In mn hart een plekje, een plekje voor jou.
dat plekje heb ik je gegeven omdat ik van je hou.
Dus laat me nooit gaan want ik wil je niet kwijt.
laat me niet gaan en blijf bij me, voor altijd.
Want je hebt niet in de gaten wat je allemaal met me doet.
One love <3
Blijf vechten voor je leven, en je zult het vinden,
Mijn hoop hebben jullie, ik zal er voor jullie zijn,
Vrienden zijn er om je te steunen
om jou te troosten en tegen ze aan te leunen
Vrienden zijn er om jou te helpen
die jou pijn voor even doet verhelpen
Vrienden zijn er om jou blij te maken
om jou kwaadheid weg te kraken
Vrienden zijn er om jou lief te hebben
en zullen alles voor jou overhebben
Vrienden zijn er om jou niet te bedriegen
vrienden zullen ook nooit tegen jou liegen
Vrienden zijn er om jou tips te geven
en zullen jou alles wat je gedaan hebt vergeven
Ware vrienden leer je kennen met de tijd
ook al doe je iets verkeerd
ze willen je niet kwijt.
Goeie terrorsistha !
Je breekt in op me pf =D
k ook op joune
maarum, ik weet niks te zeggenO:)
Lees ondertussen de voetbalinternational, nu blz 28, HEEEL INTERESANT
Maaru, k ga maar weer us
Adios
Loveyousistha
lieverd
ik ben nu net thuis gebracht door je moeke haha feest van pleuni was sws chill
dikke vette suip party maar maakt niet uit haha xD
maar ben er voor je weetjetoch!!
Maar ik zal weer gaan je pf stond nog aan haha xD
Mijn paard Jumper. Gisteren heb ik haar in laten slapen. Ze was bijna 17. Voor een paard met haar achtergrond is dat oud, ze zat al jaren in reservetijd.
Toen ik haar kocht was ze mager, verwaarloosd en versleten. Een zielig dier. En ik kan niet tegen zielige dieren, die neem ik mee en die ga ik dan verzorgen. Vroeger waren het vooral jonge vogeltjes die uit hun nest waren gevallen, of konijntjes zonder moeder en verdwaalde katten. Later een verwaarloosd hondje. En 7 jaar geleden dus een paard.
Vroeger was ik zoals de meeste meisjes helemaal paardengek. Dat blijft altijd een beetje hangen, ookal worden ze op een bepaald moment meestal vervangen door vriendjes.
Ik heb veel paardgereden maar het probleem is: ik vind paarden ENG! Ze zijn groot, zwaar, sterk, kunnen bijten, trappen, schrikken, bokken, steigeren, op hol slaan of omvallen.
Die vier dunne pootjes die dat enorme lijf in de lucht moeten houden: doodeng.
Behalve Jumper, die was niet eng. Jumper had zo'n vriendelijke blik in haar ogen. Ze beet nooit, trapte nooit, was altijd voorzichtig. Jumper was echt een ontzettend lief beest. Ze is gefokt als springpaard maar op haar vijfde ontwikkelde ze arthrose. Heeft te maken met overbelasting, te zware training, zoiets, is mij verteld. Haar kennende kan ik me dat voorstellen. Dat beest gaat door tot ze erbij neervalt, als dat van haar wordt gevraagd.
Daarna kwam ze op een manege. Daar heeft ze nog 5 jaar rondgehobbeld met haar zere gewrichten. In een stand staan, te weinig voer, wonden op haar heupen: vreselijk. Ik zag haar rond sjokken met een schreeuwerig kind op haar rug en toen wist ik het.
Dit was een groot uitgevallen moederloos vogeltje. En ik heb haar gekocht. 5000 piek. En beloofd voor haar te zorgen tot haar dood. En ook: haar te laten gaan als ze niet meer kon.
In de jaren daarna is ze veranderd van een futloos beest in een glanzende vrolijke merrie. Ze heeft het goed gehad. Ik heb een mooie tijd gehad met haar. Buitenritten...niet in volle galop hoor, maar lekker stappen in de zon. In een hele moeilijke periode, zat ik bij haar in de stal en was het de enige plek waar ik rust vond. Een paard liegt niet, nooit. Dieren zijn altijd echt, in tegenstelling tot veel mensen.
Een paar jaar geleden heeft ze een akelig ongeluk gehad waarbij ze een groot deel van haar hoef afbrak. Ze is daar nooit helemaal van hersteld. Een maand in een paardenkliniek en nog 3 maanden om de dag haar hoef schoonmaken, verbinden tot het weer was aangegroeid. Achteraf is ze sindsdien achteruit gegaan. En uiteindelijk heb ik vorig weekend de knoop doorgehakt. Ze liep voortdurend kreupel, was stijf, at niet meer lekker, wat voorheen haar grootste hobby was. Een vriendin zei: kijk in haar ogen. En dat heb ik gedaan. En ik zag een moe beest. Gisteren kwam de dierenarts. Ze kreeg eerst een soort roesje en daarna een narcosemiddel. Eerst liep ik erbij weg, als de dood dat ze haar benen zou breken als ze om zou vallen. Want zo'n beest gaat dus gewoon niet liggen. Ik kwam net op tijd weer binnen. Ik zat naast haar en hield haar hoofd vast. Ze trilde nog een beetje en ze keek me aan. Ik zag het licht uitgaan in haar ogen. Bizar om te zien, of het nu een mens of een dier is, je ziet de schittering verdwijnen als het leven uit een lichaam verdwijnt.
Het was het enige wat ik nog voor haar kon doen. Ik heb mijn belofte gehouden.
Ik heb geleerd dat alles gebeurd om een reden
Dat je moet leren van de fouten uit je verleden
Ik heb gezien dat niet iedereen te vertrouwen is
Zelfs je gevoel heeft het soms gewoon mis
Ik weet nu dat je soms iemand moet laten gaan
Terwijl je weet dat die gene voor altijd in je hart zal blijven bestaan
Ik besef nu dat je moet doen wat je hart je zegt
En niet moet vechten voor iemand die niet voor jou vecht
Ik heb geleerd dat je niet meer moet houden
van iemand die dat niet waard is
Ik heb mezelf voorgenomen om nooit op te geven
Altijd me dromen moet proberen na te streven
Ik heb gemerkt dat je hard moet zijn
Gevoelig zijn geeft alleen maar pijn.