die stad van je hard zou je nooit willen ruilen,
want je mag bij haar schreeuwen en lachen en huilen,
ze opent haar armen en daar mag je schuilen,
zij kent je verdriet parijs.
dan pakt ze je beet en dan ben je verloren,
want ze fluistert je naam, en ze hijgt in je oren.
en je sterft in haar armen en je word weer geboren.
wat heb je haar lief, Parijs!!