Ivo Niehe stond was op de televisie,en ik schrok me het lazerus als ik naar zij show keek!de vrolijkheid van het programma werd in mijn ogen paradoxaal genoeg beangstigend en leek erg nep.Ik zag het hele scherm vol met fractal-achtige afbeeldingen van zijn lachende tronie(of ik zag zijn gezicht b.v. met een halo bestaande uit kleienere varianten van zijn gezicht eromheen).Dit alles werd ook nog eens opgesierd met de bizzare akoestische effecten van de trip:ik hoorde stemmen alsof mensen praatten door vocoders,en ik ving gesprekken non-linear op;soms praatte mijn moeder tegen me,en ik hoorde het in delen en alsof het door een geheel muziekaal effecten-rack was gehaald!btje zoals je weleens hoort in techno-muziek en aanverwanten.De chronologie van het verhaal was ook helemaal door elkaar gehusseld en het leek uren te duren voordat ik een paar eenvoudige zinnen had gehoord,die tot mij waren gesproken.