Lust: Beffen
door: Renske de Greef May 14 2004
Wild kussend vallen we achterover op de bank. Ik trek snel mijn kleren uit, op mijn slipje na en ben een seconde gealarmeerd door het krakende geluid dat mijn truitje laat horen. We gaan verder met kussen. Dan stoppen we even en kijken elkaar aan, luisterend naar elkaars hijgende ademhaling. Ik duw mijn hoofd in zijn nek. Met mijn voorhoofd leun ik tegen zijn schouder en ik haak mijn handen vast in zijn haar. Hij kust mijn hals, eerst wild, dan zachtjes. Ik bijt zachtjes terug en sluit mijn ogen. Dan begint zijn hoofd af te dalen, met zachte kusjes trekt hij een spoor over mijn lichaam, via mijn hals naar mijn borsten, dan naar mijn buik. Ik heb inmiddels mijn ogen weer geopend en volg nauwlettend waar hij naar toe gaat. Ik begin een vermoeden te krijgen en voel dat mijn geilheid begint weg te zakken.
Ik vraag mezelf af wanneer ik het moet zeggen. Of ik het sowieso wel moet zeggen, want met één zin de sfeer verpesten doe ik niet graag. Als hij met zijn tanden aan mijn slipje begint te trekken acht ik de tijd rijp. "Lieverd... wat ben je aan het doen?" Hij kijkt op. "Hmm. Waar lijkt het op, vind je zelf, bedoel ik? Alsof ik een lezing ga geven over het voedselpatroon van de zeeschildpad? Of dat ik me klaar maak voor een nieroperatie? Ik was van plan het hinderende textiel te verwijderen." Ik geef toe, dat is inderdaad handiger met het oog op de voorspelbare gebeurtenissen die gaan volgen. Met de oncharmante kont-omhoog positie maak ik hem dat wat makkelijker. Maar met nog steeds zijn hoofd op de plek waar eerst een stoffen omhulsel zat, begint hij nu kusjes op mijn heupen en aan de binnenkant van mijn benen te geven. Ik besluit dat ik nu toch echt duidelijk moet zijn.
"Eh... honnepon? Ik hou daar niet zo van." Weer een niet te misvatten koele breuk in de eerst zo warmbloedige situatie. "Waarvan niet? Kusjes?" Sommige mensen maken het je zo moeilijk. Alle subtiliteit en kleine hints weten ze gewoon te negeren zodat men je wel dwingt om grof en hard te zijn. Het was dus niet mijn schuld dat de duidelijkheid wat pontificaal in zijn gezicht aankwam. "Nee, van bèffen."
Waar mijn stem zacht en verbloemend had moeten zijn, schiet het woord er iets te fel en porno-plat uit. Ik wil ook zulke woorden niet in de mond nemen, maar zoals ik al aangaf werd ik gedwongen. De jongen kijkt inderdaad of iets vies zijn hoofd heeft geraakt en komt leunend op zijn ellebogen iets overeind. Met mijn licht gespreide en opgetrokken benen, inmiddels ook steunend op mijn ellebogen krijg ik beangstigende associaties met bevallingstaferelen. De jongen kijkt verbaasd en vragend. "Wat? Waarom niet?" Ik zucht een beetje moeilijk en licht geïrriteerd, niet van de vraag maar van het idee om gebeft te worden. "Het is zo zacht en plakkerig en kriebelig en nattig. Ik word er altijd óf melig, of een beetje icky van. Al dat minutieuze gedoe. Alsof je me gaat masseren en de hele tijd met mijn kleine teen bezig ben. Ik kom ook nooit klaar van dat Lassie-gelik."
Inmiddels heeft de jongen een triomfantelijke overwinnaarsblik in zijn ogen gekregen. "Weet je wat er met jou aan de hand is? Jij bent gewoon nog nooit echt goed gebeft."
Ah. Daar is hij dan. Ik had het kunnen verwachten. Ik sluit mijn ogen in lichte ergernis en vraag me dringend af wat dat toch is. Waarom denken jongens altijd dat ze meester zijn in het bef-gebeuren? Ik ken horden jongens die zich Befkoning, Befmeester of 'ik ben echt een beffertje' noemen. Dit zijn meestal niet mijn beste vrienden, ik ben van mening dat zulke kreten urgent afgestraft moeten worden. Jongens vinden beffen vaak geweldig. Ik heb me meerdere malen gevraagd wat er nou zo prettig is aan je snoet in een kut begraven. Maar meestal zijn het vage antwoorden, die gepaard gaan met een dromerige blik in 's mans ogen: "Tja... dat gevoel van met je gezicht tussen haar dijen... helemaal in haar schoot..." Ik heb dan een keer in mijn leven dit orale genoegen mogen schenken en dat was wel leuk. Leuk zoals het leuk is om een ijsje te eten, niet leuk zoals de meeste jongens het doen voorkomen.
Gebeft worden vind ik dus helemaal niks aan, maar veel andere meisjes schijnen het wel lekker te vinden. Dat is fijn, want er zijn genoeg likkers die het voor hen willen doen. Maar waarom moeten mannen dan toch bewijzen dat het lekker is, als diegene zelf al heeft besloten het niet prettig te vinden? Waarom denkt elke man het bef-wiel te hebben uitgevonden? Zouden meisjes bij een jongen die aangeeft niet wild van pijpen te worden, toch doorgaan en steevast volhouden dat zij hun komkommer wel kan verwarmen? Dat zij over de uitzonderlijkste gaven bezit als het gaat om tongtechnieken? Dat zij hem wel even laat zien hoe het moet, en hem wel wil inwijden in het plezier dat 'door dit meisje gepijpt worden' heet?
Nadenkend of ik een ongetwijfeld zeer inspirerende discussie met de jongen aanga over zijn bijzondere kunsten op het befgebied, bedenk ik me dat ik gewoon ga zeggen wat ik echt wil. Het is ontzettend vertederend om te zien en te voelen hoe een jongen echt zijn best doet, en het zeker ook wel goed doet, maar vertedering staat niet in mijn top drie als het gaat om geile gevoelens. Dan kijk ik wel naar een kleuter die een driehoekig blokje door een vierkant gat probeert te duwen (wat soms een treffende vergelijking is als het gaat om beffen). Dus ik zeg: "Zullen we niet gewoon wat knuffelen en dan neuken. Ik geloof echt dat je een ontzettend goede tongkunstenaar bent. Het ligt gewoon aan mij."
Een tikkeltje verbouwereerd komt hij weer naar boven. "Okee. Maar daarna ga ik je toch beffen. Het kan me niet zo veel schelen dat jij het een beetje vind kietelen, dan ben je toch nog vrolijk. En ik vind het gewoon heel erg lekker." En ach, ik ben ook maar een mens. Tegen zoveel schattig egoïsme kan ik ook niet op. Ik ben niet hardvochtig. Vergoelijkend zeg ik dan ook: "Okee. Vooruit dan maar. Maar verwacht niet dat ik het lekker vind, hè?
laten doen 
