Het is een historisch feit dat Marokkanen hebben meegevochten voor de bevrijding van Europa en ook voor de bevrijding van Nederland in 1945. In de Nederlandse, Europese en Marokkaanse geschiedschrijving staat weinig vermeld over het aandeel van de Marokkanen in de Tweede Wereldoorlog. Daar zijn wel verklaringen voor te geven. De Leidse wetenschapper Wim Klinkert stelt vast dat de geschiedschrijving van de Tweede Wereldoorlog in Europa nadrukkelijk bepaald werd door de Europeanen en de Amerikanen. Aan de andere kant stond de geschiedschrijving van Marokko in het teken van de onafhankelijkheidsstrijd tegen Frankrijk. Daardoor is de inzet van de Marokkanen in Europa tussen wal en schip gevallen.
Dus mensen deze demarokkanen hebben meegeholpen aan onze bevrijding.
Sorry samiro, maar van de laatste paar reacties die je zegt klopt geen reet. Vrijheid van meningsuiting staat in de wet, maar kan niet meer gebruikt worden. Je wordt gelijk aangevallen.
Jij hebt het er steeds over dat niet alle Marrokanen hetzelfde zijn enzo. Toch zie ik je een paar keer zeggen : jah, maar jullie Nederlanders. Als niet alle Marrokanen hetzelfde zijn, zijn alle Nederlanders dit dan wel? Je generaliseerd zelf net zo hard.
hij lult zichzelf altijd vast met zn eigen beargumentatie, heerlijk
maar als je het over de ruime opvatting hebt, heb je gelijk. echter ware het niet, dat deze 2 regels in conflict zijn met elkaar,
Twee grondwet artikelen die conflicterend zijn? Volgens mij niet hoor. Het ene artikel staat niet boven het andere. Onderscheid maken op bepaalde kenmerken is verboden. In gelijke gevallen gelijk. Als je bij de uitoefening van je vrijheid van meningsuiting een groep op zijn kenmerk van ras, geloof, sexe (en wat volgens jurispredentie daar ook onder valt) beoordeelt heb je gewoon artikel 1 overtreden. Wilders benadrukt niet voor niets dat hij niets tegen de Islam opzich heeft. Zou hij dat wel doen heeft hij een probleem. Daarnaast is er het probleem van waar je uitspraken doet. In huiselijke kring? Is dat strafbaar? Nee meestal niet. In het Openbaar? Jazeker.
je mag zeggen wat je wilt, alleen ligt de nadruk op hoe je het zegt. Je man zeggen: ik heb een hekel aan marokkanen of iemand een kutmarokkaan vinden. Dit is vrijheid van meningsuiting. Indien je een marokkaan in elkaar slaat, omdat hij marokkaan is, is het o.a. strafbaar wegens racisme.
Indien je zegt ik vind marokkanen kut, is dit mening. Als je dit zegt waar anderen bijzijn, met voorbedachte raadde en tracht dat anderen ook deze mening krijgen kan dit gezien worden als, bewust de marokkanen in discrediet brengen en aansporing tot rassenhaat. Dan is het ook racisme.
maar dat komt omdat veel mensen niet weten wanneer je spreekt van racisme.......wellicht
Even terugkomend op het topic. Het is allemaal leuk dat de multiculturele samenleving verbanden probeert te zoeken tussen de volksvreemde marrokanen en de Nederlanders. Maar helaas moeten ze dan toch echt in een andere richting gaan zoeken. Er is geen 1 marrokaan geweest die ons land heeft bevrijdt.
Een jonge mythe waar verschillende media zich op stortten als tegengeluid en multicultureel bindmiddel nadat in 2003 Marokkaanse jongeren in Amsterdam-West tijdens de dodenherdenking met een gedenkkrans voetbalden en Joden, die moeten we doden, zongen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog vochten duizenden Marokkanen mee in het Franse leger. In Zeeland liggen er ook zeventien begraven. De link met de bevrijding is snel gelegd. Maar aan de bevrijding van Nederland deden geen Marokkaanse eenheden mee, althans daarvoor kunnen historici in archiefstukken geen bewijzen vinden. De Marokkanen die in Zeeland rusten, dienden in het Franse leger en stierven in 1940 – ofwel tijdens de verdediging van de Scheldemonding, ofwel toen hun transportschip op zee door Duits geschut werd geraakt.
ik zal nog even een stukje commentaar quoten op deze discussie die ik op internet vond.
Als iemand zich hierdoor aangevallen voelt,
jammer..
Marokkaans kanonnenvlees
Met name voor veel jonge mensen is de Tweede Wereldoorlog een lekker overzichtelijke oorlog. Een 'vet-gruwelijke oorlog' van 5 jaar, Duitsland wilde de wereld veroveren, Hitler wilde alle Joden vergassen, de 'goeden' (lees: Geallieerden, Amerikanen, Engelsen, Canadezen etc, etc.) vochten tegen de 'slechten' (lees: Duitsers, hunnen, moffen, nazi's, etc.) en wonnen.
Hoepsiekee en klaar is kees.
Voor veel jongvolwassen breinen is dit soms al te veel om te bevatten, en al helemaal moeilijk wordt het als er nog een moeilijkheidsfactor bijkomt. Laten we eens de proef op de som nemen. Net als een oorlogje eerder ronselden de Franse en Engelse overheid massaal 'koloniale soldaten' uit 'hun' overzeese bezittingen (want dáár heb je namelijk kolonies voor, namelijk leegplunderen, exploiteren en de bevolking als koelies aan het werk zetten en inzetten als er weer eens gevochten moet worden) die voor een grijpstuiver, een doos met knikkers en na afloop een vette medaille blanke Europeanen moesten afslachten. In feite niets meer of minder dan ordinaire huurmoordenaars en koppensnellers die nu in Frans, Engels of Amerikaans uniform rondbanjerden en deel uitmaakten van de geallieerde legers.
Voor die stammen maakte het in feite niet zo zeer uit wie ze de keel doorsneden. Als een soort van al honderden jaren bestaand tijdverdrijf deden (en doen….) ze niet moeilijk om hun mes door kelen te trekken, ze lijken na duizenden jaren 'beschaving' nog niet verder gekomen dan dat niveau.
Ook Nederland heeft in de 20e eeuw voor de eerste keer kennis gemaakt met deze cultuurverrijkers, iets waar de Duitsers al eerder op een gruwelijke wijze kennis hadden gemaakt in die eeuw. Een handvol (20 in totaal) van deze Mokro-huurlingen die hun eigen familie nog zouden uitmoorden voor een handvol munten heeft de terugreis niet gehaald en liggen op het Franse militaire kerkhof in het Zeeuwse Kapellen uit te rusten van de vermoeienissen.
In haar niet aflatende promotiecampagne om te laten zien 'hoe leuk, handig, handzaam, gebruiksvriendelijk, nuttig en truttig en nichtig marokkanen' lijken te zijn, heeft Pvda knuffeltoon Mouttahid (Fries van geboorte? ) geopperd dat deze lijken uit de kast gehaald en opgepoetst moeten worden ter meerdere eer en glorie van de 'knuffelcampagne'. Hoezo, ver gezocht? Kijk niet vreemd op als ze nog ergens een dagboek van een marokkaanse onderduiker opduiken, dat zou pas leuk zijn, of een 'échte' marokkaanse kampoverlevende uit Auschwitz, dat zou wel héél erg goed uitpakken op de volgende 5 mei. Wie weet, tegenwoordig is met de digitale manipulatie van alles mogelijk, straks blijkt de naaste adviseur van Churchill een marokkaan te zijn.
Dus helaas Samiro. Het zou een leuke multikulti stunt zijn geweest, maar deze vlieger gaat niet op.
Er kwamen 17 marrokanen langsgevaren en zijn toevallig geraakt. Helaas pindakaas.
Dat is technisch correct, ware het niet dat ook de kolonialen dienstplichtig waren..
donateur
Hellshock.
Ik weet niet waar je die wijsheid vandaan hebt maar het is toch echt bullshit.
Ik ben zelf marokkaan voor mensen die het niet weten en kom ook regelmatig in marokko.
Daar heb je nog een voormalig trainingskamp in Taza {plaats in Marokko midden in de bergen}waar de Marokkanen speciaal getraind werden om te vechten voor onze bevrijding.
Die 17 Marokkanen die in zeeland begraven zijn, zijn in 1944 overleden.
Ik moet wel zeggen de Marokkanen vochten natuurlijk ook wel mee in hun eigen belang.(net als de Amerikanen en de Engelsen)
De Franse beloofde de Marokko dat ze onafhankelijk zouden maken, als ze mee zouden doen aan de oorlog tegen de Duitsers.
Het duurde maar liefst nog 11 jaar voor dat Marokko het eindelijk werd 1956.
Dus stank voor dank.
laatste aanpassing
donateur
Dat is technisch correct, ware het niet dat ook de kolonialen dienstplichtig waren..
Je lult er weer naast.
(permanent verbannen)
marokkanen zijn allemaal viezerikken
geen discussie mogelijk
donateur
Moet jij nodig zeggen neus.
(permanent verbannen)
Uitspraak van verwijderd op vrijdag 10 juni 2005 om 23:51:
Daar heb je nog een voormalig trainingskamp in Taza {plaats in Marokko midden in de bergen}waar de Marokkanen speciaal getraind werden om te vechten voor onze bevrijding.
En waarom zou dit verklaren dat de betreffende marrokanen uit dit kamp aan onze bevrijding mee hebben geholpen? Dit is logischerwijs zwaar afdoende.
Die 17 Marokkanen die in zeeland begraven zijn, zijn in 1944 overleden.
Mijn bronnen zeggen dat ze in 1940 gestorven zijn, maar blijkbaar denken jou bronnen er anders over.
Laat het nou eens waar zijn... Waarom zouden wij dan als Nederlanders 17 Marokkanen gaan herdenken? Dit is alleen maar als tegenhanger bedoelt van het groepje marokkaanse probleemjongeren die in Amsterdam met kransen gingen voetballen.
Er zijn duizenden Polen gestorven voor onze vrijheid. Zij hebben nog nooit enige vorm van erkenning gekregen van onze regering.
En nu moeten wij zeker dat handjevol marokkanen gaan eren die op de grens met belgie zijn gestorven?
Dit is alleen maar in de media gekomen om het beeld van de Marokkaan an sich op te vijzelen.
Het is een zeer goedkope en mislijdende truc om dit te bewerkstelligen.
Ik moet wel zeggen de Marokkanen vochten natuurlijk ook wel mee in hun eigen belang.(net als de Amerikanen en de Engelsen)
De Franse beloofde de Marokko dat ze onafhankelijk zouden maken, als ze mee zouden doen aan de oorlog tegen de Duitsers.
Het duurde maar liefst nog 11 jaar voor dat Marokko het eindelijk werd 1956.
Dus stank voor dank.
is dit relevant?
Hier kan ik trouwens wel aardig op voortbreien.
De zionisten(Joden) hebben natuurlijk wel meteen hun eigen staat gekregen na de tweede wereldoorlog. Dit ten koste van de Palestijnen, in hun ogen een 2de rangs volk.
donateur
Wat weet jij van geschiedenis je hoort de klokken luiden en weet niet eens waar de klepel hangt.
Dit topic had niet als doel om de marokkanen in Zeeland te herdenken.
Als je wil weten waarom ik het geopend heb, kijk dan ff terug.
laatste aanpassing
ik weet heel goed waarom deze topic is gestart. Inhoudelijk reageren is zo te zien niet jou sterkste punt.
Ik heb alleen een voetnoot gezet bij jou idee van herdenken.
Ik vind dat je pas je vraagtekens bij mijn commentaar mag zetten als je zeker weet dat je geallieerde soldaten in 1944 zijn gestorven.
Ik zal morgen meteen de plaatselijke bibliotheek raadplegen om mijn standpunt met kracht te onderbouwen.
Maar jij laat het nu een beetje lijken alsof die 17 marrokanen express hier zijn komen vechten met het oog op dat stelletje @(&%$)@ dat hier met kransen is komen voetballen, zodat jij het nu hier kan goedpraten.
Wat ik wel weet is dat de marrokanen inderdaad hebben geholpen tijdens de verdediging van walcheren, wat nog doorvocht met hulp van de geallieerden, toen Nederland zich al had over gegeven in 1940.
donateur
Nog een stukje geschiedenis:
De rol van Marokko en Marokkanen in de 2e Wereldoorlog
Weinig mensen weten dat op verschillende plaatsen in Nederland, met name op de Franse militaire begraafplaats in Kapelle Bieselingen te Zeeland een aantal in de tweede wereldoorlog gesneuvelde Marokkaanse militairen liggen begraven. Bij het herdenken van de slachtoffers en bij het vieren van de bevrijding is het goed aandacht aan de rol van de Marokkaanse soldaten te besteden.
Marokko heeft op twee manieren bijgedragen aan de strijd tegen het Nazi-regime.
1. Marokkaanse soldaten hebben meegevochten in het Franse leger.
Churchil en Eisenhower hebben op de Anfa-conferentie in Casablanca in 1943 Sultan Mohamed V gevraagd om zijn speciale eenheid van soldaten ter beschikking te stellen aan de geallieerde strijdkrachten. Deze speciaal getrainde troepen konden ongezien en ongehoord in een vijandelijk gebied binnendringen. Zij waren ook gespecialiseerd in gevechten in de bergen. Deze speciale eenheid bleek later nodig te zijn bij de gevechten rondom het Monte Cassino- gebergte.
Ik zal beginnen met de rol van de Marokkaanse soldaten in het Franse leger.
Het is een historisch feit dat Marokkanen hebben meegevochten voor de bevrijding van Europa en dus ook voor de bevrijding van Nederland in 1945. In de Nederlandse, Europese en Marokkaanse geschiedschrijving staat weinig vermeld over het aandeel van de Marokkanen in de Tweede Wereldoorlog. Een mogelijke verklaring geeft Wim Klinkert. Hij schrijft "Lange tijd is de geschiedschrijving van enerzijds de oorlog in Europa nadrukkelijk bepaald door Europeanen en Amerikanen terwijl anderzijds de geschiedschrijving van Marokko in het teken stond van de onafhankelijkheidsstrijd. De inzet van de Marokkanen in Europa viel zodoende tussen wal en schip."
Marokko had in de periode van de Tweede Wereldoorlog een protectoraatsverdrag met Frankrijk. Door dit verdrag bleven de reguliere Marokkaanse strijdkrachten onder het formeel bevel van Sultan Mohammed V. De generaalsrangen werden echter bekleed door officieren met de Franse nationaliteit. De Marokkaanse eenheden vielen onder franse gezagsvoering en werden daardoor gezien als onderdeel van het Franse leger.
Een goed voorbeeld is het bijzondere verhaal van Moughit Ben Daoud. Moughit Ben Daoud is een Marokkaanse oorlogsveteraan die ook in Nederland heeft gevochten. Hij is in 1921 in de provincie Taza in het Noorden van Marokko geboren. Hij is nu 82 jaar oud.
Op 19-jarige leeftijd werdt hij beroepsmilitair in het Franse leger. Hij heeft twee keer aan de oorlog deelgenomen. Eerst in het begin van de oorlog in 1939 onder andere in Zeeland en daarna van 1943 tot het einde van de oorlog in Tunesië Sicilië, Etna, Elba, Corsica, Normandië, Franse vasteland en in Duitsland. Ben Daoud was sergeant in één van de drie divisies, waarin in totaal 30.000 man zaten die allemaal van Marokkaanse afkomst waren. Deze drie divisies hebben in Zeeland in de vuurlinie tegen de Duitsers hebben gevochten.
Ben Daoud woont in zijn geboortestad Taza in Marokko. In 2002 heeft hij een bezoek gebracht aan Nederland gebracht, toen heeft hij deelgenomen aan de dodenherdenking op 4 mei.
Moughit Ben Daoud groeide op in een gezin dat bestond uit vader, moeder, vier jongens en vier meisjes. Hij was 19 jaar oud toen hij beroepsmilitair werd. In die tijd stond Marokko onder protectoraat van Frankrijk. Sultan Mohammed V kreeg van Frankrijk het verzoek om zoveel mogelijk Marokkanen te laten toetreden tot het Franse leger. Als tegenprestatie beloofde Frankrijk, dat Marokko na de oorlog onafhankelijk zou worden. Dit laatste was voor vele Marokkanen, zo ook voor Ben Daoud, een belangrijke reden om beroepsmilitair te worden. Een andere reden was dat hij op deze wijze een bijdrage kon leveren aan het inkomen van zijn familie. Omdat zijn oudste broer ziek was, nam hij als tweede zoon de rol van de oudste zoon over. Maar wat hem tijdens de oorlog vooral op de been hield was de beloofde onafhankelijkheid van Marokko.
De strijd bij Duinkerken
In 1938 kreeg Ben Daoud en met hem duizenden landgenoten een korte militaire training in Taza, in het noorden van Marokko. Hij werd sergeant en kreeg de leiding over 34 soldaten. Na zes maanden vertrok hij met zijn eenheid naar Frankrijk, waar ze twee maanden in Lyon verbleven. Na de inval in Oostenrijk in 1938 stationeerde Frankrijk een grote troepenmacht bij Duinkerken. Deze troepenmacht bestond uit in 30.000 Marokkanen. Zij werden bij Duinkerken in de vuurlinie gelegerd om de opmars van de Duitsers richting Belgie en Frankrijk tegen te houden. Omdat zij veel te licht bewapend waren werden zij verrast door de sterk bewapende Duitse millitairen. Duinkerken werd vanuit de lucht gebombardeerd. De Duitsers richtten vervolgens met tanks een slachting aan. Ook werd in verschillende dorpen van man tot man gevochten, onder andere in Kapelle in Zeeland. De Franse generaals gaven de militairen één opdracht: zorg dat je je leven redt.
12 mensen van de eenheid van Ben Daoud vonden de dood. Zij zijn begraven op de Franse begraafplaats in Kapelle Bieselingen te Zeeland.
In Zeeland zijn nog enkele overlevenden die de oorlog, en de aanwezigheid van Marokkanen hebben meegemaakt. De heer Ganseman, nu 83 is een van hen. Hij heeft als vrijwilliger samen met een aantal anderen na de oorlog verschillende massagraven opgegraven. In één van deze massagraven lagen 63 soldaten, allemaal van Marokkaanse afkomst. De heer Ganseman en zijn vrijwilligers hebben 19 soldaten kunnen identificeren. Zij hebben hen op de oorlogsbegraafplaats in Kapelle Bieselingen op islamitische wijze begraven. De niet-geïdentificeerde soldaten zijn door de Fransen naar een onbekende bestemming gebracht.
Acht soldaten van de eenheid van Ben Daoud werden krijgsgevangen genomen. In de hier aanwezige tentoonstelling kunt u foto’s zien van enkelen van hen. De lokale bevolking bewaart nog goede herinneringen aan hen.
Veertien soldaten hebben de slachting overleefd. Zij zijn op de vlucht geslagen,in ondergoed, want in uniform was het te gevaarlijk, langs de Schelde. Op een gegeven moment hebben zij 25 kilometer door de Schelde gezwommen, tot zij uiteindelijk door een Nederlander uit het water zijn gehaald. Hij bracht hen naar zijn huis en heeft hen droge kleren en onderdak geboden. Ben Daoud weet niet meer op welke plaats dit was. Na drie dagen onvergetelijke gastvrijheid van deze Nederlander keerde Ben Daoud met het restant van zijn eenheid terug naar België. Vanuit België wisten zij Frankrijk te bereiken.
Ben Daoud heeft daar 9 maanden ondergedoken gezeten bij een boer. Wat Ben Daoud vooral is bijgebleven, is de rol van de Franse vrouwen in het verzet. Met gevaar voor eigen leven stelden zij alles in het werk om mensen te helpen onderduiken. Ook de omstandigheden waaronder de mensen tijdens het bewind van Hitler moesten leven hebben veel indruk gemaakt. Mensen waren gedwongen in armoede te leven.
Veel mensen zijn gemarteld, naar concentratiekampen afgevoerd en vermoord. Steden en dorpen werden vernietigd.
De strijd in Tunesië, de woestijnoorlog
Op initiatief van het Franse verzet verzamelden Marokkaanse soldaten zich in 1941 in het geheim om zich voor de volgende strijd voor te bereiden. Na een paar maanden staken zij vanuit Marseille de zee over naar Algerije en vandaaruit gingen zij naar Marokko. Marokko was inmiddels door de Duitsers bezet. Begin ’42 hebben deze Marokkaanse militairen met vele anderen in het diepste geheim een training gevolgd, weer in Taza.
In stampvolle treinen vol soldaten en paarden zijn zij naar Tunesië gegaan om de opmars van de Duitsers tegen te houden. Onderweg werd één van de treinen door de Duitsers ontdekt. Een hele divisie, 10.000 man, is gebombardeerd. Velen van hen zijn omgekomen. De tweede en derde divisie wisten aan de Duitsers te ontsnappen, maar niet lang daarna stonden de Duitsers plotseling voor hen.
Toen volgde een verbeten strijd op Tunesisch grondgebied. De Duitse overmacht was groot en de Duitsers probeerden de soldaten uit te hongeren. De Franse generaals gaven de soldaten het advies om te vluchten of zich over te geven. Maar de Marokkanen, Algerijnen en Tunesiers groeven zich in, in de Sahara. Via de radio probeerden zij hulp van de geallieerden te krijgen. De Amerikanen zaten al in Casablanca en de Britten in Algerije. Op een nacht wist Ben Daoud als enige contact te leggen met de Britten en Amerikanen via de radio. Hij vernam dat de Amerikanen en Britten onderweg waren. Toen hij dit melde aan zijn franse bevelhebbers geloofden ze hem niet. Achteraf bleek dat hij gelijk had. Inmiddels was de toestand zo nijpend geworden dat besloten werd, dat ze uiterlijk tot de volgende morgen 8 uur zouden wachten om te zien of er inderdaad hulp kwam. Zo niet, dan zouden zij zich overgeven. Om precies 7 uur kwam hulp van geallieerde vliegtuigen. Een grote strijd ontbrandde, waarbij de geallieerden de Duitse stellingen bombardeerden. Uiteindelijk werden de Duitsers verslagen.
Italië, Normandië en de opmars naar Duitsland
In de periode die daarop volgde ging Ben Daoud naar Italië: Sicilië, Etna, Elba, Corsica. In 1944 vertrok hij – op één van de in totaal 5500 schepen naar Normandië. ‘s avonds om 8 uur landden ze en om 10 uur kwamen de Duitsers. Tot 12 uur ‘s ochtends is er strijd geleverd en toen werd generaal Himmler gevangen genomen. Ben Daoud was één van degenen die hem overdroeg aan zijn bevelhebbers, Franse generaals.
De Marokkaanse soldaten liepen over land naast de geallieerde soldaten naar Avignon en van daar naar Lyon, Dijon, Besancon, Valle d’Agove, Belfort, Elzas-Strassbourg. De bevrijding van deze steden werd groots gevierd. Er was grote broederschap tussen de geallieerde soldaten en de burgers. Ieder individu voelde zich één van het geheel, geen onderscheid tussen ras, kleur, afkomst of religie. Zowel burgers als militairen omhelsten elkaar en niemand wilde de overeind gebleven huizen binnengaan, iedereen wilde de overwinning en bevrijding meevieren. Overal waar de geallieerden kwamen, werden ze als helden ontvangen!
Daarna staken zij de rivier over naar de Duitse stad Baden Baden, Lindau, Constance, om uiteindelijk in Berlijn te eindigen. En het einde van de Tweede Wereld was een feit.
Er zaten zo’n 20.000 Marokkanen in Berlijn. Berlijn werd opgesplitst en Ben Daoud kwam in Baden Baden terecht met een aantal Fransen. Op 20 juni 1945 ging hij voor korte tijd naar Frankrijk om daar deel te nemen aan de Grote Parade, waar hij een onderscheiding van het Franse leger kreeg.
Daarna ging Ben Daoud met zijn divisie weer naar Duitsland terug.
In 1954 keerde hij terug naar Marokko. Daar trof hij zijn familie in trieste omstandigheden aan, want de oorlog in Marokko was nog niet afgelopen. De Fransen waren hun belofte dat Marokko na de oorlog zijn onafhankelijkheid zou krijgen, niet nagekomen. Zijn vader was door de Fransen gevangen genomen omdat hij in het verzet tegen de Fransen zat. De rest van de familie leefde in angst en kon moeilijk aan eten komen. Niemand mocht zijn land bewerken of zich buiten zijn stad of dorp begeven. Ben Daoud vond dit zeer onrechtvaardig. Daarom ging hij in het verzet tegen de Fransen om alsnog onafhankelijkheid voor Marokko te verkrijgen. In 1956 werd Marokko eindelijk onafhankelijk.
Nog steeds heeft de oorlog grote invloed op het leven van Ben Daoud en andere Marokkanen die in die tijd gevochten hadden of familileden hebben verloren, sommigen verbieden hun kinderen in dienst te gaan of militair te zijn. Vorig jaar bracht Ben Daoud een bezoek aan Nederland en toen heeft hij de graven van zijn gesneuvelde collega’s in Bieselingen bezocht.
Ik zal nu ingaan op de bijdrage van de Marokkaanse soldaten in het Monte Cassino gebergte in Italië in 1944.
De Duitse opperbevelhebber luchtmaarschalk Kesselring constateerde op 17 juni 1944 in een telegram aan Hitler, dat het onmogelijke was gebeurd. De Gustaf- linie, een fort die door de Duitsers en Italianen onneembaar geacht werd, was door de Arabische strijdkrachten doorbroken!!!. Een Britse generaal noemde de Marokkaanse soldaten "Gum". Dit is later een engels werkwoord geworden: Gum betekent verder komen dan je verwacht had, namelijk wat in een vele maanden durende bloedige strijd tussen de geallieerden en de Duitsers en Italiaanse troepen met inzet van veel materieel en soldaten niets opleverde, lukte de Marokkaanse bergdivisie wel.
Nadat de Gustaf-linie was doorbroken konden de Amerikanen en Canadezen Rome bevrijden. De Marokkaanse soldaten sloten zich aan bij de geallieerden en rukten op via Frankrijk, België, Nederland en Duitsland.
Generaal de Gaulle sprak op 20 juni 1945 bij de overwinningsparade in Parijs, tot de sultan Mohammed V "Majesteit, via u wil ik het dappere Marokkaanse volk danken voor de trouw, loyaliteit en de bloedige offers door uw volk gebracht gedurende de tweede wereldoorlog, in het bijzonder gedenken wij de heldenmoed en doodsverachting van uw soldaten, betoond bij de verovering van de Monte Cassino, waardoor niet alleen mijn land maar geheel West - Europa kon worden bevrijd".
Het precieze aantal Marokkanen dat gedurende de Tweede Wereldoorlog is gesneuveld is onbekend. Ruim 77.000 Marokkanen hebben in de strijd meegevochten. Duizenden zijn er gesneuveld en vermist.
Ondanks de belofte dat Marokko na het einde van de Tweede Wereld oorlog onafhankelijkheid zou krijgen, moest Marokko 11 jaar na de bevrijding van Europa voor zijn eigen onafhankelijkheid vech ten.
Slechts weinig Nederlanders weten van deze bijzondere bijdrage aan de bevrijding van Europa, ondanks de instroom van Marokkaanse gastarbeiders in de jaren zestig en hun onafgebroken aanwezigheid hier in Nederland.
Zelf ontdekte ik pas in 1985, samen met aantal landgenoten, dat er in Zeeland Marokkanen lagen begraven die in de Tweede Wereldoorlog zijn gesneuveld.
Op de middelbare School in Marokko had ik wel over de Tweede Wereldoorlog geleerd, maar niets over de rol van mijn landgenoten die bijgedragen hebben tot de uiteindelijke bevrijding van Europa. Ik hoorde in mijn dorp, in Taza, wel verhalen over mensen vermist die sinds de oorlog tussen 1940 en 1945 vermist zijn. Ook zijn er verhalen van mensen die de oorlog hebben overleefd.
In 1988 hebben Marokkanen, die in de Stichting "Samenwerkende Haagse Marokkaanse Organisaties" participeerden een initiatief genomen om bij het College van Burgemeester en wethouders van Den Haag aan te dringen voor oprichting van een monument. Het monument dient als eerbetoon aan hen die voor de vrijheid van West Europa en dus ook voor Nederland sneuvelden.
Teppertje
laatste aanpassing
Dan wil ik toen nog een kleine voetnoot plaatsen bij dit historische verhaal.
Generaal de Gaulle sprak op 20 juni 1945 bij de overwinningsparade in Parijs, tot de sultan Mohammed V "Majesteit, via u wil ik het dappere Marokkaanse volk danken voor de trouw, loyaliteit en de bloedige offers door uw volk gebracht gedurende de tweede wereldoorlog, in het bijzonder gedenken wij de heldenmoed en doodsverachting van uw soldaten, betoond bij de verovering van de Monte Cassino, waardoor niet alleen mijn land maar geheel West - Europa kon worden bevrijd".
De inwoners van Monte Cassino waren niet zo blij met de verovering.
The Allies had some Moroccan soldiers with them. They wanted "diversity" in their armed forces even then. They wanted to demonstrate their belief in racial equality. The Moroccans were only mediocre as fighters, but they really excelled at cutting the throats of prisoners after the fighting was over. They were pretty good at raping civilians too. The night after the battle for Monte Cassino was over and the Germans had withdrawn in good order, a division of Moroccan soldiers -- 12,000 of them -- left their camp and swarmed over a group of mountain villages around Monte Cassino. They raped every village woman and girl they could get their hands on, an estimated 3,000 women, ranging in age from 11 years to 86. They murdered 800 village men who tried to protect their women. They abused some of the women so badly that more than 100 of them died.
The people of these mountain villages are descended from the ancient Volsci, one of the tribes in pre-Roman Italy, and their women are reputed to be taller and more graceful than other women in that part of Italy. The Moroccan soldiers selected the prettiest girls for gang-raping, with long lines of dark-skinned Moroccans waiting their turn in front of each one, while other Moroccans held the victims down. Two sisters, 15 and 18 years old, were raped by more than 200 Moroccans each. One of them died from the abuse. The other has spent the last 53 years in a mental hospital. The Moroccans even raped some of the young men in the villages. The Moroccans also destroyed most of the buildings in the villages and stole everything of value.
(bron: The Women of Monte Cassino by Dr. William Pierce)
Vond ik op internet
Moeten wij deze barbaren gaan eren?
donateur
Ja wat moet ik hier van zeggen.
Dit soort dingen kunnen natuurlijk niet door de beugel,maar ja waar rook is is vuur.
In oorlogsituaties gebeuren vaak van deze afschuwelijke oorlogsmisdaden.
Kijk naar begin jaren 90 wat de Belgische blauwhelmen in somalie gedaan hebben.
Ze lieten de Somalische moslimkinderen varkensvlees eten en het ergste sommige kinderen werden boven een barbeque gehangen.
Uitspraak van verwijderd op zaterdag 11 juni 2005 om 16:52:
ik ook niet .
maar wil wel even kwijt dat racisme in nl van aale bevolkingsgroepen uit gedaan word ,niet alleen nl ,nederlanders worden wel gelijk aangepakt als zhet hun mond uitkomt ,maar bijv een surinamer die tegen mij kaaskop zegt ,dat is de gewoonste zaak van de wereld .
,dus niet alleen vingers wijzen naar nederlanders iedereen doet het
en ik ben dr tegen hoor ,dat je me niet verkeerd begrijpt
maar komt in nl voor bij elke bevolkingsgroep
ALtijd maar vechten, lijkt meer een synoniem te worden Marrkokanen = vechten...
donateur
Mijn bronnen zeggen dat ze in 1940 gestorven zijn, maar blijkbaar denken jou bronnen er anders over.
Laat het nou eens waar zijn... Waarom zouden wij dan als Nederlanders 17 Marokkanen gaan herdenken? Dit is alleen maar als tegenhanger bedoelt van het groepje marokkaanse probleemjongeren die in Amsterdam met kransen gingen voetballen.
Er zijn duizenden Polen gestorven voor onze vrijheid. Zij hebben nog nooit enige vorm van erkenning gekregen van onze regering.
En nu moeten wij zeker dat handjevol marokkanen gaan eren die op de grens met belgie zijn gestorven?
Dit is alleen maar in de media gekomen om het beeld van de Marokkaan an sich op te vijzelen.
Het is een zeer goedkope en mislijdende truc om dit te bewerkstelligen.
Helemaal nies meer aan toe te voegenAls die Marokkaantjes niet met kransen waren gaan voetballen hadden ze dit ook niet in de media gegooid.
