Depressie

wie lijd/leed hieraan, ik snap dat het een persoonlijke vraag is. En snap ook dat mensen die niet op partyflock willen vermelden.

Maar voor degene die hier ervaring mee heeft en dit wil delen die is meer dan welkom in deze flock.

Het kan gaan over, sessies, oorzaken, mogelijke oplossingen etc...

Ik heb me wel een tijdje depri gevoeld. Ik denk dat veel mensen hier last van hebben of hebben gehad. Vooral in NL.. en het is ook nog eens doodsoorzaak nummer 1. Ik heb toen reiki gedaan en dat heeft me enorm geholpen, stond ineens dichter bijmezelf. Maar goed je zal wel denken dat is van die spirituele bullshit maar 't werkt echt! It's worth a try Ik moest natuurlijk zelf de balance weer herstellen, tis niet zo dat je alles maar uit handen kan geven en hup weg problemen... dat is met niets zo.. ook niet bij de spycholoog. Je moet het zelf doen zodat je niet meer snel zult terugvallen in het oude patroon.

Welke ervaring heb jij met depressie dan?

om te beginnen is er wel een verschil tussen depri en depri. Denk dat veel mensen denken dat ze depri zijn. Of als het een tijdje minder gaat geven ze het beestje deze naam.

Uitspraak van verwijderd op maandag 27 november 2006 om 09:40:

▶

Maar goed je zal wel denken dat is van die spirituele bullshit maar 't werkt echt! It's worth a try

dit denk ik zeker niet (zie mijn reacties in spirituele flock).

Ow okay.. misschien iets te snel geconcludeerd..

Uitspraak van verwijderd op maandag 27 november 2006 om 12:49:

▶

om te beginnen is er wel een verschil tussen depri en depri. Denk dat veel mensen denken dat ze depri zijn. Of als het een tijdje minder gaat geven ze het beestje deze naam.

Klopt mensen nemen snel een slachtofferrol aan.. Maar het kan ook andersom zijn, ze drukken het gevoel weg waardoor de depressie ernstige vormen aan gaat nemen. Aangezien een meerderheid last heeft van een depressie lijkt me het laatste meer reeeler.

Onze maatschappij is 1 van de grootste oorzaken hiervan. Lichaamsbeeld, ziektes, druk, verwachtingen, te weinig prikkels etc.

Ik heb vorig jaar in een vreselijk despressie gezeten. Met angstaanvallen, paniekaanvallen en hyperventilatie. Ik heb vanalles geprobeerd, medicijnen, psychologen, psychiaters en groepen. Heb zelfs 2 middagen in het ziekenhuis gelegen om te kijken waar het vandaan kwam.
Niks hielp eigelijk, van de anti depresieva werd ik alleen maar zieker. Het versterkte mijn gevoelens extreem. Op een moment was ik op zo'n punt dat ik de straat niet meer opdurfde. Mezelf helemaal gek maken. Ik dacht dat iedereen naar me keek, me riep en me aan het uitlachen was.
Mijn angst en paniekaanvallen heb ik aardig onder controle. Mijn hyperventilatie heb ik ook steeds beter onder controle. Maar nog niet altijd. Ik heb wel geleerd dat ik zo'n hyperventilatie lekker over me heen moet laten komen als ik er al in zit want anders wordt het alleen maar erger als ik me ertegen ga verzetten.

Nu gaat het al stukken beter met me. Maar mijn depresie is weg. Nog wel veel stemmingswisselingen en soms een terugval. Maar probeer het dan rustig opzij te zetten en te denken aan de dingen die ik wel leuk vind.

Lijdt je zelf aan een depressie op dit moment?

Ben nieuw op het vlak van zelfherkenning en ben duidelijk in een depressie. Toch weiger ik in een slachtofferrol te zitten en vecht mezelf terug.
Zal zeker niet makkelijk zijn, maar ik leerde gisteren iets belangerijks en dat werkt nu nog door.
Ik neem het zeker serieus wat er nu gebeurt, hoe ik me voel, maar één ding is voor mij zeker: mijn depressie is een leerproces en zo diep als ik nu zit zal ik zeer waarschijnlijk niet meer vallen.
Al het bovenstaande is me bekend ... kan iedereen alleen maar heel veel sterkte wensen en één ding zeggen: zolang we het onderkennen en niet in die rol blijven hangen, dan komen we er uit!

Alles is tijdelijk. Ons leven, ons bestaan, en dus ook hoe we ons voelen. Zet het in liefde opzij en maak baan voor jezelf met een brede glimlach

Uitspraak van verwijderd op dinsdag 28 november 2006 om 01:43:

▶

Alles is tijdelijk. Ons leven, ons bestaan, en dus ook hoe we ons voelen. Zet het in liefde opzij en maak baan voor jezelf met een brede glimlach (f)

dat kan ik niet uit mezelf...

Uitspraak van verwijderd op dinsdag 28 november 2006 om 01:43:

▶

Toch weiger ik in een slachtofferrol te zitten en vecht mezelf terug.

Je hoeft niet in een slachtofferrol te gaan zitten. Maar ik heb ook gemerkt hoe harder je vecht. Hoe harder je soms valt. Soms kan je het maar beter laten komen. Hoe moeilijk dat ook is, hoe beangstigend dat is.

Uitspraak van verwijderd op dinsdag 28 november 2006 om 01:43:

▶

Alles is tijdelijk. Ons leven, ons bestaan, en dus ook hoe we ons voelen. Zet het in liefde opzij en maak baan voor jezelf met een brede glimlach

Uitspraak van verwijderd op dinsdag 28 november 2006 om 11:30:

▶

dat kan ik niet uit mezelf...

Je moet gewoon met jezelf praten. Rustig en er de tijd voor nemen om naar jezelf te luisteren. Ik kan het ook niet altijd, maar heb wel mensen om me heen die me af en toe flink wat tegen gas geven en me daardoor flink wakker schudden..
En het hoeft niet gelijk heel erg zelfverzekerd, maar beetje bij beetje kom je er wel.

Uitspraak van verwijderd op dinsdag 28 november 2006 om 01:43:

▶

Ik neem het zeker serieus wat er nu gebeurt, hoe ik me voel, maar één ding is voor mij zeker: mijn depressie is een leerproces en zo diep als ik nu zit zal ik zeer waarschijnlijk niet meer vallen.

Dat moet je zeker wel doen, het serieus nemen. Maar zeg nooit dat je nooit meer zo diep zal vallen als je zat. Zodra je te overtuigend bent, zeg maar gespeeld. Kan je dat breken. Voor de eerste periode gaat het goed. Maar daarna, is mijn ervaring geweest. Ik voelde me beter en had het idee dat ik de hele wereld aan kon. Tot er wat gebeurde en alles terug kwam.
Tuurlijk moet je wle in je achterhoofd houden dat alles goed komt en proberen positief te blijven denken.

ik lig nachtenlang wakker, negatieve gevoelens aan het analyseren. Oplossingen bedenken etc totdat ik in slaap val en de volgende dag is er niks veranderd.

Uitspraak van verwijderd op dinsdag 28 november 2006 om 13:40:

▶

ik lig nachtenlang wakker, negatieve gevoelens aan het analyseren.

Waarom alleen negatief? Waarom niet ook positief? Zodra je dat kan onderscheidden van elkaar, krijg je de macht om je te laten voelen als dat je zelf wil... Als je alleen maar met negativiteit bezig bent, is dat niet alleen vermoeiend maar ook neerbuigend naar jezelf. Als je weet hoe je het positief gevoel van dingen krijgt en voelt. Kan je jezelf erop trainen om je goed te voelen. Onze geest is machtig heel machtig. Het is ook makkelijker gezegd dan gedaan.

Maar het is mij gelukt, waarom jou niet? Ok ik heb zo nu en dan mijn dippies, en goede. Maar het hoort erbij het is vallen en opstaan, door gaan, leren, verijken en je eigen weg gaan.

Uitspraak van verwijderd op dinsdag 28 november 2006 om 13:40:

▶

Oplossingen bedenken etc totdat ik in slaap val en de volgende dag is er niks veranderd.

Dat je erkend dat er oplossing bedacht moeten worden is goed. Maar drijf je zelf niet tot het uiterste. Ga wandelen in een rutig gebied. Nee pen en papier mee en schrijf het rustig weg.

Ik heb dus ook een periode gehad van depressie, opzich hhel ernsitg allemaal maar het is dus de kunst om al dat negatieve los te laten te transformeren in positieve gedachten en emoties. Beetje bij beetje zal je dat lukken tenminste dat is mijn ervaring. Merkte dat ik best wel gehecht was aan de dingen die ik niet meer had waardoor ik dus in een depressie zat.

Maar goed heb los kunnen laten heb mezelf getrained om gedachte patronen te veranderen en ben zelfs minder gaan analyseren en oordelen. En voel me beter, zekerder en sterker dan ooit. Al zeg ik het zelf.

Je hoeft negatieve gevoelens niet om te zetten in positieve want negatief blijft negatief.. Het probleem is dat mensen uit nature veel meer gefixeerd zijn op al het nagatieve dan het positieve.. Hierdoor ontstaat er een cirkel en het is de kunst om die te doorbreken en dat doe je door te kijken naar de positieve aspecten om je heen en in jezelf.. Op die manier leer je dus van negatieve ervaringen en weet je ze uiteindelijk positief te "benaderen" ipv ze om te zetten in iets postiefs want dat kan volgens mij niet.

Als je bijvoorbeeld door iemand bent aangereden die dronken achter het stuur zat en je ligt in het ziekenhuis dan kun je die gebeurtenis niet positief maken... Je kunt niet zeggen... ach jaaa die man was dronken dus hij had een reden... Nee je bent woedend, maar dat moet je uiteindelijk wel LOSLATEN om door te kunnen gaan... anders richt die man alleen maar nog meer schade aan door je emotioneel ook nog eens kapot te maken. En dat mag je niet toelaten.. het is jou leven, jij maakt er wat van en niemand anders kan het mooi of kapot maken.

Je kunt jezelf lang genoeg analyseren maar als je geen doel voor ogen hebt dan blijf je hangen in die negativiteit..

nee ik bedoel ook niet dat je dingen die in het verleden gebeurd zijn veranderen kan. Maar de gedachten die je erover hebt kun je wel veranderen. Dat is wat ik bedoel

Ben ik wel mee bekend ja Bij mij kwam de hele teringzooi eruit toen ik 19 was en heb toen een paar maanden meer dood dan levend thuis gezeten. De jaren die erop volgden waren eigenlijk afwisselingen van betere periodes met depressies, al wist ik na die eerste keer dat ik er toch altijd wel weer uit zou komen. Ik heb heel veel suicidale gevoelens gehad en heb vaak gedacht, wat doe ik op die kutaardbol...maar er waren altijd weer kleine dingetjes die me toch gelukkig maakten. Al was het maar de zon die in mn ogen scheen als ik 's ochtends wakker werd. En ik heb me gelukkig mogen prijzen dat ik altijd mensen om me heen heb gehad die in me geloofden.

Ieder jaar weer nam ik me voor het nu helemaal anders te gaan doen. Stuurde ik weer lappen tekst in mn PB's en toch zakte ik weer terug. Toch weer dope gaan gebruiken, toch weer mezelf lelijk gaan vinden, whatever.

Vorig jaar is er een knop omgegaan. Toen ging 't zo erg mis dat ik dacht dat ik dood ging, ECHt doodging, en dat beangstigde me zo ontzettend, ik wilde helemaal niet dood. Dat werd me toen zo ontzettend duidelijk. Ik heb nog veel te veel te doen. Something has changed. En yep, ik heb nog steeds mn depri dagen, maar die laat ik zijn. En ik zal nog vaak genoeg teruglazeren, maar ik merk dat ik zoveel sterker ben egworden!


Wat ik allemaal gedaan heb? Zop'n beetje alles. Psychologen, psychotherapie, psychiaters, medicatie, tegenwoordig ook het alternatieve circuit, noem 't maar op.

Wat het beste gewerkt heeft? KAPPEN met al die kk drugs. Negatieve energie is het waarmee je het alleen maar erger maakt. Je komt in een vicueus cirkeltje te zitten. Niks mis met drugas, als je stabiel in het leevn staat, niet als je niet lekker in je vel zit.

En verder? ACCEPTEREN! Laat het zijn. Accepteer dat je niet altijd gelukkig kunt zijn. Leer wat geluk eigenlijk zit. Stop met te leven naar andermans maatstaven. Neem je tijd, je zult er sterker uitkomen. En je komt eruit. Want alleen maar slecht, negatief en depressief bestaat niet. Er is altijd dat andere. iets dat veel mensen die zelfmoord plegen helaas niet meer zien gaat me altijd enorm aan het hard, ik vind het dan zo erg dat ze zich nooit zo zullen voelen als hoe ik me nu voel. Je bent ZOveel sterker dan je denkt namelijk!!!

Overigens heb ik best wel een dubbelleven geleid, vind het niet nodig dat dieper te gaan bespreken, dat zijn dingen die mn beste vrienden weten en mn ouders en waar ik ook vrede mee heb voor mezelf. Er zit iig heel wat meer achter dat vrolijke koppie dan veel mensen zullen denken. En voor veel dingen moet ik de tol nog gana terugbetalen. Maar goed, dat is ene zorg voor later. Wat geweest is is geweest, wat nog komt dat komt, ik leef NU.

he jacky zit jij ook hier

ik ben jarenlang depressief geweest maar eigenlijk nooit iemand heeft dat echt gemerkt...

voor de rest inderdaad weinig zin om mn persoonlijke ervaringen hier neer te zetten...heeft weinig nut

Uitspraak van verwijderd op dinsdag 28 november 2006 om 21:30:

▶

he jacky zit jij ook hier

Yep, ik had een uitnodiging gehad leuke Flock

Uitspraak van verwijderd op dinsdag 28 november 2006 om 21:30:

▶

voor de rest inderdaad weinig zin om mn persoonlijke ervaringen hier neer te zetten...heeft weinig nut

Is net hoe je er zelf tegenaan kijkt. Ik praat er juist wel over, omdat ik hoop dat ik er anderen kracht mee kan geven. Maar goed, ik praat over andere dingen weer niet, sommige dingen houd ik ook gewoon voor mezelf. Jij was bijv. in dat BL-topic wel heel open en ik weet zeker dat er veel mensen zijn die wat aan je posts gehad hebben.

Ik vind het sowieso mooi dat je aan sommige mensen echt kunt zien hoe ze zich verder ontwikkelen Heel leerzaam vind ik dat.

Uitspraak van verwijderd op dinsdag 28 november 2006 om 13:40:

▶

ik lig nachtenlang wakker, negatieve gevoelens aan het analyseren. Oplossingen bedenken etc totdat ik in slaap val en de volgende dag is er niks veranderd.

Veranderingen in jezelf komen niet als revoluties. Dat gaat heel geleidelijk. Probeer niet naar een instant oplossing te streven maar accepteer gewoon dat je je kut voelt. Kijk om je heen of er nog dingen zijn waar je voldoening uit haalt. Die zijn er, ook al heb je dat door je eigen negatieve gedachtenspiraal niet goed in de gaten. het feit dat je dit topic opent bijv. Dat je er dus over durft te praten. Dat je weer goede adviezen krijgt van mensen die blijkbaar met je begaan zijn, al kennen ze je niet eens. Kun je nagaan hoe de mensen in je omgeving om je geven.


Ik ga niet aankomen met cliche's als 'achter de wolken schijnt de zon' want ik weet hoe 't voelt en ik weet dat je dat heel anders ziet als je je zo kut voelt. I know the pain. Ik deed van alles om van die pijn af te komen. Gooide mezelf vol met drugs, deed mezelf pijn, ging andere rare dingen doen waar ik liever niet over praat...tot ik besloot de pijn maar gewoon te laten zijn. Godver ik ging kapot af en toe, zo diep sneed het, ik jankte me dan helemaal ziek, maar ik kwam er wel weer uit.

Voor mij hebben al die medicijnen niet geholpen, ik werd daar heel vlak van en raakte mezelf kwijt. Voor anderen kunnen ze wel helpen. Je vindt je weg vanzelf wel.



Wat voor weg dat ook is, je komt er uiteindelijk achter dat JIJ degene bent die 't in de hand heeft. JIJ controleert je gedachten en gevoelens. Een psychiater of een pil is alleen maar een duwtje in de rug. Zodra je dat doorkrijgt en het ook echt zo voelt, dan verandert alles!

Ik. Zo'n 3 á 4 jaar geleden inmiddels.



In die tijd dat ik dit doormaakte was ik heel erg aan de drugs. Ik gebruikte echt ontzettend veel en hele grote aantallen op een avond vaak. Ik was eigenlijk gewoon ronduit verslaafd. Ik was para ass hell.
Ik wilde niet leven met de persoon die ik was.
Ik vond het overal waar ik kwam verschrikkelijk kut. Of dat nou thuis, bij vrienden, in de stad, op m'n kamer of waar ik dan ook was, het was overal een hel.
Dit hield zo'n 2 á 3 maanden aan geloof ik. Absoluut de meest zwarte en memorabele bladzijde van mijn leven tot nu toe.
Het erge was dat ik ook niet echt stopte met de drugs. Met blowen ging ik gewoon door terwijl ik er mega para van werd en met de harddrugs ging ik vervolgens ook door. Want, inmiddels was het al zo ver dat ik dan ging gebruiken om me even tijdelijk beter te voelen. Natuurlijk werd het gat dieper en dieper daardoor.
En wat ik m'n ouders allemaal heb aangedaan en wat ik allemaal tegen ze gezegd heb in die tijd. Echt, niet normaal meer... Verschrikkelijk.

Na deze periode was ook lang nog niet alles koek en ei. Dit heeft diepe sporen nagelaten op mij tot heel lang daarna. Getekend voor het leven hierdoor. Maargoed, uiteindelijk ben ik dankbaar, hoe gek dat ook mag klinken. Ik heb hier echt veel van geleerd namelijk. Je leert jezelf op dit soort momenten toch wel vanuit de diepste lagen kennen. En dat is waar ik uiteindelijk toch best wel blij mee ben achteraf. Het is niet voor niks geweest. Een veel dieper inzicht in de dingen van het leven zijn ervoor in de plaats gekomen. Ik zeggen dat ik hierdoor echt volwassen ben geworden en levenservaring heb wat menigeen op mijn leeftijd toen nog niet hadden. Dat is uiteindelijk dan toch best wel weer wat waard. Je wordt er zoveel wijzer van. Maar dat zeg ik nu achteraf. Destijds kon ik er totaal niet mee omgaan!
Btw, ik ben toen niet naar een dokter ofzo geweest. Dit deed ik later pas vanwege de angsten die ik er aan had overgehouden. Toen ben ik een tijdje aan de Anti depressieva gezet (citalopram). Dit hielp mij er toch wel aardig bovenop voor een tijdje. Je kúnt er soms wel baat bij hebben. Wat voor troep het ook eigenlijk is.
Uiteindelijk moet je het toch op eigen kracht doen. Maar het kan soms een zetje in de goede richting geven. Jammer is alleen dat je er zo snel afhankelijk van raakt. Althans dat geldt voor veel mensen. Voor mij gelukkig toen niet.
Ik ben er in één keer mee gestopt zonder het af te bouwen. Gelukkig ging dat goed. Maar depressief was ik ook toen verder niet meer.
Psychologen ben ik ook wel eens geweest, maar vaak ging ik na een paar sessies niet meer.
Er zijn een aantal dingen op mijn pad gekomen de laatste jaren waardoor ik heel anders in het leven ben gaan staan gelukkig.

Maargoed, ik kan zo nog wel flink door blijven typen. Maar ik brei maar eesn een einde aan.

Wil jullie wel even bedanken
Herkenbare dingen, ook goeie feedback.
Sta er eigenlijk verbaasd van hoeveel mensen hier mee te maken hebben (gehad).

Ben blij dat ik op de flock uitnodiging ben ingegaan en even m'n 'trots' en schaamte opzij heb gezet.
Vind het nog wel moeilijk, maar ik hou deze flock in de gaten

M'n therapeut adviseerde me in de eerste instantie om wel aan de anti depressiva te gaan, totdat ze m'n 'huiswerk' doorlas, een soort van dagboek.
Vooralsnog probeer ik het zonder a.d. te doen.

Uitspraak van Wackiejacky op dinsdag 28 november 2006 om 21:00:

▶

Wat het beste gewerkt heeft? KAPPEN met al die kk drugs.

Daar heb je zeker een punt, Jacky. Zelf ga ik zo'n 1x in de zes weken weg, maar de 'come down' was laatst echt superheftig.

Uitspraak van verwijderd op dinsdag 28 november 2006 om 15:08:

▶

Maar goed heb los kunnen laten heb mezelf getrained om gedachte patronen te veranderen en ben zelfs minder gaan analyseren en oordelen. En voel me beter, zekerder en sterker dan ooit. Al zeg ik het zelf.

Daar draait 't bij mij dus ook om, exact.

Uitspraak van verwijderd op dinsdag 28 november 2006 om 11:52:

▶

Maar ik heb ook gemerkt hoe harder je vecht. Hoe harder je soms valt. Soms kan je het maar beter laten komen. Hoe moeilijk dat ook is, hoe beangstigend dat is.

.... ok, dan kan ik dat in m'n achterhoofd houden.
Ik hoop de volgende keer de grote val voor te kunnen blijven door het patroon te herkennen en er voortijdig een stokje voor te steken.
Maar dat zal een stukje allertheid in het proces moeten worden.
Daar heeft volgens mij iedereen wel mee te maken.
Wat ik wel onwijs positief vond is dat ik gisteravond weer als vanouds intens van muziek kon genieten.

--> Jacky: hier bedoel ik de mixen mee die H4nz op 't forum zetten van Chakra. Muziek is altijd mijn passie geweest maar dat is eventjes weg geweest.
Het 'raakt' me weer

Uitspraak van verwijderd op dinsdag 28 november 2006 om 11:30:

▶

dat kan ik niet uit mezelf...

Dat is ook vreselijk moeilijk ... en de ene dag kan je het iets beter dan de andere dag ...
Het is al goed dat je hier over praat

Uitspraak van verwijderd op dinsdag 28 november 2006 om 13:40:

▶

ik lig nachtenlang wakker, negatieve gevoelens aan het analyseren. Oplossingen bedenken etc totdat ik in slaap val en de volgende dag is er niks veranderd.

Herkenbaar ja. Soms sliep ik 's ochtends nog steeds niet. Eén raad die ik je kan gegeven is vooral: onderzoek je gedachtes en je negatieve gevoelens. Bekijk het eens van de buitenkant. Neem afstand van jezelf en kijk ernaar alsof je de waarnemer achter de waarnemer bent. Soort techniek waar Vipassana-meditatie (inzicht-meditatie) op gericht is.
Verder kom ik nog wel eens terug op dit topic.

Uitspraak van verwijderd op dinsdag 28 november 2006 om 23:22:

▶

Zelf ga ik zo'n 1x in de zes weken weg, maar de 'come down' was laatst echt superheftig.

Verschrikkelijk is dat idd op zulke momenten...

Na jaren van emotionele ups en downs en allerlei dingen waar ik niet mee om kon gaan, heb ik een periode in mijn leven gehad die ik niet anders kan omschrijven als "vlak" en "grauw"
Ik denk dat ik dat op een gegeven moment uit zelfbescherming deed, daarna ben ik zo vreselijk keihard met mijn kop op de stenen geknald,zoals ik het noem.
Ik was echt alles kwijt wat ik nog vasthield.

Het heeft me wel een tijd gekost om weer op de rit te komen, maar ik kan het eens zijn met de mensen die zeggen:
Het ligt ook heel erg aan hoe je in het leven staat en probeert met dingen om te gaan.

Ik ben heel erg positief veranderd (vind ik zelf) ook al moet ik uitkijken dat ik niet in oude patroontjes terugval.
Ik herken ook veel in teksten van Jacky over hoe je de dingen zelf beleeft en tegenaankijkt.

Ik heb mijn denken ook veranderd, ik moest wel want anders ging ik nog meer kapot dan dat ik al deed.

Uitspraak van Wackiejacky op dinsdag 28 november 2006 om 21:51:

▶

Voor mij hebben al die medicijnen niet geholpen, ik werd daar heel vlak van en raakte mezelf kwijt.

Ik zeg altijd maar dat er mensen zijn die kabbelen voort in hun leventje (ik heb zo'n vriendin, die heeft hele vlakke emoties...) maar ach; ik ken de grote ups, daar tegenover kunnen helaas downs staan, maar ik ben blij dat ik zo intens de dingen mag meemaken, ook al doet het soms zeer

http://www.brainspotting.nl/
Tip

verbaasd me eerlijk gezegt wel dat mensen dit redelijk gemakkelijk op het internet zetten.. Ikzelf doe het ook, maar had het toch niet echt verwacht.

Uitspraak van verwijderd op dinsdag 28 november 2006 om 13:40:

▶

ik lig nachtenlang wakker, negatieve gevoelens aan het analyseren. Oplossingen bedenken etc totdat ik in slaap val en de volgende dag is er niks veranderd.

irritant is dat ja...

Uitspraak van verwijderd op woensdag 29 november 2006 om 12:12:

▶

verbaasd me eerlijk gezegt wel dat mensen dit redelijk gemakkelijk op het internet zetten.. Ikzelf doe het ook, maar had het toch niet echt verwacht.

Als je eerlijk tegen jezelf bent en niets te verbergen hebt, mag iedereen ook alles weten toch?

Uitspraak van verwijderd op woensdag 29 november 2006 om 12:12:

▶

verbaasd me eerlijk gezegt wel dat mensen dit redelijk gemakkelijk op het internet zetten.. Ikzelf doe het ook, maar had het toch niet echt verwacht.

Teken van acceptatie. Als je het accepteerd en loslaat, kom je veel verder. Het is niet iets om je voor te schamen.

Als je niet deprie, borderliner, gespleten persoonlijkheid or what ever bent, hoor je er gewoon niet meer bij.

kan echt merken dat ik in een ander stadium verkeer...mensen hier hebben er vrede mee, zijn gelukkig(er) of hebben het geaccepteerd...

Uitspraak van verwijderd op woensdag 29 november 2006 om 13:32:

▶

kan echt merken dat ik in een ander stadium verkeer...mensen hier hebben er vrede mee, zijn gelukkig(er) of hebben het geaccepteerd...

Ja maar als je het niet accepteerd kan je er ook niet verder mee. Als jij je er nog tegen aan het verzetten bent. Kan je niet openstaan voor de oplossingen ervan.

Uitspraak van verwijderd op woensdag 29 november 2006 om 12:12:

▶

verbaasd me eerlijk gezegt wel dat mensen dit redelijk gemakkelijk op het internet zetten.. Ikzelf doe het ook, maar had het toch niet echt verwacht.

Hmm, een depressie is niks om je voor te schamen als je het mij vraagt. Al gaat misschien niet alles een ander aan.
Ik vind het eigenlijk belachelijk dat we hier in deze maatschappij altijd maar elkaar voor de gek moeten houden en maar maskertjes voor elkaar moet dragen. Waarom zouden we altijd maar mooi weer tegen over elkaar moeten spelen? Iedereen maakt moeilijke fases door in het leven. Dat is iets dat bij leven hoort. Het leven is nou eenmaal een groot leerproces en zonder tegenslagen of flinke tegenslagen leren we helaas weinig als je het mij vraagt.

Uitspraak van verwijderd op woensdag 29 november 2006 om 17:28:

▶

Hmm, een depressie is niks om je voor te schamen als je het mij vraagt. Al gaat misschien niet alles een ander aan.
Ik vind het eigenlijk belachelijk dat we hier in deze maatschappij altijd maar elkaar voor de gek moeten houden en maar maskertjes voor elkaar moet dragen. Waarom zouden we altijd maar mooi weer tegen over elkaar moeten spelen? Iedereen maakt moeilijke fases door in het leven. Dat is iets dat bij leven hoort. Het leven is nou eenmaal een groot leerproces en zonder tegenslagen of flinke tegenslagen leren we helaas weinig als je het mij vraagt.

Omdat het hier als doel gesteld weordt dat je altijd gelukkig bent. dat hoort je ultieme streven te zijn. dat vervolgns 1 op de 4 (ja dat lees je goed!) mensen te maken krijgt met een depressie, dat lijkt niets uit te maken. Onhaalbare doelen worden d'r aan je gesteld. Ik denk dat deze maatschappij gewoon erg ziek is en pas toen ik me dat echt realiseerde kon ik zelf uit mn depressie komen.

Uitspraak van Wackiejacky op woensdag 29 november 2006 om 19:21:

▶

Ik denk dat deze maatschappij gewoon erg ziek

Ben ik het mee eens. Zullen meerdere mensen vinden. Maar iedereen gaat er maar in mee en vind het prima. En een depressie op z'n tijd vinden ze ook niet erg omdat bij de maatschappij hoort, zeg maar.

Uitspraak van verwijderd op woensdag 29 november 2006 om 19:36:

▶

Maar iedereen gaat er maar in mee en vind het prima

wat moet je anders

Uitspraak van verwijderd op woensdag 29 november 2006 om 17:28:

▶

Hmm, een depressie is niks om je voor te schamen als je het mij vraagt. Al gaat misschien niet alles een ander aan.
Ik vind het eigenlijk belachelijk dat we hier in deze maatschappij altijd maar elkaar voor de gek moeten houden en maar maskertjes voor elkaar moet dragen. Waarom zouden we altijd maar mooi weer tegen over elkaar moeten spelen? Iedereen maakt moeilijke fases door in het leven. Dat is iets dat bij leven hoort. Het leven is nou eenmaal een groot leerproces en zonder tegenslagen of flinke tegenslagen leren we helaas weinig als je het mij vraagt.

Daar heb je absoluut gelijk in

Uitspraak van verwijderd op dinsdag 28 november 2006 om 13:40:

▶

ik lig nachtenlang wakker, negatieve gevoelens aan het analyseren. Oplossingen bedenken etc totdat ik in slaap val en de volgende dag is er niks veranderd.

Misschien moet je maar een afspraak maken met de psycholoog

Uitspraak van verwijderd op donderdag 30 november 2006 om 12:22:

▶

wat moet je anders

Er zijn meer wegen die naar Rome leiden En zodat de tijd daar rijp voor is zul je die ook gaan zien.

Je kunt een depressie benaderen als iets heel negatiefs, wat ook begrijpelijk is aangezien 't met negatieve gevoelens gepaard gaat, maar je kunt 't ook zien als een nieuw begin. Als een teken van je lichaam dat de weg die je nu aan 't volgen bent niet de juiste is.

En blijf altijd tegen jezelf zeggen: "alles komt goed". Ik zeg het nog steeds iedere dag, ook als er weer van alles is misgegaan. En nopez, ik denk niet dat ik ooit nog vabn die depressies afkom. Ik leef in ups en downs. Maar ik laat de downs zijn en pak de ups gewoon volledig. Ik kan wel stad en land proberen te bewegen om 't anders te krijgen maar ik worstel al zo lang met die depressies, ik heb ze geaccepteerd. En juist dat helpt me enorm. maar dat is een punt dat je moet bereiken, een knop die om moet gaan, en niemand kan je zeggen wat daarvoor voor jou de beste manier is.

Ik kan je alleen maar heel veel liefde en sterkte wensen ermee!

Uitspraak van verwijderd op donderdag 30 november 2006 om 12:22:

▶

wat moet je anders

Uitspraak van Wackiejacky op dinsdag 28 november 2006 om 21:51:

▶

Wat voor weg dat ook is, je komt er uiteindelijk achter dat JIJ degene bent die 't in de hand heeft. JIJ controleert je gedachten en gevoelens. Een psychiater of een pil is alleen maar een duwtje in de rug. Zodra je dat doorkrijgt en het ook echt zo voelt, dan verandert alles!

Zo werkt het echt

Ook ik heb dat zo ervaren.
Toen ik stopte met denken als:
"ik doe altijd stom, iedereen vindt me vervelend en lelijk, alles zit me altijd tegen, die vriendin zal wel met een ander afspreken en niet met mij; omdat ze liever niet bij mij is, ik ben mislukt, ik heb niks bereikt" etc......
en de dingen minder persoonlijk ging nemen en voor mezelf ging kiezen en dit soort gedachtes ging omvormen, veranderde alles.

Ja, ik maak fouten in mijn leven, vroeger kon ik mezelf dat maanden, jaren kwalijk nemen bijvoorbeeld.

Ook heb ik geprobeerd de dingen niet zo persoonlijk op te nemen van andere mensen.

Ik heb het inmiddels geaccepteerd dat ik blijkbaar niet geschikt ben voor een flitsende carriere op een 9-5 kantoor 5 dagen per week, waardoor ik geen 3x per jaar meer op vakantie kan, geen groot huis kan kopen, blijkbaar ben ik ook (nog) niet geschikt voor het huisje boompje beestje kindje gebeuren (en in WELK hokje moet ik dan? In het carriere hokje pas ik ook al niet ) maar dat kan me allemaal niet zoveel schelen, want ik ben weer gelukkiger dan dat ik 5 jaar lang was...

Zo dan, ik kan zoveel uit jullie reacties halen en herkennen!
Ik heb eens iemand horen zeggen: ieder z'n depressie, en dat klopt volgens mij helemaal.
Iedereen gaat er weer anders mee om en doorheen.

Ik wil Paul even een hart onder de riem steken: misschien is Arie's advies wel goed om aan te nemen. Het is absoluut niet alles zaligmakend, maar inderdaad een duwtje in de rug.
Mij doet het goed, zeker omdat het 'actief' is, per dag opschrijven wat je doet en je gedachten daarbij zetten.
Zelf in analyse gaan. Dat kan niemand voor je doen, dat moet je echt zelf doen.

Heb vandaag dan ook besloten dat ik mijn leven niet meer ga leven zoals mijn omgeving dat graag ziet, maar zoals ik het zélf wil!

Uitspraak van Nicnaamloos op donderdag 30 november 2006 om 13:25:

▶

Ik heb het inmiddels geaccepteerd dat ik blijkbaar niet geschikt ben voor een flitsende carriere op een 9-5 kantoor 5 dagen per week

Dit is voor mij zo herkenbaar

Uitspraak van Nicnaamloos op donderdag 30 november 2006 om 13:25:

▶

maar dat kan me allemaal niet zoveel schelen, want ik ben weer gelukkiger dan dat ik 5 jaar lang was...

.... en dit hoop ik straks ook te kunnen zeggen

Wel confronterend dat nu de rollen eventjes omgedraaid zijn: meestal was ík degene die een ander steunde en beetje raad probeerde te geven.

Uitspraak van Wackiejacky op donderdag 30 november 2006 om 13:12:

▶

Ik kan je alleen maar heel veel liefde en sterkte wensen ermee!

Uitspraak van verwijderd op donderdag 30 november 2006 om 14:40:

▶

Wel confronterend dat nu de rollen eventjes omgedraaid zijn: meestal was ík degene die een ander steunde en beetje raad probeerde te geven.

Dat is het ergste... Jezelf overleveren (voor bepaalde tijd) en steun hulp ontvangen...

Maar je weet het he: Een goede helper moet ook goed geholpen kunnen worden...

Sterkte in ieder geval

Uitspraak van verwijderd op donderdag 30 november 2006 om 14:51:

▶

Jezelf overleveren (voor bepaalde tijd) en steun hulp ontvangen...

Dat is waar, en het doet me nog goed ook ... daar sta ik wel eventjes van te kijken

Jij ook veel sterkte

Uitspraak van verwijderd op donderdag 30 november 2006 om 14:51:

▶

Jezelf overleveren (voor bepaalde tijd) en steun hulp ontvangen...

Ja

Vorig jaar zomer stortte ik letterlijk neer (eindelijk...) en MOEST ik zeggen:
Ik kan het niet alleen en ik ben NIET sterk nu ...
Dat was voor mij eigenlijk het moeilijkste wat er was.

Uitspraak van verwijderd op donderdag 30 november 2006 om 14:40:

▶

.... en dit hoop ik straks ook te kunnen zeggen (f)

Ja
Hierover heb ik met iemand anders ook weleens een discussie gehad.
"Als ik straks een vriendje heb word ik wel gelukkig"
"Als ik een mooi huis koop word ik wel gelukkig"

Daarmee impliceer je dus dat je nu, zonder huis, vriendje (auto, dvdrecorder, kindje) NIET gelukkig bent en het pas wordt als dat 'iets' er is.
En dan is dat 'iets' er, en dan...?
Dan moet je weer op zoek naar een nieuw 'iets' om weer gelukkig te worden.

Ik heb me daar zo lang aan vastgehouden toen ik dus in een héule moeilijke tijd zat:
Als ik maar... dan.... Als we nou maar hadden... dan...
En het kwam niet

Ik kocht kleren, schoenen, paarden (), wilde verhuizen, emigreren, in elk geval weg en iets anders...

Nou gelukkiger ben ik dáár niet van geworden

Ik moest het eerst in mezelf zoeken

Uitspraak van Nicnaamloos op donderdag 30 november 2006 om 15:19:

▶

Ik moest het eerst in mezelf zoeken (f)

Da's ook precies waar ik nu bezig ben
Ben erachter dat 'stevig deurdenderen' en vooral niet te dicht bij je gevoel blijven staan voor mij absoluut niet werkt.
En dat ik op dit moment ook eventjes niet die 'blije party girl' ben, doet me ook niets.
Ben nu een 'party girl in process' en dat bevalt me uitstekend.
De tijd is voorgoed voorbij dat ik mezelf ontvlucht en mooi weer speel.
Wat wil, is mezelf terug. Dat verborgen mens dat nu heel diep in mij begraven ligt, terughalen. En daarna, op míjn manier, alles uit het leven halen wat er voor mij inzit.

Uitspraak van Nicnaamloos op donderdag 30 november 2006 om 15:19:

▶

En het kwam niet

Is het inmiddels al in zicht en ben je nu op op weg naar je eigen pad?

Uitspraak van verwijderd op donderdag 30 november 2006 om 15:41:

▶

Is het inmiddels al in zicht en ben je nu op op weg naar je eigen pad? (f)

Ja, ongeveer vorig jaar toen ik door die moeilijke periode ben gegaan

Ik ben in die tijd echt zo veranderd...

Uitspraak van verwijderd op donderdag 30 november 2006 om 15:41:

▶

De tijd is voorgoed voorbij dat ik mezelf ontvlucht en mooi weer speel.

Ja, in de horeca werken is daar ook een goeie voor
Ik merkte op een gegeven moment dat het er zo ingesleten zat, dat ik op een begrafenis stond en niet wist wat ik nou moest doen, het liefst zei ik tegen iedereen:
"Ja met mij is het prima, met jou ook alles goed? "

Omdat je in de horeca ook altijd je gevoelens moest verbergen (ook al was er net idd iemand dood gegaan, dat kan de gasten niet zoveel schelen, die zitten te wachten op vriendelijke service) en dat ging mij zelfs makkelijker af, dan dus de werkelijke ik laten zien...

Maarja zo werkt het niet

Uitspraak van verwijderd op donderdag 30 november 2006 om 15:41:

▶

Wat wil, is mezelf terug. Dat verborgen mens dat nu heel diep in mij begraven ligt, terughalen. En daarna, op míjn manier, alles uit het leven halen wat er voor mij inzit.

Sterkte ermee
Het weten en herkennen is de grootste stap

Uitspraak van Nicnaamloos op donderdag 30 november 2006 om 15:19:

▶

Ik kan het niet alleen en ik ben NIET sterk nu ...
Dat was voor mij eigenlijk het moeilijkste wat er was.

I know the feeling, did the samen, maar zoals ze zeggen "if it doesn't kill you, it makes you stronger". Is zeker wel van toepassing op me geweest. Heb nog wel mijn ups en mijn downs (heeft ook andere redenen).

Mooie reply's hier in dit topic. Zo zie je dus maar weer hoeveel wijzer mensen kunnen worden van de moeilijke tijden des levens. Dat blijkt hier maar weer!



Dit vind ik trouwens een hele mooie tekst over depressie:

Depressie is geen ziekte.
Depressie is een teken
dat je systeem gezond functioneert.
Het is een alarmsignaal dat aangeeft dat
er iets in je psyche om meer bewustzijn vraagt.
Depressie is de wekservice van je ziel.
Erik van Zuydam

Uitspraak van verwijderd op donderdag 30 november 2006 om 18:59:

▶

Depressie is geen ziekte.
Depressie is een teken
dat je systeem gezond functioneert.
Het is een alarmsignaal dat aangeeft dat
er iets in je psyche om meer bewustzijn vraagt.
Depressie is de wekservice van je ziel.
Erik van Zuydam

Is inderdaad pakkend.

Uitspraak van verwijderd op donderdag 30 november 2006 om 15:16:

▶

Dat is waar, en het doet me nog goed ook ... daar sta ik wel eventjes van te kijken

Haha, dat was voor mij ook een openbaring ja het slijt er in om jezelf weg te cijferen voor anderen (niet dat ik helemaal achteraan stond hoor) maar kan nu zeggen dat als iets of iemand me niet goed doet: "opzouten!" ipv het weer proberen of weer die 'gulden middenweg' zoeken.

Een mooie songtekst met een intressante interpretatie van onze maatschappij die ons zo depressief maakt:

Lauryn Hill - I Get Out

een greep uit deze tekst

en dit stuk vind ik ook zo treffend

Uitspraak van verwijderd op dinsdag 28 november 2006 om 13:40:

▶

ik lig nachtenlang wakker, negatieve gevoelens aan het analyseren.

Waarom je hoofd vullen met Vragen waar jezelf geen Antwoord op kan geven, Ik deed dit zelf voor kort geleden ook erg veel. Maar ik ben nu zover dat ik alleen mijzelf hier mee heb. Der mate je dit meer gaat doen kom je op een dood punt te staan, dit is iets wat je moet proberen te voorkomen.

Uitspraak van verwijderd op donderdag 30 november 2006 om 18:59:

▶

Mooie reply's hier in dit topic. Zo zie je dus maar weer hoeveel wijzer mensen kunnen worden van de moeilijke tijden des levens.

Probeer uit elk iets negetiefs iets positiefs te halen.
Blijf niet te lang stil staan bij het negatieve, probeer het positieve zo snel mogelijk weer te vinden.

Uitspraak van verwijderd op zondag 26 november 2006 om 20:13:

▶

Het kan gaan over, sessies, oorzaken, mogelijke oplossingen.

Depressie, ik heb er zelf er veel onder geleden.
En mijn persoonlijke gedachte hier over is, een Depressie is niet meer dan jezelf niet meer de motivatie te kunnen geven om positief aan dingen te beginnen. De motivatie kan je ontnomen worden door Werkdruk, een realtie die verbroken wordt, ect. Als er iets gebeurt is wat een grote impact heeft gemaakt op je gevoel of emotie of iets dergelijks ga je alles wat er mis gaat negatief zien, en verlies je de motivatie om verder te gaan. Dit kan leiden naar overspannenheid, overmatig drugs of alcohol gebruik e.d.
Men gaat dus alles negatief zien en kom je in een negatief spiraal terecht. Het is moeilijk om uit deze spiraal te komen en al snel komt daar "de duisternis" om de hoek kijken. Men trekt zich terug in hun "eigen wereld" en bekijkt de wereld met een zeer negatieve blik. Probeer licht puntjes te verzamelen om het duister tegen te gaan. Die licht puntjes kunnen blije herineringen zijn, of mensen die je dierbaar zijn. Schaam je niet om om hulp te vragen wanneer je het moeilijk heb, en veelal is praten de beste optie.

Uitspraak van verwijderd op donderdag 30 november 2006 om 15:41:

▶

Wat wil, is mezelf terug. Dat verborgen mens dat nu heel diep in mij begraven ligt, terughalen.

Dit is wat jij jezelf heb aangepraat. Mensen zeggen snel "Ik ben mezelf niet", maar dat is leugen. Het is jezelf verbergen en je opsluiten, jezelf zo weg zitten cijferen, je jezelf alleen maar meer naar de grond haalt. Iedereen is zoals hij is, een mens veranderd niet, misschien ontwikkeld hij zich anders maar een persoon valt niet te veranderen. Aanpassen kan wel, maar al snel zal hij weer terug vallen in zijn oude patroon.


Blijf niet stil staan terwijl de wereld door draait.
Draai mee met de wereld, probeer te bereiken wat ik je wil bereiken, ben begin aan iets met een positieve gedachte, als snel zal de uitkomt ook positief zijn.

Uitspraak van Wackiejacky op donderdag 30 november 2006 om 13:12:

▶

Ik kan je alleen maar heel veel liefde en sterkte wensen ermee!

dankje

Uitspraak van Nicnaamloos op donderdag 30 november 2006 om 13:25:

▶

Ja, ik maak fouten in mijn leven, vroeger kon ik mezelf dat maanden, jaren kwalijk nemen bijvoorbeeld.

dit komt me erg bekend voor ja

Uitspraak van verwijderd op vrijdag 1 december 2006 om 06:51:

▶

Waarom je hoofd vullen met Vragen waar jezelf geen Antwoord op kan geven,

ik vraag het me ook af..maar
dat is een vraag die ik niet kan beantwoorden...

Uitspraak van verwijderd op vrijdag 1 december 2006 om 19:42:

▶

ik vraag het me ook af..maar
dat is een vraag die ik niet kan beantwoorden...

Toch is het raar, ik weet zeker dat er legio mensen zijn die met grotere problemen kampen dan ik. Toch voel ik me allerbelabberdst...ben ik een aantellerd? Of zijn het de andere die gewoon veel kunnen hebben of een olifantenhuid hebben...

heb een boek over hyper sensitieve personen gekocht, en kon mezelf er aardig in verplaatsen (niet alles natuurlijk).

Uitspraak van verwijderd op vrijdag 1 december 2006 om 22:15:

▶

Toch is het raar, ik weet zeker dat er legio mensen zijn die met grotere problemen kampen dan ik. Toch voel ik me allerbelabberdst...ben ik een aantellerd? Of zijn het de andere die gewoon veel kunnen hebben of een olifantenhuid hebben...

Iedereen heeft een ander draagvlak. Niemand ontkomt er aan om zich een keer flink kut te voelen. Of je nou geboren bent als iemand in perfecte omstandigheden met veel geld, veel vrienden, zeer aantrekkelijk uiterlijk, welvarende toekomst, gerespecteerde persoonlijkheid, wat dan ook, je ontkomt er gewoon niet aan. Je draagvlak past zich er nou eenmaal op aan. Er gebeuren altijd wel dingen in je leven die minder zijn, in welke vorm dat ook dan mag zijn...
Het is niet aan een ander om te bepalen wanneer jij je kut mag voelen en wanneer niet. Dus je bent niet een aansteller wanneer jij je kut voelt om iets wat voor een ander helemaal niet erg is. Meet je sowieso niet met anderen...

Mensen in Afrika gaan dood van de honger, familieleden daar gaan dood aan Aids, mensen sterven aan verontreiniging van drinkwater, oorlogen, etc... hier hebben we dit allemaal niet. Maar hebben wij dan allemaal het recht niet om ons kut te voelen en moeten we ons allemaal maar niet zo aanstellen? Dat is onzin...
Hier hebben we weer andere dingen die ons pijn doen. Hier zijn het vooral de dingen op psychisch vlak. Hier heeft men vooral te maken met dingen als een laag zelfbeeld, depressies, stress, angst, etc... deze dingen zijn niet minder erg dan wat er gebeurt in Afrika. Het zijn alleen ándere dingen. Beide dingen doen een mens erg veel verdriet... en dit alles hoort nou eenmaal een beetje bij ons bestaan denk ik, zoals ik al zei in een vorige reply.


Zoek in ieder geval uit wát je depressief maakt.


Uiteindelijk begint de verandering bij je eigen denken. Zet ook af en toe die gedachtenstroom eens even stil. Schep een beetje helderheid.
Net zat ik onder de douche en ik voelde me ook niet gelukkig en was negatief over een aantal dingen. Ik vond m'n leven weer eens een keer helemaal niet leuk en bij bijna alles waar ik aan dacht kreeg ik een kut gevoel. Tientallen verschillende gedachten schoten tegelijk door m'n kop. En door deze maalstroom aan gedachten vergat ik alles om me heen. Ik was alleen nog maar bezig met die negatieve gedachten. Hierdoor voelde ik de heerlijke warme waterstraal van de douche niet meer, hoorde ik het prachtige geluid van de waterdruppels om me heen niet meer en vergat ik helemaal te genieten van een heerlijk momentje rust puur alleen met mezelf.