8 volgers · 373242x bekeken
máár 63% van de Nederlandse gamers koopt software voor zijn gekochte console.
dus bij de overige 37% zit dus ook de groep
daar zitten dus ook de mensen bij die games in het buitenland kopen
mensen die alleen 2e hands games kopen
mensen die een console kopen 4x gebruiken en laten verstoffen in de kast (wii)
want het ging om een nederlands onderzoek toch?
software downloaden van het internet wel
fout
mag dus wel!
copyrighted software daarin tegen niet
maar het is maar net hoe ver je wil gaan.
een windows client mag je gewoon downloaden waar je hem ook vandaan haalt
zolang je certificaten en alles in jou bezit zijn, is dat geen enkel probleem
de kat heb me cd dusdanig bekrast dat ie niet meer gelezen kan worden.
mag ik een kopie maken, ja! ik heb immers het origineel in me bezit
de bron waar het dan vandaan komt maakt in principe niet uit.
of heb ik misschien het product niet gekocht?
maar een licentie afgenomen voor die specifieke cd
en dus het absoluut niet door de beugel kan dat ik er een kopie van heb, want als ik een 'kopie' zou willen hebben zou ik dus nog een 'origineel' moeten kopen
zoiets toch?
dus bij de overige 37% zit dus ook de groep
daar zitten dus ook de mensen bij die games in het buitenland kopen
mensen die alleen 2e hands games kopen
mensen die een console kopen 4x gebruiken en laten verstoffen in de kast (wii)
want het ging om een nederlands onderzoek toch?
Dat klopt, alleen voert het onderzoek als één van de grote redenen dát maar 63% software koopt, te wijten is aan het illegaal downloaden van games. Dat hebben ze onderzocht namelijk. Je weet wel, steekproeven, extrapolatie, survey's. Zijn ze goed in bij TNS-NIPO.
copyrighted software daarin tegen niet
En wat doen jij en ZOM met je 360? Je bekraste cd's van games die nog niet uit zijn opnieuw downloaden?
donateur
Who cares of het illegaal is, ze gaan in NL toch nooit achter je aan. Mochten ze dat wel doen schaf ik toch gewoon VPN verbindingtje aan!
Probleem is dat iedereen er zoveel aandacht aan besteed, dat mensen nu achter de tv zitten van ow een anti-piracy maatschappij gaat het torrents moeilijk maken, of ftd laat ik eens gaan kijken hoe dat werkt. Het is allemaal gratis reclame alleen denken ze blijkbaar als nog dat ze het kunnen tegenhouden
.
Probleem is dat iedereen er zoveel aandacht aan besteed, dat mensen nu achter de tv zitten van ow een anti-piracy maatschappij gaat het torrents moeilijk maken, of ftd laat ik eens gaan kijken hoe dat werkt. Het is allemaal gratis reclame alleen denken ze blijkbaar als nog dat ze het kunnen tegenhouden
laatste aanpassing
Who cares of het illegaal is, ze gaan in NL toch nooit achter je aan.
En dat is wat jouw morele code bepaald?
Het hele idee dat je voor producten moet betalen, geldt niet wanneer je de mogelijkheid om er zonder represailles van af te komen?
Uncharted 2: Among Thieves
5 oktober 2009
Adembenemende graphics
Zo, nu we alle minpunten hebben behandeld kunnen we eens gaan kijken naar de mooie kant van Uncharted 2: Among Thieves. Een kant die imponeert en overdondert. Eentje die Entertainment met hoofdletter E spelt. Een kant die niet alleen geen gelijke kent binnen de hedendaagse game-industrie, maar en passant ook nog even compleet Hollywood het nakijken geeft binnen een dikke tien uur. Je hoeft niet tussen de regels door te lezen om op te merken dat we enthousiast zijn. We steken onze hand ervoor in het vuur dat geen gamer die dit avontuur beleeft nog woorden kan vinden om ons tegen te spreken.
We vinden onze favoriete avonturier Nathan Drake terug op het moment dat-ie half versuft bijkomt in een treinwrak. We weten niet wat er in hemelsnaam is gebeurd, maar dat telt ook helemaal niet. Het enige wat telt is zo snel mogelijk uit deze dodenval klimmen, als blijkt dat onze wagon over de rand van een kilometersdiepe afgrond bungelt. Terwijl we allesbehalve rustig opstaan en ons (klimmend via de buitenkant, binnenkant, onderstel en de half afgebroken kozijnen van de wagon) een weg naar wat veiligere vaste grond werken is er geen tijd om na te denken over het hoe en waarom. Dat komt namelijk pas als na deze briljante introductie voor het eerst opgelucht ademgehaald mag worden en we de allereerste flashback mogen spelen.
Hollywood voorbij
Vanaf hier werpt de game ons maanden terug in de tijd waar we kennismaken met de dieven ... euh sorry, schattenjagers Flynn en Chloe. Als ze Nathan vragen om mee te doen aan een project dat we maar bestempelen als een ‘eenzijdige ruil tussen hen en een zwaarbewaakt museum in Istanbul’ wordt onze hoofdpersoon daar niet echt enthousiast van. Tenminste, totdat hij erachter komt dat het voorwerp dat ze gaan ‘ruilen’ wel eens zou kunnen leiden naar de dertien verloren schepen waarop Marco Polo een fortuin aan schatten vervoerde. Wat klinkt als de introductie van een goed jongensboek, eindigt uiteindelijk in een tocht langs de meest uiteenlopende locaties op aarde, waarbij Nathan het lijdend voorwerp wordt van oeroude vallen, geheimzinnige puzzels, kwaadwillende huurlingen, bijzonder veel klim- en valpartijen en her en der nog wat hartverwarmende ontmoetingen.
Het mooie is dat dit alles niet enkel op papier goed klinkt, het wordt door de vele in-game tussenfilmpjes ook ongeëvenaard op je scherm afgeleverd. Een vlugge blik van voorbijgangers in je huiskamer en ze denken dat je een film aan het kijken bent. Werkelijk waar; animaties, stemmenwerk en het complete visuele plaatje doen tijdens de tussenfilmpjes niet onder voor het echte werk. Sowieso laat het elke ‘filmische’ game ooit ver, ver achter zich. Een script doorspekt met sterke humor, dialogen die boeien, geloofwaardige personages en motivaties en een aaneenschakeling van spannende gebeurtenissen tillen deze game boven de concurrentie uit. Het feit dat je dit alles ook nog eens zelf kunt spelen zorgt ervoor dat Uncharted 2 – zoals beloofd – ook de betere actiefilms uit Hollywood achter zich mag laten.
Indrukwekkend
Dus we zijn er eigenlijk al, niet? Want hoe vaak horen we niet dat gamers niet echt meer voor gameplay gaan, maar voor mooie plaatjes en sexy tussenfilmpjes? En hier hebben we dus het summum van wat we zogenaamd zouden willen: graphics die onovertroffen zijn en een script om van te smullen. Klaar? Nee, allesbehalve. Want eenieder die het grafische beeld boven de gameplay stelt zit er hopeloos naast. Uncharted 2 is niet alleen de mooiste game die je ooit hebt gezien, ook qua gameplay is dit één van de meest indrukwekkende games aller tijden.
Hoewel Uncharted 2 in wezen een lineaire beleving biedt, heeft de ontwikkelaar ervoor gezorgd dat er continu genoeg bordjes draaiende gehouden worden om uit te kiezen. Zo kwamen we bij een oeroude tempel aan op de top van een berg. Zoals bij elke locatie nemen we eerst even een kwartiertje rust, gewoon, even de camera ronddraaien, om te genieten van alweer een adembenemend panorama. Vervolgens schatten we de situatie in. Achter de poort waar we staan lopen een stuk of zeven bewakers te, nou ja, bewaken dus.
Keuzevrijheid
De adrenalinejunkie onder ons doet verder geen moeite, stampt de poort in waarachter het schorriemorrie rondloopt, blaast z’n shotgun leeg op alles dat beweegt, breekt gaandeweg nog iemand z’n nek als z’n kogels op zijn en pakt het schietijzer van zijn nieuwe dode vriend om nog meer lood en verderf te zaaien. Eenmaal aangekomen bij de rivier rent hij met getrokken pistool op een turret af, beukt de kop in van de schutter en neemt zelf de controle over het uit de kluiten gewassen machinegeweer om zo de achtervolgingshorde vijanden met zoveel mogelijk bloed van de brug te maaien.
De welopgevoede gamer pakt het wat rustiger aan. Rechts van het eerste bewaakte pleintje blijkt de bergrand beklimbaar te zijn. Met handig klimwerk baant hij zich ongezien een weg langs de eerste huurlingen. Vervolgens zijn wat uitstekende balken, een houten plateau en een onnauwkeurig metselwerkje genoeg om ‘m ook nog eens voorbij het eerste overdekte tempelgebied te laten klauteren en eenmaal aangekomen bij de rivier vindt deze gamer het prettig om zich onopvallend onder de brug door het water heen te waden, waarna de overkant moordloos, vriendelijk en vooral ongeschonden bereikt wordt.
En dan hebben we nog de wraakzuchtige maar buitensporig geduldige gamer – zeg maar het type James Bond. Houdt van knallen, ziet de noodzaak van moorden, maar hoeft dat niet te doen zoals die onbehouwen neanderthaler van twee alinea’s terug. Deze gamer kleeft met een druk op de knop tegen een muurtje, bestudeert nauwkeurig de looppatronen van de bewakers en houdt rekening met hun blikveld. Eerst rechts, die bewaker, met een duwtje de afgrond in. Omdraaien en tegen dat lage muurtje kruipen. Draait de bewaker op het midden van het plein zich om, dan geruisloos de huurling die tegen ‘ons’ muurtje aanleunt achterover trekken en nek breken. Een gevonden pijl en boog schakelen nog geruisloos twee man uit. Vervolgens, al hangende aan een houten plateau boven de afgrond wachten tot iemand poolshoogte komt nemen, om zijn nieuwsgierigheid te belonen met een korte greep en worp de afgrond in. En die rivier, nou ja, wie is er nog over om ‘m tegen te houden?
Het allerbeste van dit verhaal is dat elke mogelijkheid evenveel in zich heeft om je als speler een bevredigend gevoel te geven. Of je nu stealth gaat, all guns blazing of de ontwijkende klim- en klauterroute, elke optie laat zich heerlijk besturen. Overigens hebben in deze game niet één keer last gehad van de besturing, die heerlijk intuïtief reageert.
Multiplayer
Er is nog zoveel meer te vertellen over Uncharted 2: Among Thieves dat je moet weten. Zo zijn er vele scripted events die stuk voor stuk spectaculaire actie bieden, het najagen van de vele medailles is een lust voor de gedreven gamer, terwijl de variatie in locatie en gameplay en de nauwkeurig gekozen rustmomenten nog maar eens extra de kunde van één van de beste ontwikkelaars op aarde tentoonspreiden. Ook de multiplayer mag niet onvermeld voorbijgaan. Ook al is Uncharted 2 in wezen een belevenis die het moet hebben van zijn verhaal (meerdere malen, dat dan weer wel, op verschillende moeilijkheidsgraden, met vrijgespeelde skins en uitgebreide vrij te spelen tweaks in de gameplay) de multiplayer is er niet ‘zomaar bijgeplakt’. Daarvoor zijn de levels te goed uitgedacht, leent de gameplay van Uncharted 2 zich in de basis te goed ervoor en zijn de perks, wapens en modi meer dan voldoende uitgebreid. Om nog maar te zwijgen over de coöp-levels waarin weer hele verse ervaringen klaarstaan ten opzichte van het hoofdverhaal.
"We kunnen niet alles vertellen, dat moeten we ook niet willen. Iedereen die hier beland is heeft ondertussen al gezien dat onder de recensie een 10 prijkt. Is dat logisch voor een game zonder minpunten? Niet altijd, want zelfs een game zonder minpunten is niet per definitie perfect. De perfecte game bestaat niet. Uncharted 2: Among Thieves schaart zich dan ook niet in de absolute topcategorie omdat het niets fout doet, maar juist vanwege alles dat het zo onberispelijk goed doet. Woorden schieten eigenlijk tekort om deze ervaring te beschrijven. Dit moet je meemaken. De discussie zal onder deze recensie – geheel terecht natuurlijk – wel weer op het scherpst van de snede gevoerd worden. Maar niet door gamers die Uncharted 2: Among Thieves in huis hebben, zij worden namelijk ademloos achtergelaten na een weergaloos jongensboekavontuur. Ademloos genoeg om zich niet druk te hoeven maken om mensen die beweren dat deze game niet thuishoort in het rijtje tienen."

5 oktober 2009
Adembenemende graphics
Zo, nu we alle minpunten hebben behandeld kunnen we eens gaan kijken naar de mooie kant van Uncharted 2: Among Thieves. Een kant die imponeert en overdondert. Eentje die Entertainment met hoofdletter E spelt. Een kant die niet alleen geen gelijke kent binnen de hedendaagse game-industrie, maar en passant ook nog even compleet Hollywood het nakijken geeft binnen een dikke tien uur. Je hoeft niet tussen de regels door te lezen om op te merken dat we enthousiast zijn. We steken onze hand ervoor in het vuur dat geen gamer die dit avontuur beleeft nog woorden kan vinden om ons tegen te spreken.
We vinden onze favoriete avonturier Nathan Drake terug op het moment dat-ie half versuft bijkomt in een treinwrak. We weten niet wat er in hemelsnaam is gebeurd, maar dat telt ook helemaal niet. Het enige wat telt is zo snel mogelijk uit deze dodenval klimmen, als blijkt dat onze wagon over de rand van een kilometersdiepe afgrond bungelt. Terwijl we allesbehalve rustig opstaan en ons (klimmend via de buitenkant, binnenkant, onderstel en de half afgebroken kozijnen van de wagon) een weg naar wat veiligere vaste grond werken is er geen tijd om na te denken over het hoe en waarom. Dat komt namelijk pas als na deze briljante introductie voor het eerst opgelucht ademgehaald mag worden en we de allereerste flashback mogen spelen.
Hollywood voorbij
Vanaf hier werpt de game ons maanden terug in de tijd waar we kennismaken met de dieven ... euh sorry, schattenjagers Flynn en Chloe. Als ze Nathan vragen om mee te doen aan een project dat we maar bestempelen als een ‘eenzijdige ruil tussen hen en een zwaarbewaakt museum in Istanbul’ wordt onze hoofdpersoon daar niet echt enthousiast van. Tenminste, totdat hij erachter komt dat het voorwerp dat ze gaan ‘ruilen’ wel eens zou kunnen leiden naar de dertien verloren schepen waarop Marco Polo een fortuin aan schatten vervoerde. Wat klinkt als de introductie van een goed jongensboek, eindigt uiteindelijk in een tocht langs de meest uiteenlopende locaties op aarde, waarbij Nathan het lijdend voorwerp wordt van oeroude vallen, geheimzinnige puzzels, kwaadwillende huurlingen, bijzonder veel klim- en valpartijen en her en der nog wat hartverwarmende ontmoetingen.
Het mooie is dat dit alles niet enkel op papier goed klinkt, het wordt door de vele in-game tussenfilmpjes ook ongeëvenaard op je scherm afgeleverd. Een vlugge blik van voorbijgangers in je huiskamer en ze denken dat je een film aan het kijken bent. Werkelijk waar; animaties, stemmenwerk en het complete visuele plaatje doen tijdens de tussenfilmpjes niet onder voor het echte werk. Sowieso laat het elke ‘filmische’ game ooit ver, ver achter zich. Een script doorspekt met sterke humor, dialogen die boeien, geloofwaardige personages en motivaties en een aaneenschakeling van spannende gebeurtenissen tillen deze game boven de concurrentie uit. Het feit dat je dit alles ook nog eens zelf kunt spelen zorgt ervoor dat Uncharted 2 – zoals beloofd – ook de betere actiefilms uit Hollywood achter zich mag laten.
Indrukwekkend
Dus we zijn er eigenlijk al, niet? Want hoe vaak horen we niet dat gamers niet echt meer voor gameplay gaan, maar voor mooie plaatjes en sexy tussenfilmpjes? En hier hebben we dus het summum van wat we zogenaamd zouden willen: graphics die onovertroffen zijn en een script om van te smullen. Klaar? Nee, allesbehalve. Want eenieder die het grafische beeld boven de gameplay stelt zit er hopeloos naast. Uncharted 2 is niet alleen de mooiste game die je ooit hebt gezien, ook qua gameplay is dit één van de meest indrukwekkende games aller tijden.
Hoewel Uncharted 2 in wezen een lineaire beleving biedt, heeft de ontwikkelaar ervoor gezorgd dat er continu genoeg bordjes draaiende gehouden worden om uit te kiezen. Zo kwamen we bij een oeroude tempel aan op de top van een berg. Zoals bij elke locatie nemen we eerst even een kwartiertje rust, gewoon, even de camera ronddraaien, om te genieten van alweer een adembenemend panorama. Vervolgens schatten we de situatie in. Achter de poort waar we staan lopen een stuk of zeven bewakers te, nou ja, bewaken dus.
Keuzevrijheid
De adrenalinejunkie onder ons doet verder geen moeite, stampt de poort in waarachter het schorriemorrie rondloopt, blaast z’n shotgun leeg op alles dat beweegt, breekt gaandeweg nog iemand z’n nek als z’n kogels op zijn en pakt het schietijzer van zijn nieuwe dode vriend om nog meer lood en verderf te zaaien. Eenmaal aangekomen bij de rivier rent hij met getrokken pistool op een turret af, beukt de kop in van de schutter en neemt zelf de controle over het uit de kluiten gewassen machinegeweer om zo de achtervolgingshorde vijanden met zoveel mogelijk bloed van de brug te maaien.
De welopgevoede gamer pakt het wat rustiger aan. Rechts van het eerste bewaakte pleintje blijkt de bergrand beklimbaar te zijn. Met handig klimwerk baant hij zich ongezien een weg langs de eerste huurlingen. Vervolgens zijn wat uitstekende balken, een houten plateau en een onnauwkeurig metselwerkje genoeg om ‘m ook nog eens voorbij het eerste overdekte tempelgebied te laten klauteren en eenmaal aangekomen bij de rivier vindt deze gamer het prettig om zich onopvallend onder de brug door het water heen te waden, waarna de overkant moordloos, vriendelijk en vooral ongeschonden bereikt wordt.
En dan hebben we nog de wraakzuchtige maar buitensporig geduldige gamer – zeg maar het type James Bond. Houdt van knallen, ziet de noodzaak van moorden, maar hoeft dat niet te doen zoals die onbehouwen neanderthaler van twee alinea’s terug. Deze gamer kleeft met een druk op de knop tegen een muurtje, bestudeert nauwkeurig de looppatronen van de bewakers en houdt rekening met hun blikveld. Eerst rechts, die bewaker, met een duwtje de afgrond in. Omdraaien en tegen dat lage muurtje kruipen. Draait de bewaker op het midden van het plein zich om, dan geruisloos de huurling die tegen ‘ons’ muurtje aanleunt achterover trekken en nek breken. Een gevonden pijl en boog schakelen nog geruisloos twee man uit. Vervolgens, al hangende aan een houten plateau boven de afgrond wachten tot iemand poolshoogte komt nemen, om zijn nieuwsgierigheid te belonen met een korte greep en worp de afgrond in. En die rivier, nou ja, wie is er nog over om ‘m tegen te houden?
Het allerbeste van dit verhaal is dat elke mogelijkheid evenveel in zich heeft om je als speler een bevredigend gevoel te geven. Of je nu stealth gaat, all guns blazing of de ontwijkende klim- en klauterroute, elke optie laat zich heerlijk besturen. Overigens hebben in deze game niet één keer last gehad van de besturing, die heerlijk intuïtief reageert.
Multiplayer
Er is nog zoveel meer te vertellen over Uncharted 2: Among Thieves dat je moet weten. Zo zijn er vele scripted events die stuk voor stuk spectaculaire actie bieden, het najagen van de vele medailles is een lust voor de gedreven gamer, terwijl de variatie in locatie en gameplay en de nauwkeurig gekozen rustmomenten nog maar eens extra de kunde van één van de beste ontwikkelaars op aarde tentoonspreiden. Ook de multiplayer mag niet onvermeld voorbijgaan. Ook al is Uncharted 2 in wezen een belevenis die het moet hebben van zijn verhaal (meerdere malen, dat dan weer wel, op verschillende moeilijkheidsgraden, met vrijgespeelde skins en uitgebreide vrij te spelen tweaks in de gameplay) de multiplayer is er niet ‘zomaar bijgeplakt’. Daarvoor zijn de levels te goed uitgedacht, leent de gameplay van Uncharted 2 zich in de basis te goed ervoor en zijn de perks, wapens en modi meer dan voldoende uitgebreid. Om nog maar te zwijgen over de coöp-levels waarin weer hele verse ervaringen klaarstaan ten opzichte van het hoofdverhaal.
"We kunnen niet alles vertellen, dat moeten we ook niet willen. Iedereen die hier beland is heeft ondertussen al gezien dat onder de recensie een 10 prijkt. Is dat logisch voor een game zonder minpunten? Niet altijd, want zelfs een game zonder minpunten is niet per definitie perfect. De perfecte game bestaat niet. Uncharted 2: Among Thieves schaart zich dan ook niet in de absolute topcategorie omdat het niets fout doet, maar juist vanwege alles dat het zo onberispelijk goed doet. Woorden schieten eigenlijk tekort om deze ervaring te beschrijven. Dit moet je meemaken. De discussie zal onder deze recensie – geheel terecht natuurlijk – wel weer op het scherpst van de snede gevoerd worden. Maar niet door gamers die Uncharted 2: Among Thieves in huis hebben, zij worden namelijk ademloos achtergelaten na een weergaloos jongensboekavontuur. Ademloos genoeg om zich niet druk te hoeven maken om mensen die beweren dat deze game niet thuishoort in het rijtje tienen."
laatste aanpassing
Hé jongens, iemand doet een doet een gooi naar ZOM zijn functie...
Nu ZOM wat is bekoeld nadat hij de magische zwarte toren heeft mogen aanraken. Hebben we iemand die in aanmerking komt als nieuwe RROD-soldier.
Soul Collector, neemt u deze uitdaging aan?
Jij zou naakt, huilend en in elkaar gedoken in de badkuip moeten zitten met het idee dat één van de beste games ooit niet gaat spelen!
Hebben we iemand die in aanmerking komt als nieuwe RROD-soldier.
zo echt wel
jwz, ik ben gewoon die-hard fan boy en alles
maar, beste game ooit?
want? omdat jij dat vind?
ik heb deel 1 wel eens gespeeld bij me neefje thuis
werd er niet warm of koud van, is ook totaal niet mijn stijl moet ik zeggen
beste game ooit?? baldur's gate series
dat is pas de beste game ooit
Noem je dat 'jeugd'sentiment?... broekje...
Jeeh! Ik ben drie jaar eerder geboren dan iemand anders, dat geeft mij het recht om iemand 'broekie' te noemen...
Ik was 12/13 dat mag ik redelijk jeugdsentiment noemen...
Maar goed, als we echt terug gaan dan gaan we naar de oude SNES, Super Mario 3.
Je weet wel, met de fluitjes...
baldur's gate series
die waren leuk ja
Oddworld
Hier nog mensen die Borderlands gaan checken als hij 23 oktober uit is??
http://www.borderlandsthegame.com/
http://www.borderlandsthegame.com/
Borderlands
Eerst kasteel
eerst deze
![[img width=120 height=90]http://i4.ytimg.com/vi/_hEOPm4vHK4/default.jpg[/img]](http://i4.ytimg.com/vi/_hEOPm4vHK4/default.jpg)
Maar goed, als we echt terug gaan dan gaan we naar de oude SNES, Super Mario 3.
Je weet wel, met de fluitjes...
Mario 3 op de SNES? Die speelde ik op de NES...
anyway, jeugdsentiment is voor mij, Mario/Duck Hunt, Chip 'n' Dale Rescue Rangers, Zelda II, Rollergames, Ducktales, Ikari Warriors
Paperboy, Mario Bros. 1 & 3 , Turtles 2 Arcade, Ducktales, Shadowgate, Contra, Jungle Book, Double Dragon
NES
Het gevoel wat je toen had bij gamen komt nooit meer terugNu lopen we alleen maar te zeiken over framedrop, replay value, graphics en de prijs van een game.
Paperboy op de Atari.
![[img width=430 height=320]http://www.gameguru.in/images/double-dragon-ss1.jpg[/img]](http://www.gameguru.in/images/double-dragon-ss1.jpg)















