Ik dacht echt dat dit het was,
dat we samen een waren.
Dat je me leventje een stuk gelukkiger kon maken,
Maar vaker de dagen zat ik met mn vragen,
waarom het toch nogsteeds slecht ging tussen ons samen.
Maar me tranen die me verlaten zoals we samen waren,
want ik hield echt van je,
want ik zag je als de ware.
Tenminste dat dacht ik,
maar mn gedachte spraken geen waarheid,
want als je ook zo van mij hield zou het voor jou ook zo zwaar zijn, maar ik laat je..
Al wil ik het schreeuwen van de daken dat ik je mis en dat er was tussen ons 2en niet meer is zoals het was, en het moest zijn.. Ik dacht echt dat het veel beter zou zijn dat ik en jij vooraltijd zullen leven als wij. Maar ik ben blij dat het uit is tussen jou en mij, dus geef me de rust om weer eventjes alleen te zijn.

Ik heb je lief als onze liefde echte liefde was maar nu verlaat ik je met rust omdat je me verdrietig maakt. Al had ik liever graag dat dit nog echte liefde was maar de liefde tussen ons kan denk ik niet zoals echte liefde gaat, maar lieve schat, ik mis de nachten met jou wachten tot de zon op komt en ik je lief zie lachen en je zachtjes zegt dat ik de ware ben en skit aan verhalen hebt maar ik ben er nu pas achter dat je die verhalen zelf bent. Al is het moeilijk te geloven, toch opende ik mn ogen en zag je daden eindelijk maar ik heb nog alles voor je over. Is dit normaal, hoort dit bij de liefde? Maar waarom heb ik dat dan niet, of is liefde voor jou bedriegen? Ik weet het niet.. Als ik het je vraag zal je toch wel liegen dus hou ik het liever voor me eigen en blijft de wijsde in de liefde maar de liefste dat ben jij, en dat zal je altijd blijven, maar dat je er nooit voor me was, dat kan ik niet begrijpen..