Uitspraak van verwijderd op woensdag 2 augustus 2006 om 00:03:
Ik zit zelf nu ook in de sleur van afgekeurt worden en therapieen, ben jij zelf ook borderliner? Zo ja zouden we daar niet een keer over kunnen praten?
We praten er nu toch over?
Dat kan ook altijd per PB hoor, maar heb er momenteel al over de 500 open staan
dus het kan wel eventjes duren. En nee, ik ben gen Borderliner. Ik ben Jacqueline and I had my fair share of deals met dit soort dingen. ADHD, Borderline, neuroticisme, het zal allemaal wel. Ik begrijp dat hokjes heel veel houvast kunnen bieden maar uiteindelijk zeggen ze niet zoveel. Ik denk dat in deze maatschappij steeds meer mensen zijn die kenmerken van zulke stoornissen vertonen. Het zijn ook echt Westerse aandoeningen. Borderline is deels aangeboren maar ontwikkelt zich NOOIT alleen vanuit erfelijkheid, er moet zowel een genetische aanleg zijn als een samenloop van omstandigheden gedurende het leven die het triggert. Je opvoeding, dingen die je meemaakt, angsten, mensen die je slecht behandelen...Je kunt je met Borderline zelf als ziek beschouwen maar je kunt dingen ook omdraaien. Misschien is de maatschappij wel ziek. Daar doelde ik op toen ik het over je inerlijke zelf had. Vergeet niet dat je mooi en puur was toen je werd geboren.
Maar goed, begrijp je punt wel. Ik kan gewoon niet altijd sterk zijn en overal het positieve van inzien. Als ik alleen zo'n inzinking heb is die zo ontzettend diep
Je sais en ik begrijp je hierin ook volledig. Maar probeer niet te functioneren op je pieken of dalen. Maar op de weg die daar tussen ligt. Je kunt best zelf wat doen om de pieken en dalen minder heftig te maken (al ben ik zelf niet zo'n voorstander van medicatie omdat die iets essentieels in je gevoelsbeleving veranderen, maar goed dat is ieder voor zich). Geen drugs gebruiken bijvoorbeeld, matig met drank, leren welke dingen niet goed voor je zijn en ze uit de weg gaan. Kortom, je grenzen leren kennen en er niet steeds overheen willen stappen.
En shit ja, dat vergt HEEL veel inspanning en energie en het zal vaker niet dan wel lukken, maar probeer vast te houden dat je sterk bent. Ik zie mensen met Borderlinetrekken niet als zwak, eerder als mensen die niet doorhebben hoe sterk ze zijn. Je kunt heel veel dingen juist ombuigen naar iets positiefs. Empatisch vermogen, daar is niet iedereen mee uitgerust hoor. Je gevoel durven uiten ook niet. En nee, ik heb niet makkelijk lullen, ik weet dat het jaren en jaren vergt voor je zo kunt leren denken. En zelfs dan ga je nog regelmatig de fout in.
Maar je KUNT het. En daarom maak ik de vergelijking tussen iets dat lichamelijk en geestelijk is misschien ook wel. Met een dwarslaesie zul je nooit meer kunnen lopen. De diagnose Borderline kan wel verdwijnen. En dit houdt niet in dat je ooit helemaal een ander mens zult woren. Want bepaalde dingen zijn nu eenmaal deels aangeboren. Je temperament, je heftige emoties, dat zijn dingen die bij je horen. Maar je kunt ermee leren omgaan.
Verwacht geen revoluties of wonderen.
En yep, ik weet dat niemand waarschijnlijk iets opschiet met dit relaas want je denkt even "oja, ik wil dat ook", gaat een paar dagen hard je best doen en dondert net zo snel weer terug in je oude patronen. Om weer te gaan denken "ik kan ook niks. wat een sleur is mn leven toch". That's Borderline. Maar de acceptatie daarvan en daarmee van jezelf komt met de tijd vanzelf als je je daarvoor open stelt. Op de LANGE TERMIJN (en dara ligt waarschijnlijk nou juist 't hele probleem).
Ik wil er overigens wel bij vermelden dat dit geenszins therapeutisch bedoeld is, daar twijfelen mensne wel eens aan omdat ik psychologie studeer. Dit is puur mijn eigen visie hierop en dat zal zeker niet voor iedereen de juiste manier zijn.
