Partyflock
 
Flockonderwerp · 77321
109x bekeken
 
Waarschuw beheerder
het verhaal van 170 van 1 van de leden.
voor degene die da nie kenne: zijn mense in z'meer die hebbe zig zow genoemd:P
je hoeft t nie te leze. all1 als t je intereseert.


170.
''Ik startte met graffiti toen ik op de basisschool zat. Wij deden een project over vandalisme en hoe verkeerd dat natuurlijk was. Mijn ogen werden daardoor geopend voor de tags en pieces die toen nog maar schaars in Zoetermeer te zien waren. Mijn voorbeelden van toen waren: Disone69, Shorz en Phaze (later Dephaezer). Behalve Phaze bombden zij alles wat los en vast zat. In die tijd van de ontwerpstrijd, door de gemeente georganiseerd, voor de PWA hal en de Olympus was ik al druk aan het schetsen. Daarvoor tekende ik alleen nog mar dingen en krabbelde ik wat lettertjes op papier. Op de middelbare school leerde ik diverse schrijvers kennen zoals: Mae, Sille, Ase, Sure, Men, Fuse, Zaf, Esma en Sean natuurlijk.

Op school hoorde ik voor het eerst over de ‘East brige’. In het begin was het daar onwijs spannend om naar toe te gaan. Jammer dat het nu dicht is. Dat zou echt een toffe plek zijn om als hall of fame opengesteld te worden. Aan de andere kant heeft het ook iets als het blijft zoals het nu is. In het begin heb ik verschillende namen gehad. Toen iedereen opgepakt werd, omdat enkele NSB’ers hun mond niet konden houden, begon ik samen met een ander 1740 te schrijven. Dit werd heel snel al 170. waarom 170? Omdat 1740 toch ets te lang was. Het liep niet. Voor het getal op zich was er geen enkele reden. Het leek ons vernieuwend om een getal te doen in plaats van letters. Zoetermeer werd op dat moment schoongemaakt en schoongehouden door de ICS. Veel gebombde tunnels waren niet meer zoals eerst. Wij probeerde daar toch weer een beetje verandering in te brengen. Dat lukte aardig. Wij wisten al snel weke objecten niet onder het schoonmaakcontract vielen en die waren standaard aan de beurt.

Wij vertelden aan niemand wie wij waren en alle mensen die wij kenden kregen niet te horen wat wij deden. Uiteindelijk kreeg je daardoor veel indianenverhalen over 170. ons doel was om op zovel mogelijk plekken te staan, binnen en buiten Zeotermeer en dit zo duidelijk mogelijk. Zo hoopten wij ook op bekendheid bij het gewone publiek. Deze formule bleek een succes. In het begin zo lelijk mogelijk. Om de schijn te wekken voor de politie zodat zij zouden denken dat het een nieuwkomer was. Later, na klachten van critici met wat meer stijl. Je moet hen toch ook een beetje tevreden houden. Mijn favoriete doelen waren plaatsen langs het spoor en bouwkeetjes. Die keetjes zag je namelijk overal opduiken. Vaak was Tectyl mijn favoriet. Met witte schoendepper, Edding stift of witte Pentel was het ook lekker werken. In het begin ging ik bijna iedere doordeweekse dag voor mijn ochtendkrant een piece zetten. Toen ging het hard.

Of ik wel eens gepakt? Natuurlijk. Maar meestal liep dat met een sisser af. Ik wist mij er altijd op slinkse wijze uit te draaien. Als de politie op sommige momenten iets meer doortastend was geweest hadden ze beet gehad. Een keer stonden wij op een bus te wachten en had ik een berg voorgeschreven etiketten op zak. Ik was net een stickertje aan het plakken, toen een politieauto kwam langsrijden. Uit reflex gooide ik de hel stapel etiketten in de bosjes. De politieauto stopte en zij stapten uit. Zij vroegen wat ik daar had weggegooid. Ik antwoorden snel: ‘‘O, niets. Snoeppapiertjes.’’ En ik pakte snel de stapel etiketten uit de bosjes en stopte dit droog in mijn zak. Dit stemde oom agent gunstig en na een waarschuwing reden zij weer verder. Het was altijd een sport om steeds weer mooiere plekjes te vinden om te taggen op te piecen. Vaak merkte ik dat andere dan ook kort daarna dat idee volgden. Dat was dan weer een compliment voor ons dat de plek in de smaak viel. Het grootste compliment was het krantenartikel dat de CIS n de krant liet plaatsen. Zij verklaarden 170 in de krant de oorlog. Een kroon op ons werk. Uiteindelijk begonnen dan andere zaken de interesse over te nemen en verdwijnt graffiti op de achtergrond om vervolgens helemaal uit het leven te verdwijnen. Helemaal? Niet helemaal. Wij zijn nog steeds geïnteresseerd in graffiti en houden nog steeds alles nauwlettend in de gaten. Ik zie een heleboel leuke dingen in Zoetermeer heden ten dagen, maar ja, vroeger was alles beter. Ha Ha.''
laatste aanpassing