2012: Poolverschuiving deel 1
Hoe kunnen polen verschuiven / Samenstelling van de aarde.
De aarde is geen solide blok steen, het is verdeeld in verschillende lagen. Wij leven op de buitenste laag, de korst van de aarde, welke is gebroken in zes grote stukken (de continentale platen en een paar kleinere stukken). Wetenschappers zijn nog verdeeld over wat zich precies onder de korst bevindt maar voor deze uitleg is een simplificatie van hun uitgebreide modelen voldoende.
![[img width=300 height=300]http://www.dossierx.nl/images/stories/aardkloot.gif[/img]](http://www.dossierx.nl/images/stories/aardkloot.gif)
De binnenste kern bestaat uit massief ijzer en is omgeven door een buitenste kern van vloeibaar ijzer. Daaromheen zit de binnenste mantel. Deze bestaat uit gesmolten steen, de buitenste mantel en de korst zijn van massief materiaal maar zitten los aan elkaar en het is dan ook mogelijk dat deze van elkaar af en/of tegen elkaar aan schuiven. Dit is een bekende verklaring van het verschuiven (drijven) van continenten. Ook zorgt het verschuiven van de platen voor aardbevingen en vulkanische activiteit. De platen verschuiven elk jaar ongeveer 1 tot 4 cm. Deze beweging van enkele centimeters kan ook een laag punt in een fluctuerend systeem zijn, of een moment in de beweging van de korst na een grote verschuiving van 30 graden, die waarschijnlijk zo'n 12.000 jaar geleden plaats vond.
Er zijn aanwijzingen dat er in het verleden één of meer verschuivingen van de grotere orde zijn geweest; een poolverschuiving. Onder een poolverschuiving kan worden verstaan:
1. Een plotselinge en radicale verschuiving van de aardas en diens rotatie. (De aarde 'valt om')
2. Het slippen van de aardkorst om de gesmolten binnenkant.
1) De hele aarde valt om
De lagen van de aarde blijven stabiel, en de aarde valt om als één geheel. Dit zou alleen door krachten van andere planeten op de onze kunnen onstaan of doordat de aarde uit balans raakt. In 1955 verklaarde Thomas Gold dat als de aarde een perfecte bol was in plaats van een afgeplatte bol, het kleinste insect de polen zou kunnen laten draaien. Gelukkig is dat niet het geval, de aarde is geen perfecte bol maar een soort in elkaar gedrukte bol met iets afgeplatte polen. Dat geeft onze planeet stabiliteit. Als de aarde helemaal massief zou zijn dan zou het draaien van de aarde eeuwig op dezelfde manier doorgaan. Door frictie en interactie tussen twee of meer objecten zal er altijd slijtage zijn en daardoor gaat er uiteindelijk altijd iets kapot. De aarde is niet massief, zoals hierboven beschreven, het heeft lagen die tegen elkaar aan schrapen.
2) Slippen van de aardkorst
Charles Hapgood's theorie was dat het slippen van de twee toplagen van de aarde ervoor zorgde dat de continentale platen konden bewegen als één geheel met snelheid en over grote opervlaken. (Net als de schil van een sinaasappel, als die is losgemaakt van het binnenste fruit kan bewegen als één stuk) De kern blijft waar hij is, en de as en rotatie van de planeet blijft hetzelfde. Alleen de bovenste laag verschuift.
Poolbeweging is gebaseerd op het idee dat de buitense laag van de aarde van tijd tot tijd verschuift, dat sommige continenten daardoor van en naar de pool bewegen, waardoor het klimaat enigszins veranderd. Continentverschuiving is gebaseerd op het idee dat continenten individueel van elkaar bewegen. Een aantal schrijvers heeft geopperd dat poolverschuiving wordt veroorzaakt door de beweging van de continenten. Het Boek 'The path of the Pole' beschrijft de theorie dat poolverschuiving het primaire element is en dat dat de oorzaak is van continentale verschuivingen”. Het boek presenteert bewijsmateriaal dat de laatste grote verschuiving van de aardkorst vrij recent was. Volgens Hapgood was de meest recente noordpool Hudson Bay, het epicentrum van de Noord-Amerikaanse ijslaag gedurende de laatste ijstijd. De verschuiving was ongeveer 30 graden.
De starre wetenschap, gefixeerd als het was op zwaartekracht, heeft er voor gekozen om deze theorie te negeren. Albert Einstein heeft echter in 1955 vlak voor zijn dood het volgende geschreven over poolverschuivingen:
“Ik ontvang regelmatig brieven van mensen die mij willen consulteren over hun ongepubliceerde ideeen, het lijkt mij duidelijk dat deze ideeen heel zelden wetenschappelijke waarde hebben. Echter de eerste briefwisseling die ik had met dhr Hapgood schokte me. Zijn idee is origineel, van een grote simpelheid en (als het doorgaat met zichzelf te bewijzen) van groot belang voor alles wat gerelateerd is aan de geschiedenis van het aardoppervlak. De auteur heeft het niet gelaten bij een simpele presentatie van zijn ideeen. Hij heeft het onderzoek voortgezet en voorzichtig al zijn rijke materiaal verzameld dat de theorie ondersteunt. Ik denk dat de enigszins verbijsterende, en tegelijk fascinerende ideeen serieuze aandacht verdienen van iedereen die zich interesseert in de ontwikkeling van de aarde.”
James Bowles is een gepensioneerd technicus die voor de NASA heeft gewerkt aan het Apollo maanprogramma. In zijn boek 'The Gods, Gemini, and the Great Pyramid' geeft hij een makkelijk te begrijpen theorie over het verschuiven van de aardkorst.
James Bowles noemt zijn theorie Rotatiebuiging- of RB-effect. Als er voldoende druk is in onze aarde en die druk is constant, dan zal er op een dag iets meegeven, verschuiven of breken. Alle wat onder druk staat gaat uiteindelijk stuk. In het voorbeeld van onze planeet gaat het om een dunne laag tussen de korst en de buitenste mantel. De druk creëert ook warmte, dit zou een goede verklaring voor vulkanische activiteit zijn. Een soort uitlaat voor de druk die binnen de aarde wordt opgebouwd. De aardkorst is niet goed bevestigd aan de buitenste mantel, het zit eerder vast aan een aantal heel dunne lagen. De zon en maan trekken constant aan de aarde, en deze krachten maken dat de materie dichter naar de evenaar getrokken wordt. Dat is waar de druk wordt opgebouwd. We hebben het over een poolverschuiving maar technisch gezien is het de hele aardkorst die verschuift.
2012: Poolverschuiving deel 2
Bewijsstukken voor recente poolverschuivingen
De noord- en zuidpool veranderen van plek en het klimaat verandert dramatisch, ijs verandert in water en zorgt voor vloedgolven en overstromingen, de nieuwe polen bevriezen en dit vernietigt het leven daar met intense kou. Woestijnen worden natte gebieden en regenwouden drogen op. Flora en fauna moeten zich aanpassen of sterven uit.
Als alle regionen van onze planeet vroeger een ander klimaat hadden en de verandering zou snel en radicaal geweest zijn, dan zou je verwachten dat er overal op de wereld bewijs voor te vinden is. In de volgende hoofdstukjes enkele aanwijzingen voor dat bewijs. (Het aantal hoofdstukjes zal groeien in de loop van de tijd.)
Bevroren Compost
Rancho La Brea Teerputten
Bevroren Mammoeten
Beendergrotten
Arctische Koralen en Waterlelies
Het gewicht van IJs
Overstromingen
Bevroren Compost
In Alaska zijn dikke lagen van aarde, steen, planten en dieren resten gevonden. Professor F.C. Hibben van de universiteit van New Mexico beschrijft deze lagen als volgt:
Op veel plaatsen in Alaska is de compost gevuld met enorme hoeveelheden dierlijke beenderen. Treinladingen vol met beenderen van mammoeten, reusachtige dieren, meerdere soorten bisons, paarden, wolven, beren, leeuwen vertellen een verhaal van de populatie van de dieren. Binnenin deze bevroren composthoop liggen verdraaide resten van beenderen en bomen vermengd met lagen van veen, turf en mossen. Het ziet er uit alsof in het midden van de één of andere catastrofe, tienduizend jaar geleden het hele land van Alaska met levende dieren en planten in één keer is bevroren. Van beweging tot plotselinge stilstand. Ook zijn er in ieder geval minsten vier lagen met vulkanische as te vinden in deze compostlagen, al zijn ze extreem vervormd.
Dit suggereert dat -ook al waren er vulkanische erupties- dat er andere krachten aan het werk zijn geweest om tot deze composthoop te komen, waarvan vloedgolven en orkanen de meest aannemelijke zijn.
Rancho La Brea teerputten
In het hart van Los Angeles liggen teerputten die belangrijke vindplaatsen van fossielen zijn. Meer dan 565 soorten zijn op één of andere manier in de teer putten vast komen te zitten in meer dan tienduizend jaar. Dat is in ieder geval wat de experts van het George C. Page Museum ons graag willen laten geloven. Ze vergeten ons alleen een verklaring te geven voor de enorme hoeveelheid dieren die daar vast zijn komen te zitten.
Tijdens de eerste onderzoeken van de universiteit van California in 1906 werd een bed van beenderen gevonden, die 700 schedels van de sabeltandtijger bevatte. Deze schedels gecombineerd met schedels van wolven (20 per vierkante meter): dat is bijna meer beenderen dan teer. Dit zijn niet alleen beenderen van dieren die vast kwamen te zitten en wachtten tot ze dood gingen, het is een gebroken, verpulverde, samengepakte en door elkaar gemengde brei. Net als in Alaska. En laten we vooral de gefossiliseerde vogels niet vergeten: 100.000 vogels die 138 verschillende soorten vertegenwoordigen, waarvan 19 uitgestorven.
Het George C. Page Museum suggereert dat de 3.000 vleesetende vogels zich probeerden te voeden met andere vastzittende dieren en dat ze daardoor zelf zijn komen vastzitten. Dat klinkt als een heel goed argument maar het verklaart niet het lot van de andere 97.000 (niet vleesetende)vogels of dat van 3 soorten vis die ook zijn gevonden.
Aan het einde van de laatste ijstijd (circa 10.000 BC) stierven veel Noord-Amerikaanse soorten uit, inclusief mammoeten, olifanten, rinocerossen, sabeltandtijgers en enorme bisons, welke allen toch relatief grote soorten zijn. Zijn ze allemaal vast komen te zitten in teerputten? Was het het warmere klimaat? Of zijn ze weggevaagd door een enorme catastrofe?
Bevroren Mammoeten
Gefossiliseerde beenderen zijn volop aanwezig in de bevroren grond van Alaska, maar volledige beendergestellen en zelfs complete skeletten zijn bijna niet te vinden. Deze versnippering van beenderen is bijna net zo onvoorstelbaar als hun hoeveelheid en dat lijkt een indicatie voor algehele verwoesting van de weke delen voor het dier begraven is.
In Siberië werden mammoeten uitgeroeid op een vergelijkbare manier. Enorme begraafplaatsen van hun resten zijn opgegraven voor stukken ivoor van hun tanden. Er is uitgerekend dat meer dan een half miljoen ton aan mammoet-slagtanden begraven waren aan de Siberische kustlijn wat op een ruwe schatting komt van 5 miljoen mammoeten. Tientallen bevroren mammoetkarkassen zijn gevonden met het vlees nog intact. Ze zijn plotseling gestorven. In hun magen werden onverteerde resten van vegetatie, inclusief gras, wilde bonen en boterbloemen gevonden. Voedsel dat alleen in de zomer te vinden is. Wetenschappers die de mammoeten hebben onderzocht stellen dat drie van de onderzochte dieren gestorven zijn aan zuurstofvergiftiging en verstikking. De doodsoorzaak van de andere dieren heeft men niet kunnen vaststellen. Afgezien van de oorzaak bevroren de dieren binnen enkele dagen na het intreden van de dood. Ontdooide stukken mammoetvlees waren vers genoeg om de honden mee te voeren.
Met de vorige poolpositie in het achterhoofd zou de Noord-Siberische kustlijn hetzelfde klimaat hebben gehad als Japan vandaag heeft. Maar als de polen zijn verschoven, zou het klimaat extreem snel veranderd zijn, van een zomerse savanne waar mammoeten zich te goed deden aan boterbloempjes naar een bevroren wildernis.
Maar wacht eens even, waren mammoeten niet gebouwd op het leven in koud klimaat?, Ze worden beschreven als wollige dieren door hun harige vacht, maar dat is alleen haar, vetvrij haar. Om ze te beschermen tegen de kou hebben alle hedendaagse poolzoogdieren klieren die een vette olieachtige substantie in de vacht aanmaken om warmte vast te houden. Mammoeten hadden niet zulke klieren. Ondanks dat mammoethaar dikker is, is de structuur hetzelfde als bij olifanten en deze leven op tropische plaatsen. Veel zoogdieren in landen rond de evenaar hebben ook dik haar. Iedereen die nu nog twijfelt moet zich bedenken dat naast de mammoeten ook de beenderen van antilopen, neushoorns en tijgers zijn gevonden.
Beendergrotten
Overal op de wereld zijn grotten die gevuld zijn met beenderen. Veel van deze grotten zijn gevuld met botten van dieren die normaal gesproken niet samen een leefgebied delen. In één van die grotten in Oreston vlakbij Plymouth in Engeland liggen mammoeten, neushoorns, beren, leeuwen en rendieren bij elkaar. In Kent's cave vlakbij Torquay sabeltandtijgers en een grot vlakbij Settle, in West Yorkshire bevat de resten van nijlpaarden, mammoeten, bisons, hyena's en andere dieren. Zij zijn begraven onder 3,5 meter klei en de grot is 440 meter boven het zeeniveau.
Charles Lyell (1797-1875 Eng.) in zijn boek "Principals of geology" speculeerde:
“De nijlpaarden kwamen van Noord Afrikaanse rivieren, zoals de Nijl, en zwommen in de zomer noordwaarts langs de kusten van de Middellandse Zee en brachten af en toe een bezoek aan de eilanden langs de kust. Hier en daar zijn ze waarschijnlijk aan land gegaan om te grazen en te rusten, waarna ze hun weg vervolgden naar het noorden via de Somme, Thames en de Severn, waarna ze voor de winter weer naar het zuiden terug gingen vanwege de sneeuw en de kou.”
Maar als we de evolutietheorie volgen dan zouden de huidige nijlpaarden vandaag de dag hetzelfde moeten doen. Wat zou de verklaring voor de botten van nijlpaarden diep in de Engelse grotten dan wel kunnen verklaren? Nijlpaarden zouden in Engeland geleefd kunnen hebben, maar nijlpaarden beklimmen zeker geen bergen als ze een keus hebben. Nijlpaarden zouden geschuild kunnen hebben voor grote catastrofes in de grotten samen met andere dieren zoals hyena's en bisons. Of hun lichamen zouden, beschadigd door de gebeurtenissen de grot binnen gespoeld kunnen zijn, als onderdeel van een grote vloedgolf. Het is redelijk om te zeggen dat de laatste twee verklaringen aannemelijker zijn dan dat de nijlpaarden op vakantie gingen in de zomer.
In China, vlakbij het dorpje Choukoutien, werden de botten van tijger, wolharige neushoorn, kameel, olifant, aap en pauw gevonden. Allemaal dieren die niet dezelfde leefomgeving hebben. De beenderen lijken opgepakt en in een hoek gesmeten te zijn. Welke krachten kunnen zoiets veroorzaken?
In grotten in Sicilië werden nijlpaarden, hyena's, leeuwen, konijnen, beren en olifanten gevonden.
Op het Kotelnoi eiland boven Siberië waar geen planten, bomen en bosjes groeien werden de botten van olifanten, buffels, paarden en neushoorns gevonden. Hetzelfde bewijs is wereldwijd vindbaar, het lijkt een bewijs van verwoesting op een niveau dat we ons niet kunnen voorstellen.
Arctische Koralen en Waterlelies
Spitsbergen (Svalbard) is een eiland in de Noordelijke ijszee, 11 graden van de noordpool, in het noorden van Noorwegen. Het was onbewoond tot 1890 toen er een mijnkolonie werd opgericht.
Gedurende 6 maanden in de winter is er geen zonlicht, toch zijn er gefossiliseerde planten gevonden, inclusief dennenbomen, varens, eiken, moerascypressen, en waterlelies. Ongeacht het veranderde klimaat kunnen flora en fauna op deze planeet niet zonder regelmatig zonlicht. Op enige tijd in het verleden moet Spitsbergen verder van de pool hebben gelegen. Nog meer bewijs komt van de Russische archeologen die grotten hebben gevonden met muurtekeningen van herten en walvissen en een bijl gemaakt van mammoetslagtand.
Er zijn koraalriffen gevonden binnen de poolcirkel bij Canada en bij Spitsbergen. Nu bedekt met sneeuw moeten ze eens gegroeid hebben in een tropisch klimaat. Koraal heeft een temperatuur nodig van 17 graden om te kunnen groeien.
Op de andere pool vond Ernest Shackleton 200 mijl van de zuidpool koraalriffen. In 1935 vond de Byrd expeditie fossielen van varens en een voetafdruk van een zoogdierachtig reptiel.
Dat betekent dat we op beide polen (de koudste plaatsen op aarde) bewijs vinden voor een vroeger klimaat met een warmte dat nu bestaat op 30 graden dichter bij de evenaar.
Het gewicht van IJs
Er is een hoop ijs op de polen, Het ijs van Antartica gaat kilometers diep. Het gewicht van dit ijs wordt geschat op negentien quadrillion ton, dit gewicht zal het land dat er onder ligt samen pletten en lager laten liggen dan voor het ijs er lag. Als er zo'n gewicht aan ijs elders op de aarde heeft gelegen dan moet je daar nu redelijk gezien bewijs van kunnen vinden. Neem een goede kijk op een kaart van de wereld en kijk of je een plek kunt vinden die samengedrukt zou kunnen zijn, een ronde plek samengeperst tot op of onder zeeniveau. Er zijn twee plaatsen die onmiddellijk opvallen: de Hudson Baai en de Golf van Mexico. Hudson baai in het noord oosten van Canada is een grote, landinwaarts gerichte baai van zo'n 730.380 vierkante kilometer maar is maar 130 meter diep. Het was het epicentrum van het Noord-Amerikaanse ijsvlak gedurende de laatste ijstijd, dat een gebied besloeg tot Ohio in het zuiden. Ten noordwesten van Hudsonbaai is de aarde permanent bevroren. Halverwege deze regio en de huidige noordpool ligt Groenland dat het hele jaar door met een laag ijs bedekt is. Dat is wat te verwachten valt als het land zowel binnen de vorige poolcirkel als de huidige poolcirkel valt.
Overstromingen
De grootste overstroming die door orthodoxe wetenschappers geaccepteerd wordt is waarschijnlijk die van ongeveer 14.000 jaar geleden in de Altai bergen in Zuid-Siberië. “Het was een gebeurtenis die moeilijk te bevatten is, omdat er sindsdien nooit meer zoiets is gezien.” vertelt Victor Baker, een geoloog verbonden aan de Universiteit van Arizona. “Het is de grootste overstroming die we kunnen documenteren aan de hand van fossielen.” “Op zijn hoogste punt zal het water wel 450 meter diep geweest zijn, razend langs de Chuja riviervallei met zo'n 144 kilometer per uur.”
Baker heeft samengewerkt met Alexey Rudoy, een geoloog uit Siberië, die al jaren verklaarde dat het vreemd gevormde rimpelig terrein en de gigantische richels van grind die gevonden zijn in de Chuja vallei alleen door enorme overstromingen veroorzaakt kunnen zijn. En niet zo als eerder geloofd werd door Gletsjers.
2012: Poolverschuiving deel 3
Bewijs dat poolverschuivingen al eerder hebben plaatsgevonden, levert geen garantie voor de toekomst. Waarom plaats ik poolverschuivingen dan toch in het 2012 dossier? Er zijn uit meerdere bronnen aanwijzingen dat er in 2012 iets heel groots staat te gebeuren. In de historie van de aarde zijn er weinig wereldomvattende rampen geweest die zoveel invloed hebben gehad voor het leven op aarde als poolverschuivingen. Een aantal van die bronnen wijzen op zaken die met de planeten om ons heen te maken hebben. 2012 schijnt een unicum te zijn in astronomische zin. In de hieronder geplaatste stukjes iets meer over de stand van planeten in 2012.
De zon flipt om.
Elke 11 jaar verwisselt de zon magnetische polen van plaats. De laatste keer was in 2001 en de polen zullen zo blijven tot 2012 wanneer de polen opnieuw van plaats wisselen. Deze poolverschuiving gebeurt altijd op het hoogtepunt van de toename in het aantal zonnevlekken, elke 11 jaar.
Volgens Nasa 'valt de aarde ook wel eens om', maar veel minder vaak. “De laatste poolverschuiving van de aarde was 740.000 jaar geleden. Sommige onderzoekers denken dat onze planeet al over tijd is voor een nieuwe poolverschuiving, maar niemand weet precies wanneer de volgende verschuiving zal plaatsvinden.”
“De poolverschuiving van de zon heeft niet alleen invloed op de ruimte in de onmiddellijke omgeving van de zon" legt David Hattaway, een fysicus van het Marschall Space Flight Center, uit. “Het magnetische veld van de zon houdt het hele zonnestelsel in een bubbel die wetenschappers een “heliosphere” noemen. De heliosphere strekt 50 tot 100 astronomische eenheden voorbij de omwenteling van Pluto. Aan de binnenkant van de bubbel ons zonnestelsel, aan de buitenkant de rest van de ruimte.”
“Veranderingen in het magnetische veld van de zon worden via de bubbel naar buiten toe bewogen door de zonnewinden. Het duurt ruim een jaar voor deze ongeregeldheden om van de zon tot de rand van de heliosphere te komen”
“De invloed van het omkeren van het magnetische veld van de zon op de Heliosphere is heel complex. Zonnevlekken zijn bronnen van zeer intense magnetische knopen die naar buiten spiralen, ook op het moment dat de polen van plaats verwisselen. Op zo'n moment vinden er zeer veel complexe magnetische structuren tegelijk plaats. De invloed die dat op het hele zonnestelsel heeft is nog onbekend...
Bron:
NASA
Aangezien de polen van de zon elke 11 jaar van plek verwisselen en we er tot nu toe nog geen last van hebben gehad zullen we dat in 2012 ook wel niet hebben, zult u denken. Dat zou waarschijnlijk ook zo zijn ware het niet dat er in 2012 nog veel meer op de astronomische kalender staat.
Venusovergang 2012
Een Venusovergang kun je in principe vergelijken met wat er tijdens een zonsverduistering gebeurt: bij een totale zonsverduistering is het de Maan die de zonneschijf volledig bedekt doordat Maan, Zon en Aarde precies op één lijn staan. Bij een Venusovergang gebeurt een vrij analoog iets: de Venusschijf is te klein om de zonneschijf volledig te bedekken en derhalve zien we slechts een donker cirkelvormig schijfje dat zich over de zonneschijf voortbeweegt. We zouden kunnen spreken van een mini-zonsverduistering of -eclips.
Dit is een heel uitzonderlijk fenomeen, de laatste Venusovergang dateert van 6 december 1882. De keer daarvoor vond plaats in 1874. De eerstvolgende keer is op 8 juni 2004 en daarna op 6 juni 2012.
Bron:
Venusovergang
Stand der planeten volgens John Major Jenkins
John Major Jenkins is een onderzoeker op gebied van de maya kalender in samenhang met de kosmos. Hij heeft ontdekt dat (onder andere) de stand van de ecliptica van de planeten in december 2012 heel bijzonder is. Voor de duidelijkheid, John Major Jenkins verbindt hier geen poolverschuiving aan.
Een samenvatting:
De aarde draait iedere 24 uur om zijn as, wat de oorzaak is van de zonsopgang en de zonsondergang die de dag begrenzen. De aarde zelf schommelt of 'precesseert' echter ook langzaam, net als de as van een draaiende tol. Volgens moderne astronomische berekeningen duurt een volledige 'schommeling' (een volledige precessiecyclus) ongeveer 25.800 jaar.
Solstium, De twee punten van de ecliptica op lengte 90° en 270°. In deze twee punten bereikt de ecliptica haar grootste noordelijke resp. grootste zuidelijke declinatie. De tijdstippen (21 juni en 21 of 22 december) waarop de Zon deze twee punten bereikt. De dagen zijn dan het langst resp. het kortst (op het noordelijk halfrond): begin van de astronomische zomer en winter.
Precessie brengt eens in de 6450 jaar een van de 'seizoensgrenzen' solstium op één lijn met de Melkweg. De samenstand van 2012 vindt slechts één keer in de 25.800 jaar plaats.
Het deel van de Melkweg waar de zon van het decembersolstium een samenstand mee vormt is ook de plek waar het centrum van ons melkwegstelsel zich bevindt. En van waaruit nieuwe sterren worden geboren en waar alles in ons Melkwegstelsel, de mens inbegrepen, uit voortkomt.
De geordendheid van de natuurwetten zorgt er voor dat alle banen van de planeten ongeveer in 1 vlak lopen. Dat vlak, dat het resultaat is van een kosmologisch streven naar balans, noemen we de ecliptica. John Major Jenkins heeft in zijn boek ‘Maya Cosmogenis 2012’ aangetoond dat de Zon, de ecliptica en het centrum van de Melkweg tijdens de overgang van herfst naar winter op 1 exacte lijn staan. Op Aarde zien we dat als een kruis aan de hemel, waarvan de verticale balk de Melkweg is, en de horizontale balk het vlak van de eccliptica. Het snijpunt van die twee is in 2012 in het midden van de Melkweg, in het zwarte gat.
De meest belangrijke krachten in dit verhaal zijn die van het zwarte gat en de Zon. Onze planeet wordt alleen maar in dit verband genoemd omdat je nu eenmaal een positie nodig hebt om het tijdstip te correleren. De meest voor de hand liggende plaats is het observatiepunt: de Aarde.
Dat wil niet zeggen dat onze Aarde er geen gevolgen van zal hebben, natuurlijk.
(Bron: John Major Jenkins / Het einde van de Mayakalender 2012 en met dank aan Seriewoordenaar voor zijn aanvuling)
Zonneactiviteit
![[img width=140 height=140]http://www.dossierx.nl/images/stories/midi140.gif[/img]](http://www.dossierx.nl/images/stories/midi140.gif)
“Grootste zonnevlam in vijftien jaar waargenomen”
Zo klonk de koptekst van een nieuwsbericht van de nieuws-website NU.nl, begin dit jaar. Maar wat is er aan de hand? Het ging over sunspot 720, in Nederland ook wel bekend als ‘zonnevlek nummer 720’, die ervoor zorgde dat de zon op die plek een zogenaamde ‘klasse X zonnevlam’ uitbraakte, met een zonnewind als gevolg, die grotendeels op de Aarde was gericht. Sunspot 720 had een doorsnede zo groot als de planeet Jupiter (ruwweg 140.000 kilometer). Hij was dan ook duidelijk zichtbaar met het blote oog, uiteraard met gebruik van oogbeschermende filters.
2012 en zonneactiviteit
Een opvallend bericht dat enkele maanden geleden, op 2 februari 2005, als 2012-nieuwsitem nummer 161 op
Diagnosis2012 "This is an external link" verscheen meldt ons samenvattend en vrij vertaald met wat toevoegingen het volgende:
“Nieuwe informatie betreffende de klimaatsverandering omstreeks 3114 voor Christus (het begin van de Lange Telling van de Maya’s, de telling die uitmondt in een einddatum die zich door ons laat herkennen als de Gregoriaanse datum 21/12/2012):
In het ´Wat is nieuw?´ item nummer 130 haalden we ‘bewijzen’ aan dat omstreeks 3114 voor Christus, toen de Mayaanse Lange Telling startte, gedurende de laatste creatie, waarschijnlijk een komeet op Aarde insloeg en zorgde voor de grote vloed die is vastgelegd in de Soemerische kleitabletten, in de mythe welke later uitmondde in het welbekende verhaal van Noach en zijn Ark.
Ook vermeldden we de gevolgen van het logischerwijs vinden van isotopen in het ijs van de gletsjers van Afrika’s hoogste berg, de Kilimanjaro in Kenia, de gletsjers die nog niet helemaal zijn weggesmolten dus… en in plantenresten ingevroren in ijs in Peru, Zuid-Amerika, door de Ohio State University ijstijddeskundige Lonnie Thompson. De uit het daaropvolgende onderzoek verkregen gegevens onthulden de conclusie dat er zich in de jaren voor het begin van de Mayaanse Lange Telling, zo’n 5200 jaar geleden, een enorme klimaatsverandering voordeed.
![[img width=127 height=76]http://www.dossierx.nl/images/stories/images2.jpg[/img]](http://www.dossierx.nl/images/stories/images2.jpg)
Maar zijn theorie over de oorzaak van de grote klimaatverandering op onze Aarde, 5200 jaar geleden, wijzigde onlangs, toen hij de resultaten van zijn onderzoek schetste tijdens de jaarlijkse bijeenkomst van de American Geophysical Union in San Fransisco, in december 2004. Dit onderzoek betrof ook onder andere boomring studies uit Ierland en Engeland, studies naar methaan in ijsmonsters uit Groenland en Antarctica, de verwoestijning van de omgeving van de Sahara en stuifmeel gevonden in rivierbeddingen in Zuid-Amerika.
Thompson zegt nu dat de, klimatologisch gezien, drastische gebeurtenis van 5200 jaar geleden zeer waarschijnlijk is veroorzaakt door de plotselinge dramatische fluctuaties in de uitgestoten zonne-energie die de Aarde bereikte. Bewijs toont nu aan dat de hoeveelheid uitgestoten zonne-energie, de zonneactiviteit, rondom 5200 jaar geleden eerst een enorme daling liet zien en ons direct daarop volgend, plotseling, een ongekende stijging, een enorm maximum aan activiteit, deed waarnemen en ervaren. Volgens Thompson is het deze opeenvolging van enorme veranderingen in zonneactiviteit gericht op de Aarde, die voor de klimaatsverandering in die periode gezorgd heeft. Een klimaatverandering die hij terugvindt in al zijn onderzoeken. Het gaat dus om de grote fluctuaties.
Ook zegt hij in dit verband dat de Neolitische ijsman die wij kennen als Ötzi, gevonden in een gletsjer in 1991 door bergbeklimmers, dood ging door de hem opeens omringende invallende kou, 5200 jaar geleden, rondom 3114 voor Christus.
Opmerkelijk is, aldus Thompson en anderen, waaronder Mitch Battros van het op zich gerespecteerde Earthchanges TV, wiens interessante artikelen je om wat vreemde voor reden dan ook pas kan lezen nadat je hem geld gegeven hebt (of de code hebt, als die nog werkt: naam = earth, toegangscode = changes), dat er nu, aan het einde van de Mayaanse Lange Telling, welke een kleine 5200 jaar telt en op 21/12/2012 afloopt, van een soortgelijke afwijking in zonneactiviteiten en de logischerwijs direct daaropvolgende klimaatsverandering sprake is, net als 5200 jaar geleden.
De relatie tussen de zon en het weer wordt ook door The American Meteorological Society gezien en erkend en zij nemen de door onderzoek verkregen gegevens dan ook mee in hun weersvoorspellingen voor de komende dag. Een link naar de artikelen van Mitch Battross vindt u onder de afsluiting van dit artikel, bij de vermelding van de voor dit artikel gebruikte bronnen.
![[img width=109 height=109]http://www.dossierx.nl/images/stories/images.jpg[/img]](http://www.dossierx.nl/images/stories/images.jpg)
Helaas worden dit soort historische (en hedendaagse) klimatologische evenementen door veel om wat voor reden dan ook nog steeds gerespecteerde politici en wetenschappers vaak onvolledig verklaard met theorieën over bijvoorbeeld El Nino. Wat veel van deze wetenschappers, waaronder veel op dit gebied invloedrijke meteorologen, vergeten is het benoemen van wat een verschijnsel als El Nino dan wél veroorzaakt. El Nino is namelijk niets meer dan een leuke naam die de wijziging in oceaanstromingen en luchtstromingen omschrijft. Echter vergeten ze in hun theorieën te beschrijven WAARDOOR die wijzigingen in het klimaat dan veroorzaakt worden. Je raadt het al: deze wijzigingen worden veroorzaakt door de plotselinge activiteitswijzigingen van de zon.
Over de invloed van de zon op het klimaat bij de grote veranderingen in het verleden zijn wetenschappers het dan weer wel eens… Over de huidige situatie bestaan nogal wat verschillende meningen. Dat de mens ook een steentje bijdraagt aan de temperatuursverhoging op onze planeet, met als gevolg een mogelijke ijstijd, is bewezen, maar de invloed is stukken kleiner dan die van de zon. Een samenwerking tussen mens en zon op dit gebied dus. Toch heeft de zon duidelijk, in tegenstelling van wat sommige politicologen en wetenschappers zeggen, wel een heel erg dikke vinger in de pap. De mens overschat zichzelf ietwat in deze kwestie, wat overigens niet wil zeggen dat we kunnen doorgaan met vervuiling en uitstoot van allerlei bagger: dan roepen we het over onszelf af, maar dat moge duidelijk zijn.
Bron:
Zonneactiviteit - Dossier X
Over Dossier X
De Dossier X site is in januari 2004 opgezet, om een goede objectieve Nederlandstalige verzamelplaats te creëren voor grenswetenschappelijke onderwerpen. Onderwerpen die doorgaans controversieel of vernieuwend zijn en een totaal andere kijk bieden op de wereld van wetenschap, maatschappij en samenleving. DossierX heeft nadrukkelijk geen religieuze of politieke stellingname en handelt niet uit commercieel oogpunt.
Waar willen we naartoe?
Het de bedoeling om met deze site te groeien naar een volwaardige informatiebron voor zaken op het gebied van "Het Onverklaarbare" of in elk geval het Onverklaarde. Onderwerpen als vrije energie, mythologie, alternatieve visie’s op maatschappij en samenleving, samenzweringen, UFO’s en andere soms onverklaarbare zaken vallen daaronder.
Het eerste doel om deze website op te zetten was om de leden van de Dossier X mailinglijst een plaats te geven om informatie te kunnen vinden en te plaatsen, of discussie over de onderwerpen te voeren op het het forum. Kortom om kennis te verzamelen en te delen. Zo bouwen we langzaam een overzichtelijk archief op, waarmee we wellicht meer mensen inspireren zich te verdiepen in de onderwerpen.
Verder is een veelgehoorde klacht van mensen die geïnteresserd zijn in het onverklaarbare en de grenswetenschappen (en ook van de media), dat zij op dit gebied niet of nauwelijks overzichtelijke en vooral objectieve informatie op Nederlandse sites kunnen vinden. Dossier X probeert dat gat te vullen door dossiers aan leggen over verschillende onderwerpen en die onderwerpen vanuit verschillende standpunten te bekijken en te onderbouwen. Zo proberen we een volledig beeld te scheppen met duidelijke bronvermelding.
Mensen die een andere mening zijn toegedaan dan de auteurs of bijvoorbeeld menen een verklaring te hebben voor een van de onderwerpen worden dan uitgenodigd die mening te delen in het forum.
Het archief is op dit moment natuurlijk verre van compleet, er ontbreken nog een aantal dossiers en aanvullingen en we zijn dan ook hard bezig die aan te leggen. Werk in uitvoering!
Dossier X - 2012
2012, het zal allemaal wel…
Als je het artikel
'2012, up, up and away' hebt gelezen zul je ofwel onrustig zoeken naar meer kennis over het onderwerp, of denken 'het zal allemaal wel'. Natuurlijk, waarom zouden we geloven dat wat we nu hebben in één klap weg kan zijn? Als je de terroristische daden van 11 september in je achterhoofd houdt, dan weet je hoe snel iets onmogelijks mogelijk kan worden. Het staat nu eenmaal vast dat we op een planeet wonen temidden van een groter geheel. Misschien voelt het ongemakkelijk om te weten dat we helemaal geen controle kunnen uitoefenen op de krachten van het universum. Films zoals Armageddon en Deep Impact (prima film) zijn fictie, maar ze zijn niet onredelijk. De kans dat we getroffen worden door een planeet, komeet of asteroide is aanwezig. Zelfs al worden we niet getroffen door het object, als de indringende materie groot genoeg is kan een baan dichtbij onze zon zorgen voor stralingen waar je grootmoeder spontaan van gaat ovuleren.
Bron:
Seriewoordenaar.nl
![[img width=32 height=43 cacheid=0002f151001cbd22d85186e31a00ee2b5d]http://e.vampirefreaks.com/emotes/peek.gif[/img]](/images/cache/0002f151001cbd22d85186e31a00ee2b5d "Bron: http://e.vampirefreaks.com/emotes/peek.gif")
![[img width=448 height=245 cacheid=00138178001ccf556f2c98dd1a00ef9910]http://science.nasa.gov/headlines/y2003/images/magneticfield/comparison1_strip.gif[/img]](/images/cache/00138178001ccf556f2c98dd1a00ef9910 "Bron: http://science.nasa.gov/headlines/y2003/images/magneticfield/comparison1_strip.gif")
