zo heb ik het ook vaaaaaaak zat meegemaakt.
ik had ook een hele goeie vriendin die me ook dumpte voor haar vriendje..
ik zat er ook altijd heel erg mee en kon het ook nooit begrijpen..
ik heb toen heel lang met mijn moeder gepraat en die heeft ook een beste vriendin en die zei: toen mijn vader en ik in de verkeringstijd zaten en die beste vriendin ook zagen wij elkaar ook vaak niet en gingen we ook onze eigen weg maar na een tijd lang bij elkaar geweest te zijn, zoek je de vriendschap wel weer op en ik moet eerlijk zeggen ze gaan nog steeds met elkaar op vakantie en leuke dingen doen.
wat ze ook met dit verhaal bedoelde was dat als 1 van de partijen een vriend krijgt of allebei, je elkaar wel in je waarde moet laten. niet iedereen is hetzelfde en als je echte vrienden van elkaar bent groeit het vanzelf weer terug. iedereen heeft momenten nodig om bepaalde dingen uit te zoeken in zijn of haar leven.
ik heb hier veel van geleerd en heb daarna op de vriendinnen die ik had niet meer zoveel beslag gelegd als toen, en ze meer hun eigen weg laten gaan als ik eerder deed. dat meisje (die vriendin van mij) had het later uit en na een jaar gaan we weer veel met elkaar om maar laten elkaar wel verder met rust en gaan ook niet met elkaar uit want we zijn verschillende types. ik kom 1 keer in de maand bij haar en als ik in de shit zit is ze de eerste die voor me neus staat!!
JE HOEFT VRIENDEN NIET ELKE DAG TE ZIEN OM TE WETEN DAT ZE JE VRIENDEN ZIJN.
verder weet ik als de beste hoe het is als vrienden je echt laten vallen en sommige dingen zijn ook echt niet goed te praten. dit verhaal was gewoon voor mensen zoals ik die soms te veel verwachten van een vriendschap en dat je soms ook een stapje terug moet doen voordat je iemand echt verliest...
