Uitspraak van verwijderd op dinsdag 15 september 2009 om 19:19:
met deze ziekte wordt niet alleen jijzelf en alles om jeheen afgepakt, maar ook je trots. want geestelijk wil je het overwinnen maar lichamelijk gaat dat niet. je hebt geen idee hoe teleurgesteld je bent in jezelf op dat moment ookal kan je er niks aan doen.
je woorden treffen me enorm. echt uitstekend verwoord

dit is iets wat velen mensen niet beseffen. ik ben zelf al 12 jaar ziek en ik heb ook kanker in mn blindedarm gehad. nog wel meer andere aandoeningen maar daar hebben we het nu niet over.
maar idd, zoals jij al zei: zelfs je trots wordt je ontnomen. janken als een kind omdat je het in je broek doet en vervolgens een uur lang moeten wachten totdat een verpleger je kan verschonen. de pijn van de ziekte, de pijn veroorzaakt door de medicatie en het geprik in je lijf, de schaamte, en vooral de woede wanneer je lichaam niet mee wilt werken. pas dan besef je dat ons lijf ONS de baas is, en niet andersom. je kan je wezenloos aan de vitamines slikken ,gezond eten en leven, en toch zijn wij niet de baas over onze eigen lijf.
mensen vragen me nog steeds hoe ik tegen al mijn ziektes kan vechten "want zij hadden het allang opgegeven." ik vecht nergens tegen, ik probeer mee te werken. en opgeven? man, allang! maar ik ben er nog en ik wil toch nog heel wat jaartjes blijven voor mijn nog kleine kinderen. we kunnen wel zoveel willen maar er valt niets te willen. 12 jaar geleden hadden ze me opgegeven maar mijn lichaam wilde toen niet opgeven; in februari dit jaar wílden ze me niet opgeven en ik ben er nog steeds. maar ik leef nog steeds met de angst.
voor Patrick ben ik blij dat de pijn en ziekte nu voorbij zijn. ik denk aan zijn vrouw (ze hebben nooit kinderen kunnen krijgen) en de rest van zn familie. maar ik denk ook aan de mensen die kanker hebben of hebben gehad en hun nabestaanden.