Je hebt verschillende gradaties in Borderline. Low-Level gaat vaak samen met een hoge intelligentie en een solide sociaal netwerk.
Dat klopt - maar volgens die posting was het juist zo dat de Low Level Borderliners degenen waren met het minst stabiele sociale netwerk, enz. enz. Die zaten dus in de meest kwetsbare hoek. Nou, zo ervaar ik dat dus helemaal niet. Want ik heb eigenlijk nooit wat te klagen gehad over m'n intelligentie, ik leerde ook altijd heel makkelijk op school en zo, heb dingen snel door en alles - en ik heb ook best een stabiel sociaal netwerkje om me heen.
Dus dat wou ik idd ff rechtzetten, want volgens mij haalde diegene die die post schreef High en Low Level door elkaar heen of zo.
Zeker in combinatie met leeftijd en levenservaring leren juist die low-levellers vaak zo om te gaan met de stoornis, dat het niet meer iets is dat je belemmert, maar ook juist iets kan toevoegen.
Ja, ik moet eerlijk zeggen dat ik het tegenwoordig ook het meest van de tijd zo kan zien. Oké, ik heb een krasje op mijn ziel, maar aan de andere kant zorgt mijn borderline ook best voor grappige en leuke dingen. Mijn leven is nooit saai. En ik heb een heleboel geleerd waar ik anders misschien nog geen flauw benul van zou hebben.
Als ik soms naar "normale" mensen kijk die ik om me heen zie, dan heb ik echt zoiets van: die hebben nog een lange weg te gaan, weet je, want de helft snapt het écht niet, hoor! Nou, doe mij dan maar borderline. Dat klinkt misschien heel raar, maar op een bepaalde manier heeft het me ook wel rijker gemaakt, de dingen die ik geleerd heb.
Maar wat ik ook al zei: misschien scheelt het wel dat ik het etiketje pas kreeg toen ik al een heel eind mezelf ontwikkeld had op eigen kracht, omdat ik pas op mijn 26ste hoorde dat ik borderline had. (en dat is relatief laat)
Borderline is iets dat je echt wel onder controle kunt krijgen maar zodra er liefde en relaties in het spel komen en je gevoel dus getriggerd wordt, dan ontstaan vaak de problemen.
Ja, dat klopt. Ik heb de boel redelijk op een rijtje en als ik single ben, dan gaat 't zelfs hele periodes lang best goed met me. Weinig stress, weinig ups en downs, gewoon lekker chill en overzichtelijk. Maar zodra ik dan aan de relatie ga, nou, dan is 't een zooitje hoor. Dan ben ik het hele overzicht kwijt, vooral de eerste periode. Dan zit ik in twijfel: "Wil ik dit wel", "Is het het wel waard om 3 toffe maanden te hebben en daarna een half jaar te janken omdat hij me toch wel weer in de steek laat", "Wil ik mijn leven wel weer overhoop laten gooien net nu het zo lekker gaat", enzovoorts. Je zult die gedachten ongetwijfeld wel kennen.
Maar goed, ik ontmoette mijn huidige vriend en we werden eigenlijk halsoverkop verliefd op elkaar, en tot nu toe gaat 't nog steeds goed. Af en toe zijn er uiteraard wel aanvaringen, maar ik bereik met hem zéker nog niet die rellen van het kaliber zoals ik ze met mijn exen had.
Hij reageert er ook heel chill op, moet ik zeggen. Ik mag van hem doen en laten wat ik wil, hij beperkt me nergens in, claimt niet, zeikt niet, en stimuleert me juist om te doen wat ik leuk vind en nieuwe dingen te ontdekken. Dat is echt fantastisch - want ik ben allergisch voor gezeik. Zodra ik het gevoel heb dat ik mijn autonomie verlies in een relatie, nou dan heb je herrie. Mijn huidige vriend is eigenlijk één van de weinigen die me zelfstandig kan laten zijn en die me kan loslaten. Hij is heel relaxed daarmee.
Af en toe hebben we natuurlijk wel eens wat - en het blijft voor hem als niet-borderliner ook wel eens moeilijk om soms precies te kunnen zien waar de oorzaak van een plotselinge stemmingswisseling vandaan komt, omdat de trigger hem is ontgaan. Die kunnen soms echt maar piepklein zijn, maar voor mij dan een wisseling tot gevolg hebben. En dan vindt hij het wel eens moeilijk te volgen, omdat dat voor hem natuurlijk heel anders voelt. Hij heeft dan niet door waar de boel plotseling omsloeg, zeg maar.
Ik heb ook wat meer geleerd om mezelf een beetje in te houden; soms als ik de neiging heb tot dat enorme afstootgedrag (wat je vast ook wel kent), dan zit ik echt op mijn tanden te bijten en dan denk ik "niet doen, niet doen". Dan hou ik me echt heel bewust met alle kracht in, omdat ik wéét dat als ik die hele emotiezooi laat gaan, dat ik dan het bloed onder zijn nagels vandaan trek. En dat wil ik niet. Hij houdt zoiets misschien een paar maanden vol als het sporadisch voorkomt, maar op een keer is hij het zat, en ik zou echt niet willen dat deze relatie stuk gaat door de borderline.
Het is allemaal een kwestie van jezelf niet in een slachtofferrol stoppen, maar accepteren wat er aan de hand is en daarmee leren omgaan.
Ja, dat was wat ik ook meteen dacht toen ik hoorde dat ik borderline had. Ze zeiden: "Het is ongeneeslijk, maar je kan er wel mee leren omgaan". En ik had gelijk zoiets van: "Mooi, dan ga ik dat dus doen."
Ik denk niet dat het goed is om jezelf te verschuilen achter je stoornis, of bij alles als excuus aan te dragen van 'ja maar ik kan er niks aan doen, want ik heb borderline'. Das net zoiets als: sorry dat ik ben vreemdgegaan maar ik was dronken. Das ook zo'n kutexcuus.
"Ik heb borderline" kan een
verklaring zijn, maar nooit een excuus voor de dingen die je doet.
Ik gaf altijd het voorbeeld, als jij hoort dat je nooit meer kunt lopen kun je de rest van je leven je kut voelen omdat je van alles niet meer kunt...je kunt je ook trachten aan te passen aan de situatie en je niet achter je handicap verschuilen. Als je die laatste instelling te pakken krijgt (en dat lukt low-levvellers vaak beter) dan kun je er prima mee leven.
Die vechtlust zit bij ons een beetje in de familie.
M'n oma kreeg op haar achtenzestigste een beroerte, waardoor ze rechtszijdig verlamd raakte. De doktoren zeiden dat ze nooit meer zou kunnen lopen en dat ze zich daar maar bij neer moest leggen. Maar dat verrekte ze dus: ze ging in therapie en binnen het jaar schuifelde ze weer met een wandelstok door het huis. Je zal echt versteld staan als je bekijkt wat je met wilskracht kunt bereiken.
En ik zie het altijd maar zo: knokken moet je toch wel in het leven, of je nou borderline hebt of niet. Voor niemand is het makkelijk. Dus kun je maar beter zorgen dat je er wat goeds van maakt.
