat zich aandient; het is allemaal om je te helpen!

Uiteindelijk wordt je áltijd weer normaal, en dan voel je je uiteindelijk heerlijk. Tot zelfs weken daarna.. maanden zelfs.. die energie draag je langere tijd bij je. Je kan er weer even helemaal tegenaan, en je voelt je echt geheeld op allerlei niveaus. 't werkt erg inspirerend. Uiteraard valt het aan te bevelen het met regelmaat te doen als je de weg van de Ayahuasquero wil gaan.

waar heb je dat gedaan dan ??

Uitspraak van verwijderd op zaterdag 15 augustus 2009 om 20:00:

▶

iss interessant voor mensen die ayahuasca wil gebruiken, lees eerst het boek : de gewijde reis" van Lars Faber eens, hou je je aan alle spelregels dan is het een wonderlijke middel

De gewijde reis is inderdaad een aanrader Lars Faber heeft ook een eigen praktijk en ruimte waar hij ceremonies verzorgd.

Uitspraak van VageJetje op maandag 2 augustus 2010 om 23:21:

▶

waar heb je dat gedaan dan ??

Bij Hannah Klautz, in Amsterdam. Askawan... En één keer in 'de ruimte' (haha), zo heette dat spirituele centrum. Was via dezelfde organisatie, maar het was toen hartje winter en te koud voor in een tipi (zoals bij askawan). Stuk confortabeler, en erg mooi centrum.

Maar er zijn een hoop possibilities..

Trouwens, geweldig topic dit! Net even door zitten lezen.. hele mooie antwoorden en verhalen. Morgen of vannacht ff de rest lezen.. er is nu een maatje op bezoek.

Uitspraak van verwijderd op maandag 15 maart 2010 om 21:14:

▶

Ik zie hoe alles samenhangt. Alles is een. Alles hangt samen. Een diepe ordening. Waar alles een plek heeft. Wij denken zo vaak dat het universum gescheiden is, niet een. Dat we in een proces naar heelheid toe werken; dat is echter niet zo. Alles is al een. Alles past in de samenhang. Ook de pijn, het verdriet. Het is juist de illusie dat er geen samenhang is, die het verdriet en de pijn veroorzaakt. Ik ga dieper de ruimte in. Er zijn hier verschillende kamers, verschillende vertrekken. Ik voel hoe de engelen rondlopen, werken. Er wordt geheeld. Mensen in de kerk geven over, huilen; ondertussen draagt de zang ons door het ritueel heen.
Ik zie een fel licht. Vreugdevol. Het is het licht in het centrum van het heelal. Grootst, stralend. Ik zie dat het een gezicht kan hebben. Je zou het allerlei namen kunnen geven, Christus of God, maar die beelden of namen maken juist dat je het licht niet meer kan zien. het is heel makkelijk om er een soort label aan te hangen, het een naam te geven. Maar een naam, een label, maakt juist dat ik de ervaring niet meer heb. Het licht is veel ruimer, veel meer, veel intenser dan dat beeld. Het licht straalt, vlamt, jubelt. Het is nog feller als op een zomerdag in de volle zon kijken, het doet alleen geen pijn aan mijn ogen. Het overweldigt wel door zijn intensiteit. Het is een soort weten: alles is licht. Alles is goed. Alles mag er zijn.

Wauw dude, prachtig! Wat een goddelijk inzicht. Ik weet denk ik zo dondersgoed hoe deze ervaring geweest moet zijn

Uitspraak van verwijderd op maandag 2 augustus 2010 om 23:08:

▶

Maar Ayahuasca wel, en hoe...! Voor wat betreft Ayahuasca kan ik het wel aanbevelen dit in een veilige, ceremoniële setting te doen. Daar zijn mogelijkheden voor. Op eigen houtje thuis doen, zonder ervaring... Tja, het kán, maar ik zou het niet aanraden.

Haha ja t is n erg heftig spulletje. T is een beetje omgedraaide drugs: eerst de kater, dan de high zeg maar. Thuis op eigen houtje lijkt me inderdaad gekkenwerk, vooral de eerste keer. Daarna weet je wel beter

Ook heeft zo'n ceremoniële setting weer z'n waarde voor het uiteindelijke effect ervan, en ook hoe de trip zal verlopen. Het is veel gewijder, en er is liefdevolle begeleiding, en dat is belangrijk want Ayahuasca kan je in zeer heftige emotionele/spirituele processen brengen die met flinke angst gepaard kunnen gaan.



Ik snap wat je bedoelt: als je er met een doorsnee mindset ingaat van 'jongens, ff lekker hard gaan' dan kun je van een koude kermis thuis komen. Ik moet echter zeggen dat ik met de juiste voorbereiding & mindset wel degelijk heel veel lol heb en trip spektakel. Ook hard werken hoor, ook. Maar ook vet mooi



Klinkt heftig ja. Vooral als je geen verbinding meer voelt met de veiligheid in jezelf. Vaak hoor ik mensen wel zeggen, die een minder makkelijke ervaring hadden: ik kan dat ook in mijn dagelijkse leven hebben maar niet zo intens. Ze gaan zeg maar de principes begrijpen die maken dat ze zichzelf in hun dagelijkse leven in minder leuke situaties manoeuvreren. Meestal waarderen mensen het achteraf als waardevolle lessen. Benieuwd of dat voor jou ook zo was, wat betreft dit stukje met de poorten van de hel? Ik ben ook wel benieuwd naar een tripreportje, als je die nog kan & wilt schrijven btw



Vertrouwen he niet altijd makkelijk als je de hel ziet. Maar t is wel waar: vertrouwen en openstaan voor hulp. Er is altijd hulp



Heb je het al vaker gedaan? Ik moet zeggen, mij bevalt het wel :b

Uitspraak van verwijderd op dinsdag 3 augustus 2010 om 03:29:

▶

Wauw dude, prachtig! Wat een goddelijk inzicht. Ik weet denk ik zo dondersgoed hoe deze ervaring geweest moet zijn

Thanks! Was inderdaad mooie ervaring. Is inderdaad beter te begrijpen wanneer je ook ervaring hebt met de ayahuasca. Ik heb t zelfs soms wanneer ik mn eigen reports lees, dat ik denk: je zal t maar meemaken, dit is wel heel weird. Maar ja, ik heb het dus meegemaakt. Blijft soms te weird

Ow mijn vriend is vergeten een reportje te schrijven, maar hij heeft steeds niet zo'n ervaringen als die van Cheiron bijv. Heel raar, tis net of hij er nooit zo diep in gaat, en heeft het nu geloof ik 6 keer gebruikt. Hij vond de aya veel minder vies smaken bij de santo daime, als bij de gewijde reis, tis toch echt een andere samenstelling.

Zelf heb ik wel angst voor ayahuasca, terwijl ik dat niet hoef te hebben. Maar ik durf het bijna niet weer te nemen, en dan heb ik de laatste keer zelfs een hele leuke ervaring gehad. Kheb gewoon angst voor de angst, die je kan hebben tijdens je reis, en de controle die je dan kwijt bent, want wat komt dat komt en je moet er doorheen. Maargoed als het mijn tijd is om het weer te nemen, dan roept het plantje mij vanzelf weer

Uitspraak van verwijderd op maandag 2 augustus 2010 om 23:08:

▶

Alleen van de San Pedo (2x) weinig tot niets gevoeld, helaas.

Schijnt ook normaal te zijn dat je die cactussen vaker moet nemen om er iets van te merken, voor mij nog een dikke 2 weken! Alleen daar krijg je het weer, als ik er aan denk dat ik Peyote ga nemen, dan voel ik alweer een knoop in mijn buik. Kutzooi, hoe kom ik van die angst af??

Ik weet ook dat "angst" mijn probleem is in het leven, ik moet dat loslaten maarja is makkelijker gezegd dan gedaan!

Uitspraak van verwijderd op vrijdag 13 augustus 2010 om 08:05:

▶

Ow mijn vriend is vergeten een reportje te schrijven, maar hij heeft steeds niet zo'n ervaringen als die van Cheiron bijv. Heel raar, tis net of hij er nooit zo diep in gaat, en heeft het nu geloof ik 6 keer gebruikt. Hij vond de aya veel minder vies smaken bij de santo daime, als bij de gewijde reis, tis toch echt een andere samenstelling.

Ben wel benieuwd naar n reportje. Het kan heel verschillend zijn inderdaad hoe mensen het ervaren. Ze maken inderdaad verschillende mixen in Nederland, verschilt per plek. Soms kiezen ze voor een ander mix van planten. Het is ook bij het roken van DMT zo, dat mensen soms niet doorbreken naar die andere wereld. Dan blijven ze als het ware in het voorportaal wachten. Wat ik vaak hoor is dat mensen dan nog intensief bezig zijn met persoonlijk materiaal. Of dat de dosering te laag was, kan ook.



Herkenbaar, die angst van te voren. De 'pre-flight tension' noemen wij dat. Ook al was het goed, het is toch spannend. Je moet je inderdaad overgeven, geen andere keus.



Tja... 'Angst en twijfel zijn de wachters op de drempel' zei iemand die ik ken ooit tegen me met betrekking tot ayahuasca. Het heeft denk ik ook te maken met vertrouwen. Vertrouwen dat je er goed uitkomt, dat het je goed doet, dat je in goede handen bent zelfs al ben je in een andere wereld.



Haha, vaak ayahuasca drinken. Dan leer je wel met je angst om te gaan

Pre-flight tension
De spanning die aan een ritueel vooraf gaat hebben we de pre-flight tension gedoopt. Hij lijkt er gewoon bij te horen. Gek genoeg is het steeds opnieuw spannend, hoe goed het ritueel ervoor ook is geweest. De dagen voor het ritueel komt het proces op gang waarbij ik me afvraag: waar zou ik bang voor zijn om mee geconfronteerd te worden? Wat speelt er eigenlijk in mijn leven? Ik weet dat er met de Daime op geen ontkomen meer aan is, dus beter dat ik niet overvallen wordt door thema's die ik liever niet onder ogen zie.

Ik voelde me deze keer niet echt prettig, van te voren. Mn leven was een beetje een rommeltje qua relaties, waardoor ik me emotioneel niet optimaal voelde. Bovendien had ik deze keer geexperimenteerd met een zout-vrij dieet van te voren. Ik had ergens gelezen dat ze dat in de Amazone ook wel eens doen, dus ik wilde het ook wel een proberen. Echt in alles, nou ja, bijna alles wat je koopt in de supermarkt zit zout. Dus ik at eigenlijk vooral groente, fruit, noten, dat soort dingen. Na een paar dagen leverde dat ook wel een aparte stemming op: mijn zintuigen werden er heel scherp van, bovendien komen emoties sterker naar voren omdat je ze niet meer weg snoept bijvoorbeeld. De vriend die meeging was ook niet opperbest gestemd. We wilden wel gaan, maar waren allebei een beetje in mineur gestemd door de situatie in onze levens. Aangekomen in de kerk schreven we ons in, en ik startte ondanks alles met vertrouwen aan het ritueel. Ik wist dat, hoewel het hard werken kon zijn, ik er aan het eind dankbaar voor zou zijn.

Loskomen
De Daime smaak minder bitter dan hij kan doen. Misschien komt het door mijn dieet en veranderde smaak. Maar hij valt wel goed. We beginnen aan het ritueel door te zingen. Ik voel mijn lijf in beweging komen, gevoelens komen naar boven en zakken weer weg. Ik ben erg gespannen, bang voor wat er komen gaat. Als ik mijn ogen dicht heb, zijn de wezens al in de buurt. Ze zeggen: 'laat maar los. Je hebt hard gewerkt deze week. Je hebt erg je best gedaan. Ontspan maar. Het is goed. We gaan voorzichtig met je zijn. Ontspan maar. Begin maar eens met alles los te laten.' Wat een enorm fijne boodschap. Ik laat het vol vertrouwen gebeuren. Langzaam verandert mijn waarneming... Geluiden klinken anders, gedachten worden intenser. Alsof ik mijn gedachten via een walkman beluister, ze zijn helderder en beter te volgen. Mijn bewustzijn wordt intenser, wakkerder, sterker. Nadat we de Oracao hebben gezongen, beginnen we aan de concentratie: een uur in stilte mediteren.

Ik heb mijn ogen dicht, en voel hoe ik meerdere lichamen heb: een fysiek lijf, dat op de stoel zit. Maar ook een lijf dat beweegt, warmte heeft, stroomt, tintelt. Dat lijf wordt langzaam groter dan mijn fysieke lijf. De boodschap die ik kreeg, van 'ontspan maar, laat maar los, vertrouw maar, het komt goed' heb ik goed opgevolgd. Eerdere rituelen kon het nog wel een soort strijd zijn om me over te geven, om los te laten. Nu glij ik als het ware vanzelf in een andere realiteit, vol vertrouwen, ontspannen. Ik heb het gevoel dat ik het meeste werk al heb gedaan tijdens de pre-flight tension. Ik voel mijn tweede lijf nu helemaal los komen van mijn fysieke lijf, maar het zweeft niet weg of zoiets: het blijft gewoon om mijn fysieke lijf heen zitten, maar is ruimer en stroomt warm om me heen. Het voelt alsof ik dat meer ben dan mijn fysieke lijf.

Lessen
In de meditatie wordt op een rustig tempo alles wat in mijn leven speelt behandeld door een aantal wezens. Ze leggen me heel rustig alles uit wat er speelt. Ze laten zien hoe het met relaties werkt. Ze leggen uit: 'als je met iemand vrijt, dan wordt je energetisch een. Je hele lijf, het hele gebied aan de voorkant, versmelt als het ware met de ander. Als je dat met voldoende bewustzijn doet, leer je de energetische toestand van de ander kennen. Het kan zijn dat die ander open staat in gebieden in zijn lijf waar jij gesloten bent, en andersom. Maar omdat je een wordt, leer je van elkaar nonverbaal hoe je open kunt staan. Je neemt alles informatie van elkaar over. Als je nu weer uit elkaar gaat, dan moet je soms wennen aan de nieuwe toestand: er staan ineens gebieden open die eerder gesloten waren. Dat kan lastig zijn, waardoor de intimiteit naderhand ervoor kan zorgen dat je je minder goed voelt. Dat zijn thema's die naar boven komen.'

Het grappige is, dat ze me deze dingen onderwijzen, maar dat ik het niet altijd zomaar aanneem. Oja, is dat zo? Maar steeds laten ze me het ook ervaren. Ze brengen me terug naar bepaalde ervaringen, en zeggen dan: kijk , zie je? Hier gebeurt dat. Hier is dat zo. Zie ja? Voel je? Pas als ik het zelf heb ervaren, gaan ze door naar de volgende les. Soms begrijp ik ineens dingen, die echt een soort openbaring zijn. Ik begrijp ineens hoe het zit. Omdat ik bang ben dat ik het vergeet, vraag ik soms of ze het een tweede of derde keer kunnen herhalen, wat ze gewoon doen. Het zijn echt ervaringslessen. Alsof de tijd stil staat, en je op je gemakje door allerlei ervaringen heen en terug kunt lopen net zo lang tot je geleerd hebt wat er te leren is.

Ze laten me zien hoe ik soms van de ene in de andere realiteit val. Soms verandert mijn leven zo snel, dat het lijkt alsof de hele wereld in een dag totaal anders is geworden. Ze leggen me uit dat dat ook echt een verandering van de realiteit is, die ik dan ervaar. Ze laten me zien hoe ik tussen die verschillende realiteiten kan kiezen, en me meer en meer naar een realiteit kan begeven (en andere om mij heen) daar ook naartoe kan helpen doordat ik zelf anders ben.

Ik voel me echt enorm op mijn gemak, alsof ik in een heel vertrouwde omgeving zit en ben enorm ontspannen. Ondertussen wordt mijn lijf steeds losser van mijn fysieke lijf. De werkelijkheid in mezelf wordt steeds meer een eigen werkelijkheid. Gedachtes, beelden, bewustzijn wordt veel werkelijker dan mijn fysieke omgeving. Ik leef in mijn bewustzijn. De fysieke realiteit is er nog wel, maar minder belangrijk, naar de achtergrond.

Dan is het uur meditatie afgelopen en begint het zingen weer.

Oplossen
Na enige tijd gaan we een tweede dosis Santo Daime drinken. Ook deze dosis smaakt minder erg dan sommige andere keren. Wel bitter, zeker. Erg bitter. Maar niet van die enorme bocht die je nauwelijks wegkrijgt. Ook nu, terwijl ik dit schrijf, trekt mijn mond aan de gedachte van de smaak. Heel intens. Vrijwel meteen daarna gaan we Santa Maria (wiet) roken. Drie trekjes neemt iedereen, dan wordt de Santa Maria doorgegeven (voor de Zon, de Maan en de Sterren zeggen ze dan).

Nu begint het feest pas goed.... Mijn lijf begint op te lossen. Ik heb mijn ogen dicht, maar voel mijn lijf gewoon langzaam afbrokkelen. Er straalt een licht, en mijn atomen vallen uit elkaar. Langzaam trekt het door me heen, van links naar rechts. Eerst mijn arm, dan mijn bovenlijf, mijn benen. De wezens lachen, ze vinden het grappig. Er klinkt geluid, stemmen. Ik zie beelden, vormen. Alles begint nu door elkaar te lopen. Dan begint de werkelijkheid zelf op te lossen. De realiteit wordt binnenste buiten gekeerd. Er is niks meer waar ik me op kan orienteren, behalve mijn bewustzijn. Alles golft, smelt, beweegt. De wezens hebben er nog steeds duidelijk plezier in. Ik voel me veilig in de kerk, weet dat ik in een goede en veilige omgeving ben. Soms is het even een moment eng. Woooowwww wat gebeurt er..... woooowww... Maar ik weet dat ik straks weer netjes bijkom op mijn stoel. Het wordt erger en erger, is met geen pen meer te beschrijven. Alles is weg. Opgelost. Er is licht. En liefde, ik kan het niet anders omschrijven. Het licht voelt fijn, warm, liefdevol. Alsof je voor iemand staat die heel erg van je houdt. Het licht/liefde vult de ruimte. Vult alles. Ik loop over in de omgeving, smelt. Vormen bewegen door elkaar heen, alsof het rasters zijn die door het water worden getrokken omhoog.

Een meisje valt van haar stoel af. Ik schrik, open mijn ogen. Tot mijn verbazing zie ik mensen, niet zoveel bijzonders. Maar ze bewegen zich vreemd. Alsof elke beweging geladen is met betekenis. Een man wijst, een vrouw staat op. Meerdere vrouwen bewegen zich naar de gevallen vrouw toe. Dan komt er weer rust, ik sluit mijn ogen. Het vallen wordt opgenomen in mijn visioen. Alsof het een plek heeft in ons bewustzijnsveld. Het bewustzijn van de mensen in de zaal is een veld, een aaneengesloten veld.

Ze beginnen weer te zingen in de kerk. Onvoorstelbaar, dat je nu kunt zingen. Ik weet niet eens wie ik ben. Ik zie visioenen, sommige te bizar voor woorden. Ik zie evolutie plaatsvinden, ik zie hoe wezens nieuwe wezens baren. Ik zie de toekomst van de mensheid. Ik ze hoe de engelen zich bemoeien met ons leven op aarde. De beelden zijn wonderlijk, bizar, onvoorstelbaar. Maar ik vertrouw en neem gewoon waar wat er komt.

Landen
Langzamerhand land ik weer. Ik krijg weer vorm. Ik voel me enorm fijn: ik geef licht. Ik ben licht. Ik ben helemaal opgelost geweest in het licht, en nu komt mijn lijf weer bij elkaar. Ze geven me ook een aantal heel praktische aanwijzingen. Ik heb pijn in mijn rug, wat ik daarmee moet doen, hoe ik dat moet doen , waarom dat zo is. Ik kan langzamerhand weer meezingen. We zijn al in de Cruzeirinho bezig, de laatste bundel liederen. Het ritueel loopt bijna ten einde, we zijn nu bijna 4 uur onderweg. Ik herken de liederen van eerder keren, het is leuk om mee te zingen. Sommige zijn opzwepend, vrolijk.

Als het afgelopen is, voel ik me fantastisch. Mijn leven is nog hetzelfde als toen ik kwam, dezelfde uiterlijke situatie. Maar ik voel me fantastisch: ik ben wakker geworden in een fantastisch mooie realiteit, en ik weet ook hoe ik er kom. Ik ben er zelf doorheen gewerkt.

Nu is het vier dagen na het ritueel. Ik voel me nog steeds fantastisch, vrolijk, energiek. Ik ben opgewekt, ik straal.

Uitspraak van verwijderd op donderdag 22 juli 2010 om 19:51:

▶

“Als er kosmische wetten worden geschaad, wie ga je aanklagen”

Leuke uitspraak.

Uitspraak van verwijderd op donderdag 19 augustus 2010 om 21:08:

▶

In de meditatie wordt op een rustig tempo alles wat in mijn leven speelt behandeld door een aantal wezens. Ze leggen me heel rustig alles uit wat er speelt. Ze laten zien hoe het met relaties werkt. Ze leggen uit: 'als je met iemand vrijt, dan wordt je energetisch een. Je hele lijf, het hele gebied aan de voorkant, versmelt als het ware met de ander. Als je dat met voldoende bewustzijn doet, leer je de energetische toestand van de ander kennen. Het kan zijn dat die ander open staat in gebieden in zijn lijf waar jij gesloten bent, en andersom. Maar omdat je een wordt, leer je van elkaar nonverbaal hoe je open kunt staan. Je neemt alles informatie van elkaar over. Als je nu weer uit elkaar gaat, dan moet je soms wennen aan de nieuwe toestand: er staan ineens gebieden open die eerder gesloten waren. Dat kan lastig zijn, waardoor de intimiteit naderhand ervoor kan zorgen dat je je minder goed voelt. Dat zijn thema's die naar boven komen.'

Juist ik denk dat ik deze les wel ergens begrijp. Al zou ik hem graag zelf een keer willen volgen.

Uitspraak van verwijderd op donderdag 19 augustus 2010 om 21:08:

▶

Ze beginnen weer te zingen in de kerk. Onvoorstelbaar, dat je nu kunt zingen. Ik weet niet eens wie ik ben.

Uitspraak van verwijderd op donderdag 19 augustus 2010 om 21:08:

▶

Nu is het vier dagen na het ritueel. Ik voel me nog steeds fantastisch, vrolijk, energiek. Ik ben opgewekt, ik straal.

Mooi om te lezen hoe ayahuasca je daar bij kan helpen.

Kan niets anders zeggen dat dikke credits voor cheiron en thanks for sharing

Uitspraak van SJ-O op donderdag 19 augustus 2010 om 22:09:

▶

Juist ik denk dat ik deze les wel ergens begrijp. Al zou ik hem graag zelf een keer willen volgen.

misschien dat je ze t kunt vragen als je langskomt haha. Hoewel de lessen vaak sterk zijn toegespitst op ieders unieke toestand. Grappig genoeg ga ik vaak met een vriend en komen we er naderhand achter dat we vergelijkbare lessen hebben gehad, soms zelfs letterlijk. Laatste keer bijvoorbeeld, hebben ze letterlijk tegen mij gezegd: de mens neemt sowieso 4dimensionaal waar. Hele uitleg over hoe dat dan zit. Op de terugweg begint mijn vriend een heel verhaal: wist je dat mensen in 4 dimensies waarnemen?


Uitspraak van cheiron op donderdag 19 augustus 2010 om 21:08:
Ze beginnen weer te zingen in de kerk. Onvoorstelbaar, dat je nu kunt zingen. Ik weet niet eens wie ik ben.




Graag gedaan Fijn te weten dat ik ze niet alleen voor mezelf schrijf.

Uitspraak van SJ-O op donderdag 19 augustus 2010 om 22:09:

▶

dikke credits voor cheiron en thanks for sharing

+1

Ja Cheiron, weer een mooi verslag!

Ik zit te denken om 11 september naar een dienst te gaan.

Deze keer een wat chaotisch report. Meer geschreven vanuit de directe indruk, dan netjes chronologisch opgebouwd zoals ik meestal probeer te doen. Ik ben voor de 11e of 12e keer bij een Santo Daime ritueel in Avenhorn, samen met een vriend en zijn vriendin.

Waar te beginnen. Het is een warboel van ervaringen. Tegelijkertijd ben ik gefocust. Adem. Hier ben ik. Ik ben er. Ik adem door. Ik ben bewustzijn...

Het was hard werken. De coracao (eerste deel van de liederen) was bezig... Er speelt zoveel in me, dan. Zoveel diepte, emoties, angst. Er komen dingen voorbij die te intens zijn om ten volle te ervaren. Ik ervaar wat ik aan kan, de rest daar zing ik doorheen. Door het zingen maak ik me zacht, open ik, stroom ik erdoor heen.

Ik was het bewustzijn van de zaal. Ik voel de emoties, het bewustzijn, van de groep door me heen stromen. Mijn bewustzijn is opgerekt tot de hele kerk. Ik voel alles. Ik ben iedereen. Iedereen die ik hoor kotsten, zijn lijden, de pijn, het stroomt door me heen. Ik voel medeleven, ik ben me bewust van hun worstelen. Alles wat ik kan doen is voor ze zingen. Ik zing door, en zie hoe sommige mensen het zwaar hebben. Ik zie waar ze mee worstelen. Ik hoor mensen kotsten, en ik weet ineens wat de thema's zijn waarmee ze geconfronteerd worden. Ik kijk met ze mee. Alles komt langs. Seksueel misbruik. Pijn, woede. Zo diep. Mensen overgeven, huilen, zwaar en teneergeslagen. En toch, zingen. Ik zing door, terwijl ik open ben. Het is zo. Het is gebeurd. Laat de illusie vallen. We zijn hier, er is een goede boodschap, van licht en schoonheid. Het is nu goed. Ik zing voor jullie.

Soms die diepe angst. Om gevangen te zijn in een vreemde wereld. In een gedachtespinsel van een sekte. Om door aliens gehersenspoeld te worden. In het diepst van mijn gedachten wordt ik door aliens bewerkt voor hun agenda. Ziek.... Of, nou ja... Het is er. Ik adem door. Moorden. Concentratiekampen. De pijn van de wereld. Dit is wat we elkaar aandoen.

Ik zie hoe onze realiteit is opgebouwd. De engelen zeggen: het duurt niet lang meer zo. We gaan over naar een nieuwe realiteit. Ik zie hoe ik een realiteit bouw, met mijn kinderen, mijn gezin, mijn werk. Ik zie hoe ik met mijn bewustzijn een realiteit kan scheppen en andere mensen daarin mee kan nemen. Hoe het leven werkelijk anders voor ze kan worden , voor een moment, wanneer ik een bepaalde realiteit vasthoud in mezelf.

Over intenties. De engelen zeggen: de intentie maakt de realiteit. Voordat je aan iets begint, is er in een splitseconde de intentie. We doen soms wel alsof we geen intentie hebben, willen daar niet naar kijken, maar in een splitseconde is die intentie er aan het begin en die bepaalt je gedrag. Je kunt je intentie ook bewust stellen. De intentie voor een dag. De intentie voor een ontmoeting. Het is goed om dat vaker te doen, als je wilt dat je leven er anders uit gaat zien. Echt diep in mezelf de keuze maken: ik wil het zo, wat de prijs ook is die ik betaal. Ik haak niet halverwege af, ik verbind me er echt aan.

Mijn intentie bij het drinken was: ik wil de rust vinden. Die diepe rust, dat de werkelijkheid is zoals ze is. Door die intentie te stellen, verwerkelijk ik het ook. Het is misschien hard werken, maar ik kom er wel. Soms half dromend, worstelend om bewust te zijn. Het is ook dan de concentratie: ik wil zingen. Ik zal zingen. Ik zing. Die intentie trekt me omhoog uit de pijn, de worsteling.

Als we een tweede keer drinken, ben ik echt enorm hard aan het gaan. Ik kan nauwelijks lopen. Toch ga ik voor de tweede keer, in het volle vertrouwen dat ik er doorheen kom. Het is goed voor me. Dan Santa Maria (wiet) erachter aan. Ik los op. Ik verdwijn. Licht. Alleen maar licht. Ondertussen is de ervaring vertrouwd. Het bijzondere is echter nu, dat ik tegelijkertijd het lijden van de mensen om me heen in mijn bewustzijn houdt. Dat is er, tegelijkertijd is het licht er. Samen. Door elkaar.

De engelen lieten me zien hoe een psychose eruit ziet. Iemand is dan gevangen in een realiteit. In een deel van de realiteit komt hij vast te zitten. Je verplaatst naar een realiteit, een weefsel van betekenis. En met je geest kun je alles maken, alles scheppen. Echter, dan komt iemand die een psychose heeft, vast te zitten, daar. De kunst is om zo iemand te ontmoeten, in die diepte. Maar het vraagt veel kracht. Concentratie, om iemand daar te ontmoeten en zelf open te blijven. Om zelf de intentie te houden van licht en liefde, terwijl je in een duistere realiteit bent afgedaald.

De engelen lieten me zien hoe ik zing met mijn kinderen. Ik ben ineens echt met mijn kinderen, in een zonnige omgeving. Ik zeg: nu zijn we in een nieuwe realiteit aanbeland. We vieren het leven door te zingen. We genieten met elkaar. Dit is de realiteit. Zingend... Ze zeggen: sommige boodschappen kun je alleen zingend overdragen. Zingend, de klanken van de geest, van de engelen, de aliens, de wezens.... De engelen. Alien is zo vervreemdend. Ik ben zelf een alien op deze aarde, haha Ik zie mijn dochter dansen, zingen, genieten. Heerlijk.

En pfff, wat is het hard werken als de hele wereldziel bloot ligt. Pijn. Verdriet. Huilen, kotsen. Je weet dat mensen hun diepste traumas doorwerken. Pijn, verdriet. Misbruik. Dat seksueel misbruik is wel een van de pijnlijkste dingen om onder ogen te zien. Zo rauw, pijnlijk, letterlijk verkracht, en scheve realiteit. Macht zonder liefde. Die diepte te zien, daarbij te blijven.
En dan door te ademen. Te zingen. Het onder ogen zien. Het is niet mijn pijn, het is de pijn van de mensen. Maar ik zie het. Ik beleef het mee. En ik help om het mee door te werken. Ik draag het mee, transformeer het mee. Dit is een cura, een genezingsritueel.

Maar ook het besef: in mijn dagelijkse leven gebeurt het. Wat ik nu leer, gaat mee mijn dagelijkse leven in. Deze sessie is een voorbereiding op straks, op het echte leven. In mijn dagelijkse leven gaat het over doorademen. Erbij blijven. Accepteren dat het is zoals het is. Erdoorheen ademen. Dit is het leven. Ontspan erin! Enjoy it.

De dagen na het ritueel voel ik me zo enorm goed. Heel gesterkt. Ik kan alles aan. Emoties, pijn. Ik adem door. Het zingen blijft diep in mezelf doorgaan. Ik zing overal door heen. Ik heb het gevoel dat ik innerlijk enorm gesterkt ben in het leven onder ogen te zien, zoals het is. Inclusief alles.

Uitspraak van Renegade master! op vrijdag 20 augustus 2010 om 15:15:

▶

+1

Uitspraak van verwijderd op zondag 22 augustus 2010 om 13:24:

▶

Ja Cheiron, weer een mooi verslag!

Bedankt !

Uitspraak van SJ-O op woensdag 25 augustus 2010 om 00:38:

▶

Ik zit te denken om 11 september naar een dienst te gaan.

Leuk, dan ga ik ook, hoogst waarschijnlijk. Ga je in avenhorn of in den haag?

Uitspraak van verwijderd op woensdag 4 augustus 2010 om 23:27:

▶

T is een beetje omgedraaide drugs: eerst de kater, dan de high zeg maar.

Hehe, dat is een goede omschrijving. De overgang van m'n nuchtere, vertrouwde bewustzijn gaat vaak gepaard met een lichamelijke reactie van misselijkheid en een nogal onwennig gevoel.. en vaak begint het dan met een soort 'opschoningsproces'. Zowel geestelijk, door middel van confrontaties met je manier van waarnemen, als lichamelijk, door middel van misselijkheid en kotsen; ook reiniging (van gifstoffen en zo). Daarna kan zich een fijne, liefdevolle ervaring of zelfs een heel paradijs zich aan je openbaren als 't ff meezit, ja.

Uitspraak van verwijderd op woensdag 4 augustus 2010 om 23:27:

▶

Ik snap wat je bedoelt: als je er met een doorsnee mindset ingaat van 'jongens, ff lekker hard gaan' dan kun je van een koude kermis thuis komen. Ik moet echter zeggen dat ik met de juiste voorbereiding & mindset wel degelijk heel veel lol heb en trip spektakel. Ook hard werken hoor, ook. Maar ook vet mooi

Oh ja zeker... ik heb ook hele humoristische beelden en gedachtegangen gehad die me te binnen schoten op zo'n moment. 't kan ook vaak heel nuchter en helder zijn wat je ervaart in zo'n trip, alsof je nuchterder bent als ooit te voren (in je mind dan). en dan kan het soms ook in een heel komisch gebeuren ontaarden allemaal.
Een aan trip-spektakel zal 't ook niet hoeven te ontbreken nee.. maar dat kan beide kanten op he Een hel is ook een spektakel.. maar niet in positief opzicht

Uitspraak van verwijderd op woensdag 4 augustus 2010 om 23:27:

▶

Klinkt heftig ja. Vooral als je geen verbinding meer voelt met de veiligheid in jezelf. Vaak hoor ik mensen wel zeggen, die een minder makkelijke ervaring hadden: ik kan dat ook in mijn dagelijkse leven hebben maar niet zo intens. Ze gaan zeg maar de principes begrijpen die maken dat ze zichzelf in hun dagelijkse leven in minder leuke situaties manoeuvreren.

Toendertijd (5 jaar geleden) was ik overduidelijk nog niet aan zo'n ervaring toe. Was nog helemaal niet bedreven in van die inzichten als het hebben van een soort innerlijk ankerpunt waarop ten alle tijd vertrouwd kan worden, en werkelijk is. Ik nam de duisternis die ik zag compleet voor waar aan. Doorzag de illusie ervan niet. Te onervaren... so it frighted me as hell, toen...
Nu heb ik wat dat betreft wel meer tools verzameld intussen om zoiets om te buigen tot wat het me eigenlijk probeert te zeggen denk ik Dat vertrouwen, het weten van het bestaan van dat licht was er toen nog nauwelijks als ik er zo op terugkijk...

Uitspraak van verwijderd op woensdag 4 augustus 2010 om 23:27:

▶

Meestal waarderen mensen het achteraf als waardevolle lessen. Benieuwd of dat voor jou ook zo was, wat betreft dit stukje met de poorten van de hel? Ik ben ook wel benieuwd naar een tripreportje, als je die nog kan & wilt schrijven btw

Ja, zeker dat het uiteindelijk hele waardevolle lessen waren! Het heeft bepaalde fundamenten uit m'n onderbewustzijn laten zien die pas, nadat ik me er bewust van werd door die ervaring, tot me door konden dringen, zodat ik wist waar ik zijn moest om m'n leven een betere wending te geven. Zo kan ik dat nu wel zien inmiddels. En dat is ook uiteindelijk wel gebeurd. 't Heeft me van binnen geopend door 't zó werkelijk voor m'n kiezen te krijgen op een manier die een indruk voor 't leven achterlaat... Maar ik heb 't wel een flinke tijd daarna niet meer aangedurfd dat spul nog te nemen...
Ik ondernam toen nog wel wat psychedelische avonturen met, so called 'lichtere varianten', maar die ervaring was er zo diep in gehakt, dat paddotrips en andere psychedelische middelen ook niet echt lekker meer vielen en weerstand opriepen tegen t uit handen geven van de controle over 'de realiteit' (mijn realiteit dus, hehe), en het gevoel van trippen me algemeen begon tegen te staan. Die hel had duidelijk een trauma veroorzaakt, en een angstige herinnering achtergelaten. Maar gelukkig is dat inmiddels wel weer rechtgezet. Alhoewel ik geen tripmachine meer ben zoals 5 jaar geleden, en 't nu echt alleen nog maar doe met duidelijke intenties en geestelijke doelen. 't Heeft mij flink gewaarschuwd in ieder geval dat je er niet mee moet spelen en onderschatten. It's serious holy stuff. Maar plezier mag gemaakt worden ermee hoor Eigenlijk is dat de bedoeling ervan denk ik zelfs, uiteindelijk... Staten van verlichting bereiken is uiteindelijk wat het je kan brengen, ook al is 't slechts tijdelijk, en buiten de normale tijd en ruimte, en dien je 't daarna weer zonder ayahuasca te doen (al werken de energie en de verkregen inzichten mee in 't dagelijks leven daarna)...

Eeh een reportje ervan heb ik nooit geschreven.. Dat doe ik liever van goeie ervaringen Maar wat ik net schreef was al een soort herbeleving een beetje, en ik merk ook wel dat ik het me allemaal nog steeds behoorlijk goed voor de geest kan halen, maar 't zijn wel maar fragmenten, hoewel fragmenten die veel zeggen over 't geheel van de ervaring... dus misschien ga ik nog wel binnenkort eens die ervaring proberen te reconstrueren in m'n hoofd met een pen bij de hand, wie weet. Ik zal 't dan wel posten. Maar 't was wel een erg 'inner hell'-gebeuren. Weet niet of ik dat kan overbrengen.

Uitspraak van verwijderd op woensdag 4 augustus 2010 om 23:27:

▶

Heb je het al vaker gedaan? Ik moet zeggen, mij bevalt het wel :b

Ja, heb 't wel vaker gedaan. Het is inderdaad een mooi iets. Maar ook wel een hele opgave. Ik verkies momenteel de dagelijkse realiteit van alledag gewoon wel even zoals die komt. Ayahuasca is toch wel een flinke dobber hehe. Je moet er ook maar weer net zin in hebben. Maar die tijd komt uiteindelijk wel weer.

Waar kun je het verkrijgen als ik het vragen mag? Ik heb laatst een documentaire gezien over DMT The spirit molecule en ik had al eerder iets gehoord over Ayahuasca. Klinkt geweldig.

Uitspraak van verwijderd op woensdag 25 augustus 2010 om 23:17:

▶

Deze keer een wat chaotisch report.

Prachtig report weer!

Als ik al die inzichten van je lees, dan gaat het bij mij ook weer kriebelen. Wat haal je er toch veel uit... Maar je beschrijft ook de angstige dingen die je ervaart in die trips op een goede manier. Ik ken ze. Vind ze vreselijk op de momenten zelf. Maar inderdaad, ze zijn nuttig. Toch roept de gedachte eraan een soort weerstand bij me op. Maar goed, de tijd dat ik er weer klaar voor ben gaat wel komen. Momenteel is even de behoefte weg. Het is inderdaad zo hard werken.

Pff al die wereldellende die je voor je kiezen kunt krijgen inderdaad. Het is de dagelijkse realiteit idd.. Maar op die momenten kan dat zo hard aan komen. Zo hard ik ooit eens vreselijke beelden van zeehondjes die werden doodgeknuppeld, en allerlei andere shit. Niet mis die dingen. Maar idd, ze maken deel uit van de wereldziel, het aardse bestaan...

Goed hoe je 't omschrijft in ieder geval. Vind 't allemaal behoorlijk herkenbaar... al die indrukken ook van de mensen om je heen en zo.. Toch heel erg mooi allemaal. Met ayahuasca doe je écht iets...

Oh ja, ik wou nog ff zeggen: m'n beste maatje gaat ook met regelmaat naar de Santo Daime in Avehorn. Hij is in december zelfs verdado geworden Ben daar zelf verder nog nooit geweest. Ik weet niet of die setting iets voor mij (zitten op een bankje en zo). Wat me wel erg mooi lijkt, is die religieuze groepsfocus... dat doet echt wel iets extra's met je... Dus ik ga dat nog wel eens doen daar. Maar dat komt nog wel. Hopelijk zal 't me daar bevallen...

Weer een gewelidg report!
Vooral omdat ik al meer van je heb gelezen is het ondanks de chaos goed te volgen.

Wat me op valt is het thema Concentratiekampen regelmatig bij jou voorbij komt. Enige verklaaring voor?

Uitspraak van verwijderd op woensdag 25 augustus 2010 om 23:18:

▶

Leuk, dan ga ik ook, hoogst waarschijnlijk. Ga je in avenhorn of in den haag?

Ik ga in Avenhorn. Dat is het dichtste bij voor mij.

Uitspraak van verwijderd op woensdag 25 augustus 2010 om 23:41:

▶

Ik nam de duisternis die ik zag compleet voor waar aan. Doorzag de illusie ervan niet. Te onervaren... so it frighted me as hell, toen...
Nu heb ik wat dat betreft wel meer tools verzameld intussen om zoiets om te buigen tot wat het me eigenlijk probeert te zeggen denk ik Dat vertrouwen, het weten van het bestaan van dat licht was er toen nog nauwelijks als ik er zo op terugkijk...

Ayahuasca / Daime is een stevige leermeester. Niet voor de poes, maar wel waardevol. Het voelt voor mij altijd een beetje als trainen met 10 kg extra in je rugzak. Dan is t in t echt weer een stuk eenvoudiger



Mooi!



Mijn ervaring, hoe contra-intuitief die ook mag lijken: verdubbel de dosis. Met dat krabben aan de oppervlakte wordt de angst vaak enkel versterkt. Dan kun je er net genoeg uit de buurt blijven om er niet in te gaan, maar het is net genoeg in de buurt om te storen. Heel vervelend. Door de moed te verzamelen weer echt diep te gaan, eventueel ingebed in allerlei practices (yoga, meditatie, de rituele context van de Santo Daime) verzamel ik dan wel weer de moed om echt diep te gaan. De angst wordt dan, als ik er vol in ga, als het ware helemaal opgeblazen. De angst zelf wordt dan getransformeerd. Maar dat kan alleen als je voldoende moed hebt verzameld...



Ja, je kan flink gecorrigeerd worden door de Daime niet prettig, maar wel goed.



Een vriendin van ons heeft tijdens het laatste ritueel ongeveer twee uur lang een orgasme gehad. Dat zijn dat weer de leukere kanten van het geheel, haha



T kan helpen. Al is t voor jezelf, niet met de bedoeling dat anderen het gaan lezen. Om t even op een rijtje te krijgen.

Uitspraak van A, op woensdag 25 augustus 2010 om 23:47:

▶

Waar kun je het verkrijgen als ik het vragen mag? Ik heb laatst een documentaire gezien over DMT The spirit molecule en ik had al eerder iets gehoord over Ayahuasca. Klinkt geweldig.

Er zijn in nederland verschillende settingen waarin je het kunt doen. Globaal:

1. Bij individuele sjamanen. Dit zijn meestal workshop achtige weekenden, soms in de ardennen, soms op een terrein. Wordt vaak gecombineerd met andere dingen zoals stemwerk, yoga, dat soort dingen. Het ritueel is vaak vrij, zonder al te veel structuur. De individuele sjamaan geeft sterk kleur aan het geheel. Ik heb zelf geen ervaring hiermee, ken het wel van verhalen.

2. Bij de Santo Daime. Dit ritueel is sterk gestructureerd. Je zit bovendien in een religieuze context: een mix van christelijke, afrikaanse en braziliaanse spiritualiteit. Je zingt de hele avond liederen, je krijgt een vaste plek op een stoel, mannen en vrouwen hebben een eigen kant in de kerk, etc. Door de structuur kun je dingen bereiken die zonder die vorm niet bereikbaar zijn. Bovendien ben je onafhankelijk van hoe je matcht met de persoonlijkheid van de sjamaan. Sommige mensen vinden de structuur vervelend en prefereren de meer individuele ruimte van de sjamaan. Voor mijzelf brengt de structuur een collectieve ervaring teweeg die de behoefte om mijn persoonlijke impuls te volgen overstijgt.

3. Je kunt zelf ayahuasca brouwen. Smartshops bieden de ingredienten hiervoor wel aan. Ik verslijt je voor gek als je dat zonder heel veel ervaring gaat proberen.

Om de verschillende vormen te vinden: google is your friend.

Uitspraak van verwijderd op woensdag 25 augustus 2010 om 23:54:

▶

Prachtig report weer!

Dank je!



De pre-flight tension Die hoort bij de voorwas, zeg maar De kater komt eerst, dan de high. Mijn ervaring is ondertussen dat angst, twijfel, spanning vooraf al een soort reinigingsproces op zichzelf zijn die het ritueel voorbereiden. 'Examinia a conscienca' zingen ze: het onderzoek van je geweten.



Ik ben vaak geneigd daar mijn ogen voor te sluiten. De Daime helpt me om open te blijven voor de realiteit, en tegelijkertijd licht en gelukkig te zijn. Misschien wel een van de meest fundamentele menselijke lessen



Grappig, waarschijnlijk heb ik hem dan al wel eens gezien.



Time will tell

Uitspraak van SJ-O op donderdag 26 augustus 2010 om 07:52:

▶

Weer een gewelidg report!
Vooral omdat ik al meer van je heb gelezen is het ondanks de chaos goed te volgen.

Wat me op valt is het thema Concentratiekampen regelmatig bij jou voorbij komt. Enige verklaring voor?

de verzamelde werken van Cheiron, haha. Er zit wel een soort samenhang in, wat dat betreft is dat wel weer aardig.

Die concentratiekampen... Tja... Het is voor mij een van de meest afschuwelijke dingen die ik me kan voorstellen. Een soort ultieme narigheid die je als mens een andere mens kunt aandoen. Het is misschien ook wel een soort van angst, om in zo'n ervaring te komen. Meestal komt het in een flits voorbij. Ik zie dan onder ogen wat mensen elkaar aandoen, op wat voor planeet ik eigenlijk leef. Dan komt alles voorbij: flits, flits, flits. Allerlei beelden, pijn en lijden. Zo'n hakenkruis, prikkeldraad, marcherende legers, dat blijft dan toch wel bij. Is ook een soort van herkenbaar, wellicht dat ik het daarom makkelijker opschrijf dan de meer onbegrijpelijke dingen. Nou ja, het is een beetje gissen merk ik. Misschien dat het ooit nog duidelijker wordt.

Uitspraak van SJ-O op donderdag 26 augustus 2010 om 07:52:

▶

Ik ga in Avenhorn. Dat is het dichtste bij voor mij.

Dan kom ik je waarschijnlijk tegen daar Je bent daar voor het eerst, niet? Wellicht dat we elkaar ontmoeten. Je herkent me aan mn witte kleren haha

Uitspraak van verwijderd op zaterdag 28 augustus 2010 om 12:06:

▶

Dan kom ik je waarschijnlijk tegen daar Je bent daar voor het eerst, niet? Wellicht dat we elkaar ontmoeten. Je herkent me aan mn witte kleren haha

Ja de eerste keer bij de Santo Daime, en mijn 3e keer Ayahuasca.
Hahah de meesten zouden wel wit gekleed zijn zeker?
Het lijkt me leuk om eens handjes te schudden.
Heb door al je reports en manier van andere mensen advies geven aardig wat bewondering voor je gekregen.
Dus ben wel benieuwd welk persoon daar daadwerkelijk achter zit

Uitspraak van SJ-O op zaterdag 28 augustus 2010 om 16:17:

▶

Ja de eerste keer bij de Santo Daime, en mijn 3e keer Ayahuasca.
Hahah de meesten zouden wel wit gekleed zijn zeker?

Iedereen is wit gekleed ja haha



handen schudden is altijd leuk En bewondering...

Nou, ben weer bijgekomen van mijn weekendje peyote met Don Tono. Wat een ervaring! Heel anders dan ik dacht. Niks geen kleurige beelden, maar alleen maar misselijkheid, van tot aan we begonnen uur of 21:00 / 22:00 tot de volgende dag in de loop van de ochtend! Maar ik heb nu wel begrepen dat het komt omdat je ligt waardoor het vast blijft zitten op 1 plek in je lichaam. Wat belangrijk is is dat je alles uitspreekt aan grootvader vuur, hoe belachelijk het ook klinkt nu hahaha. En je moet eigenlijk blijven bewegen, dansen en muziek maken. Maar ik vond het zoo chaotisch en druk in de ruimte, allerlei muziek instrumenten die klinken, bijna continu, en dan af en toe zingt de sjamaan. Op een gegeven moment ben ik naar een andere ruimte gegaan, waar ik heerlijk alleen, rustig zat, en alles wat ik kwijt moest heb ik maar gesmst (kon het alleen niet goed lezen wat ik typte) ipv tegen het vuur gepraat Zodra je gaat lopen en dingen uitspreekt voel je ook dat het beter gaat, tot dat je weer gaat liggen of zitten.

We leken ook allemaal wel een stelletje dronken mensen, lagen in een scheur om niks, sommige kwamen niet meer bij van het lachen. Had het ook errug warm, alsof het vuur in me zat. Tja wat kan ik er nog meer over zeggen, volgende keer neem ik meer in, maar kon niet meer nemen dan ik had gedaan, vanwege de misselijkheid. Weet niet hoeveel ik op had, je kreeg het met een lepel in je mond en moest het met appelsap wegdrinken, kheb denk ik 3,5 lepel op, maar hoeveel mg het is ???? Twas een korrelige poeder.

Kan er eigenlijk niet veel meer van maken. Miss een beetje chaotisch opgeschreven, haha. Je bent iig veeeeeel minder van de wereld als met ayahuasca, maar miss veranderd het als je veel meer innneemt.

Ik zou best een keer bij Santi Diame willen komen, maar ik heb echt helemaal niks met dat 'sekte' achtige gevoel. Ben benieuwd of je dan wel 'welkom' bent daar.
+ dat ik alles behalve Christen ben. (vraag me sowieso vaak af hoe je dat nog kan zijn na een DMT trip..)
En zitten er bij een kerk als Santo Diame ook bijv. kosten aan verbonden?

Uitspraak van Heartpressure op donderdag 2 september 2010 om 11:54:

▶

Ik zou best een keer bij Santi Diame willen komen, maar ik heb echt helemaal niks met dat 'sekte' achtige gevoel. Ben benieuwd of je dan wel 'welkom' bent daar.
+ dat ik alles behalve Christen ben. (vraag me sowieso vaak af hoe je dat nog kan zijn na een DMT trip..)
En zitten er bij een kerk als Santo Diame ook bijv. kosten aan verbonden?

In het contact wat ik tot dus ver heb gehad met de mensen van de Santo Daime voelde ik me wel welkom.
Een sekte klinkt wel gelijk heel erg.
Ik ben vroeger wel chiristelijk opgevoed, maar heb verder niets met het geloof. Toch lijkt het me heel bijzonder om een dienst bij te wonen (Wat 35 euro kost).

Nee joh, Santo Daime is helemaal geen sekte haha
Gewoon een soort kerkgenootschap... Maar wel een hele coole met een heel nobel doel



Cheiro.. reply op je reactie volgt nog!

Uitspraak van verwijderd op donderdag 2 september 2010 om 22:42:

▶

geen sekte

Als er al een dresscode is voor een 'ritueel' beginnen er bij mij al snel belletjes te rinkelen

Iets is niet zomaar een sekte he. Sektes kenmerken zich door een (charismatische) leider, en volgelingen. En ook dat er een bepaald soort groepsideologie met vaak nogal afwijkende ideeën en doelen. En zo wel meer dingen...
Maar de Santo Daime heeft naar mijn weten niets van dat alles. Het gaat daar om niets anders dan heling van de ziel, genezing en spirituele kracht. En er is ook geen leider aanwezig, en ook geen groepsideologie. Enkel bepaalde regels en een duidelijke structuur. En dat is niet zonder reden.

Uitspraak van Heartpressure op donderdag 2 september 2010 om 11:54:

▶

Ik zou best een keer bij Santi Diame willen komen, maar ik heb echt helemaal niks met dat 'sekte' achtige gevoel. Ben benieuwd of je dan wel 'welkom' bent daar.
+ dat ik alles behalve Christen ben. (vraag me sowieso vaak af hoe je dat nog kan zijn na een DMT trip..)
En zitten er bij een kerk als Santo Diame ook bijv. kosten aan verbonden?

Zolang ik mag denken wat ik wil heb ik er niet zo'n moeite mee. Er is een structuur, dat wel. En er zijn liederen die gezongen worden, die taal gebruiken uit het christendom maar ook uit de umbanda en [url=http://nl.wikipedia.org/wiki/Candomble]candomble[url].

Ik heb zelf niet zo'n moeite met hoe je een ervaring noemt. Ik heb gewoon een ervaring, mijn ervaring. Die ervaring kan heel diepgaand zijn, en of je dat nu "Het archetype van het Zelf" / "self-transforming elf machines" / "Boeddha" / "Christus" noemt, kan mij persoonlijk niet zoveel schelen. Dat zijn slechts labels die ik achteraf aan mijn ervaring hang. Niemand vertelt je bij de Daime wat je moet ervaren of denken. Hun standpunt is juist: neem niks aan, maar drink gewoon de Daime, die leert je wel wat je moet weten.

Sommige mensen hebben echter inderdaad last van die labels. Voor mij zijn het gewoon richtingaanwijzers die me helpen bij een bepaalde ervaring te komen. Het kan me niet schelen hoe het bordje eruit ziet, zolang ik maar aankom waar ik wil zijn en dan bepaal ik eenmaal aangekomen zelf wel wat ik doe. Dat is in ieder geval mijn manier. Gelukkig zijn er in Nederland meerdere "smaakjes" qua Daime / Ayahuasca te vinden, dus kies gewoon waar je je prettig bij voelt zou ik zeggen.

Uitspraak van Heartpressure op vrijdag 3 september 2010 om 00:08:

▶

Als er al een dresscode is voor een 'ritueel' beginnen er bij mij al snel belletjes te rinkelen

Uitspraak van verwijderd op vrijdag 3 september 2010 om 01:25:

▶

En er is ook geen leider aanwezig, en ook geen groepsideologie. Enkel bepaalde regels en een duidelijke structuur. En dat is niet zonder reden.

Om aan te sluiten bij D{}zArt, iets is niet zomaar een sekte... Beetje kort door de bocht. Er is wel structuur, en dat ik inderdaad niet voor niks. Ik had er in het begin ook moeite mee (zeg maar het "niemand vertelt mij wat, dat bepaal ik nog altijd zelf wel") maar ik ben langzamerhand gaan begrijpen dat de structuur ook zijn waarde heeft. Tegenwoordig wil ik niet meer zonder. Mijn vrijheid hangt niet van de structuur af. Ik zou er niet aan moeten denken dat ik tegen willekeurig t-shirt opdrukken opkijk (heel afleidend) of dat iedereen maar een beetje doet waar hij zin in heeft. Dan mis je naar mijn idee net het punt, namelijk dat je in de gezamenlijkheid van het ritueel juist iets bereikt dat ik in mijn eentje niet bereik. Anders drink ik thuis wel Daime, in mn eentje.

De reden dat ik dat niet doe is omdat ik dan waarschijnlijk een hele zware tijd heb. Maar goed, zoals gezegd, ik heb absoluut niet de intentie om 'zieltjes' te winnen. Ik beschrijf gewoon mijn eigen ervaring, in de hoop dat anderen goed geinformeerd hun keuze kunnen maken.

Van vasten krijg je honger

Uitspraak van SJ-O op vrijdag 10 september 2010 om 00:24:

▶

Van vasten krijg je honger

Teringlijer!

Haha doe geen moeite, ik woon tegenover een mac en kfc

Haha

Mag je echt helemaal niks eten nu dan ?

Uitspraak van Renegade master! op vrijdag 10 september 2010 om 12:06:

▶

Mag je echt helemaal niks eten nu dan ?

12 uur voor en 12 uur natijd mag je sommige stoffen niet nemen.
Maar de vorige 2 keer heb ik ook een aantal dagan voortijd gevast.
(Op wat fruit en een krekkertje met jonge kaas na)
Bevalt opzich wel, toch soort van voorbereiding.

Begin de spanning voor vanavond nu toch wel aardig te vernemen

Nerveus doe ik de deur open van de kerk. Direct worden we welkom geheten, en valt al de helft van de spanning van me af. We schrijven ons netjes in en gaan nog even buiten wachten tot we geroepen worden voor de introductie. De introductie was een verhaaltje van wat we eigenlijk al wisten. Let the show begin!

Het ritueel bestaat uit 5 uur lang zingen. Portugese liederen zingen gericht aan Maria de moeder van Jezus. De mannen en vrouwen zitten gescheiden. Iedereen krijgt een plek aangewezen. Ik mocht dus niet naast J gaan zitten. Gelukkig zat ik niet heel ver van hem vandaan. De mensen die het vaakste kwamen zaten het dichts bij de grote tafel in het midden. Helemaal in het midden zaten een paar muziekanten. En aan de zijkanten waren een paar helpers (de helpers waren de enige die niet mee dronken aan de Santo Daime).

Het eerste glas werd geschonken. Rij voor rij mochten we naar voren komen om een glas leeg te drinken. De glazen waren kleiner dan ik gewent was van bij de gewijde reis. J kreeg zijn glas iets eerder dan ik. Aan zijn gezicht kon ik zien dat het niet super smerig was. Op het moment dat ik mijn glas kreeg en even rook viel het me al 100% mee. Ik nam de eerste slok en het was bijna lekker te noemen. Alsof je een vage borrel drinkt. Ik vond het beter te drinken dan wiskey

terug op mijn plaats. Nu maar mee doen. Mee gaan in de zang, mee in de vibratie. Hopen dat de poorten naar andere werelden gaan openen. Ik probeer mee te zingen, maar het Portugees is moeilijk. Ik neurie maar wat mee dan. We blijven maar zingen. En zingen en zingen. En staan en zingen en zitten en zingen. Zo nu en dan denk ik van ik word wat misselijk, dan trekt het weer weg. Mijn maag is toch niet helemaal blij, even naar de wc. Weer terug op mijn plek. Op een paar hele kleine rare gevoelens na verandert er nog niets.

Ik wacht op dat 2e glas. Waar blijft dat glas? Duurt lang. En zingen zingen zingen. Eindelijk het 2e glas wordt geschonken. Dit glas smaakt een stuk minder dan het eerste. Ik ga weer zitten op mijn plaats. Nu komt de Santa Maria voor bij. Ofwel dikke vette pure joints als een heilig sacrament gebruikt. Prachtig dat gezicht. Ik vind het ritueel leuk. Een hijs voor de zon een hijs voor de maan en een hijs voor de sterren en dan doorgeven. Zelf blow ik al jaren niet meer en doe dus ook niet mee. Ik kan wel lachen om het gezicht, iedereen zit dik aan de Santa Maria te sucken. Ik heb nog nooit zoveel oudere mensen zien blowen, en dat in een kerk. Prachtig, dit is een ervaring opzich.

Nu gaat het gebeuren. Het eerste glas was meer voor de mao en deze voor de dmt. Laat die andere wereld maar komen. Ik begin weer mee te zingen. Af en toe kijk ik naar J hij doet ook zijn best. Nu maar hopen dat het gaat werken.

Na een tijdje begint de kerk te bewegen. De ramen gaan omhoog en naar beneden. Ik begin wat vormen en ogen te zien in de kleren van de mensen voor me. Ik raak afgeleid door van alles. Oh ja zingen. ik moet mee zingen. waar zijn we? Ohw 3 bladzijdes verder. Wow ik wordt toch wel aardig vaag. Even mijn ogen dicht doen. Ik krijg typische dmt beelden te zien. Dit is raar. Ik snap niets van de mensen hier, ze blijven maar zingen en zingen en zingen. ik hou het niet vol. Ik word gek. Ik weet me hier geen houding te geven. Er kommen steeds allemaal tegenstellingen voorbij. En aan beide kanten wordt getrokken. Oh ja ik mag vragen stellen.

Oke oke hoe moet ik om gaan met liefde? Leer me een les. Shit nu zie ik alleen maar mn ex met dr nieuwe vriend voor me. Recht voor me, ze zoenen ze delen liefden. En bedankt he! Hier zat ik op te wachten. Toch komt er een gevoel van liefde in me op. Ik zie liefde tussen hun en ergens vind ik dat een mooi gevoel. Maar tegelijk vind ik het vreselijk om te moeten zien. En wil ik niet dat gevoel hebben. Weer die tegenstellingen. AAHH ik word gek. Ik trek dit niet meer. En het zingen gaat maar door. Nog steeds weet ik me geen houding te geven hier. Ik moet hier weg.

Ik ga naar het toilet. Terwijl ik daar zit geniet ik van de rust, even geen gezang. Heerlijk. Wow ik ben wel aardig vaag. Bizar. De tegenstellingen die steeds voorbij komen geven me het gevoel dat ik echt gek kan worden. Daar ben ik wel een beetje bang voor. Zou ik echt gek worden vroeg of laat? Zou het dan door drugs komen? Of is het juist omdat ik aanleg heb om gek te worden dat ik drugs gebruik? Ik weet het niet… ik snap het niet… oh kut hoelang zit ik hier al? Wel lekker die rust. Maar ik moet van de wc af. Straks zit ik hier al vet lang.

Ik ga mn handen wassen. Opeens voel ik een heel sterk gevoel van dankbaarheid voor het water wat uit de kraan komt. Hoeveel mensen hebben wel niet hun best gedaan dat ik hier nu lekker stromend water heb waar ik mijn handen mee kan wassen en zelfs van kan drinken. Ik bedank het water of de kraan of me zelf? Ik bedank... laat ik het daar maar bij houden.

Terug de kerk in? Nee toch maar even op de gang blijven zitten. J komt even bij me kijken hij vraag of het goed gaat. Gelijk komt de helper dr aan dat we niet mogen praten. En stil moeten zijn. Oke oke… J gaat weer terug naar zijn plaats. Ik blijf nog even zitten. Ik zit zo met tegenstellingen in mijn hoofd het is zo druk. Maar op een gegeven moment is er iets of iemand die mijn bewustzijn en mijn hoofd van elkaar scheid. Heerlijk nu voel ik rust. Nu hoef ik nergens aan te denken. Zo dit is fijn. Heerlijk die rust. Het is alsof ik me kan uiten in kunst en dat rust geeft. Alleen ik merk niet in welke kunst. Zo vaak heb ik het gevoel alsof ik een kunstenaar ben maar nog niet de kunst heb gevonden om mijn gevoel of gedachten in te kunnen uiten.

Ik open mn ogen. De violist komt de hal binnen strompelen hij kijkt lang niet helder, zijn viool half over zijn schouder, in zijn andere hand een emmertje. En ja hoor lekker kotsen! Alles dr uit! Goedzo. Al die negetieve energie er uit. Maar wat een gezicht dit kan toch niet? Dik aan het trippen in de kerk? Wow ik snap het hele ritueel niet. En ze blijven maar zingen. wat is het doel van deze mensen? Ik voel me niet thuis hier.

De helpers zijn helpers van het ritueel en niet van de mensen. Ze suggereren hier dat god liefde is en alleen liefde telt. Maar wat ik nodig ben is een arm om me heen. Liefde iemand die me even bij elkaar raapt. Maar nee het ritueel gaat voor… ik snap het niet? Als god liefde is en ik nu liefde nodig ben dan is toch die arm om me heen het belangrijkste wat er nu is? liefde zit in ons allen dus we zijn allen goddelijk als we liefde delen. En past dat juist heel goed in het ritueel?

Terug op mijn plaats. Ik probeer weer mee te zingen. steeds ben ik afgeleid. Ik begin te staren naar andere mensen. Ik snap nergens wat van, ohja zingen. kijken bij mn buurman. Weer 3 bladzijdes verder. Niet de eerste keer dat dit gebeurt, en hij kan er om lachen. Ik sluit mijn ogen weer. Ik zie nog steeds allemaal dingen of mensen. Alsof er van alles om me heen gebeurt maar ik kan niet plaatsten wat. En dat gezang de mensen hier, het doel? Ik snap het doel echt niet. Ik ben er zat van hier tyfus kerk tering gezag godver ik wil gewoon lekker liggen ofzo. Ik ben het zat!! AAGGH. Opeens word mn beeld roze achtig. Iets of iemand zegt me, wat jij wilt, als je het niet wilt? Dan doen we het niet. Bam zwart. De trip lijkt haast in één keer over. Hmz oke dit was ook niet echt mijn bedoeling. Of toch wel? Wow ik word weer gek. Oh ja zingen. waar zijn we? Oh ehehe ik zit nog op de juiste bladzijde. Verbaasd ook. Weer kan mn buurman lachen om me. Nu omdat ik verbaasd ben dat ik nog op de juiste bladzijde ben.

Mijn bestluit staat vast. Dat 3e glas wanneer die ook mag komen, die drink ik niet mee. Dit is niet de setting voor mij om me te laten gaan. Ik wil hier niet totale controle verliezen. Ik voel me hier niet begeleid door het ritueel. Ik pas niet in deze structuur en ik wil me niet gaan misdragen hier.

Ik kan me niet concentreren op de liederen niet op het boekje. De helper komt naar me toe. Hij zegt me redelijk nadrukkelijk, je moet wat minder om je heen kijken en wat meer in je Boekje. Oke ik schud ja. Maar ondertussen denk ik Mongool!!! Ja sorry ik snap je beste bedoelingen meneer maar ik sta me hier een porsie in de war te zijn en alles trekt mn aandacht. Laat me lekker. Oh ja mn boekje. zingen opletten. Werkelijk. Apart dat is dit zeker te noemen.

Ik hoor Nederlands gezang. Huh? Word ik weer opnieuw gek? Hoelang is dit al bezig? Uren lang Portugees gezang aan mijn hoofd en nu Nederlands? Of versta ik in eens Portugees? Ben ik zo in de war? Ik kijk mn buurman verbaasd aan en hij knikt van jahaa dat klopt dit is Nederlands. Ik schiet weer in de lach. Haha prachtig ik denk al. Weer kon mn buurman mee lachen. Beste vent moet ik zeggen.

Bidden. Het zingen is gestopt en nu komen er gebeden. Het onze vader komt voorbij. Haha ik kan mn lachen haast niet in houden. Vroeger kwam ik regelmatig in de kerk met mijn ouders en daar werd ook vaak het onze vader opgezegd door iedereen. Ik probeer mee te doen, maar ik sta te spacen! Dit kan toch niet? Knetter vaag in de kerk het onze vader opzeggen. Ik snap het hier allemaal lang niet.

Applaus applaus! Ahaha oke?! Applaus!?? Ik doe maar mee snap er toch al tijden niets meer van. Ik vind het wel gezellig beetje in je handen klappen. Na het applaus begint iedereen elkaar een hand te geven en te knuffelen. Ik kijk naar mn buurman en denk ach wat te fuck! Geef hem een hand en begin te lachen. Hij bedankt me en zegt goed gedaan goed gedaan. Waarop ik reageer: Anders jij wel! Haha prachtig, dit zijn leuke momenten. Mensen beginnen te knuffelen en ineens in er een heel ongedwongen sfeer. Heerlijk dit vind ik fijn. Veel beter dan dat ritueel zo structureel.

J heeft helaas bijna niets vernomen. En ik heb geen andere werelden bezocht. Dit ritueels is niet ons ding. Ik vind het mooi dat het voor deze mensen hier werkt. En vond het wel bijzonder een keer mee te maken. Maar wij pasten hier absoluut niet in thuis. Gelukkig heb ik alle rare dingen die ik zo nu en dan dacht voor me zelf gehouden en heb ik met zo veel mogelijk respect als mogelijk is tijdens het vaag zijn aan het ritueel mee gewerkt.

Hahaha, heb een paar keer moeten lachen om je verslag! Grappig dit zo te lezen...

Uitspraak van SJ-O op zondag 12 september 2010 om 21:02:

▶

Oke oke hoe moet ik om gaan met liefde? Leer me een les. Shit nu zie ik alleen maar mn ex met dr nieuwe vriend voor me. Recht voor me, ze zoenen ze delen liefden. En bedankt he! Hier zat ik op te wachten.

Uitspraak van SJ-O op zondag 12 september 2010 om 21:02:

▶

Toch komt er een gevoel van liefde in me op. Ik zie liefde tussen hun en ergens vind ik dat een mooi gevoel. Maar tegelijk vind ik het vreselijk om te moeten zien. En wil ik niet dat gevoel hebben. Weer die tegenstellingen. AAHH ik word gek. Ik trek dit niet meer.

De strijd tussen je ego en het goddelijke in u Dat is ook waarschijnlijk steeds die strijd geweest met die tegenstellingen die je ervoer. Aan de ene kant is er je oordeel, aan de andere kant het ervaren van de relativiteit van je oordeel; het niet zeker zijn van je oordeel ergens over.. ervaren dat je oordeel geen waarheid is. 'Maar wat is de waarheid hierover dan wel? ik weet het niet, ik weet het niet' en ja dan wordt je dus steeds weer gek van jezelf. Is dat een beetje wat je had op die momenten of klopt 't niet wat ik zeg?

En over de setting: een vriend van me had dat ook de eerste keer bij de Santo Daime. Maar de tweede keer had die dat al minder, en later begon hij zelfs van de methode van SD te houden. Iets dat je moet leren begrijpen en feeling voor moet krijgen. Maar eerste keer is dan ff flink wennen. Misschien zou je 't nog eens een kans moeten geven. En anders kun je natuurlijk altijd nog naar Lars gaan.. of Naar Hannah Klautz of zo. Of Almasto.. ken allemoal