Dat meisje tegenover mij

Dat meisje tegenover mij
Dat straalt iets uit
Een klein beetje geluk
Ook al zie je dat ze huilt

Als iemand tegen haar zegt
Dat ze juist niet lelijk is
Wordt ze onzeker, ze gelooft het niet
Maar ze heeft het zelf mis

Ze wil het wel geloven
Maar iets, dat houdt haar tegen
Misschien wel die diepe put
Waar ze heeft gelegen

Misschien, wil ze gewoon met iemand praten
Iemand die naar haar luistert
En haar niet meteen gaat haten
Gewoon een luisterend oor
Dan voelt ze zich misschien ook weer gelukkig

Dan kijk ik in de spiegel
En zie dat ene meisje
Haar tranen zijn verdwenen
En een lach is verschenen..

Een droom ben je gevleven..

Een droom ben je gebleven,
Ik moet er maar mee leren leven.
Ik heb je nooit kunnen beschermen tegen al het kwaad,
Ben nooit je zus geweest met goede raad.
Ik had je zoveel willen laten zien, voelen, zoveel willen leren,
Maar jou handjes hebben nooit gespeeld,
Jou voetjes hebben nooit gelopen,
Jij hebt je nooit verveeld,
Nooit op een toekomst kunnen hopen.
Ik had je alle liefde willen geven,
En mijn geluk met je willen delen.
Een droom ben je gebleven.
Als een wondermooie droom zul je in mij verder leven.

Ik zal voor altijd van je houden!

Grenzen

Als klein kind lang geleden
trok ik met krijt
een streep die
de wereld - eventjes -
in twee stukken verdeelde

Aan de ene kant
zat ik in mijn eentje
alleen op de grond
Aan de andere kant kinderen
met wie ik wel eens speelde

Ik tekende verder
trok me er niets van aan
ik deed wat ik wou doen
zelfs toen mijn grens van krijt
verdween in de regen

Jaren later bewandel ik
witte stoepen en grenzeloze paden
maar net als toen doe ik
wat ik wil doen
niemand houdt mij tegen

Al ben ik nu
kwetsbaarder dan ooit
ik red me wel..
Alleen

Groeien

Je was als een bloembol
Zat warm onder de grond
Heel veilig, geborgen
Waar niemand jou schond

Ineens moest je groeien
Maar wat bracht dat jou?
Hoe was het daarboven?
Angst voor de kou

Heel soms kreeg je water
Dat maakte jou bang
Je knopje verscheen al
Maar ’t duurde wel lang

De zon op jouw blaadjes
En telkens gezoem
De mensen die zeiden
Wat wordt dat voor bloem?

De andere bloemen
Volgroeid en heel groot
In prachtige kleuren
Jij als enige rood

Wie zouden je vragen
Een gele te zijn?
Wie wilde jou plukken?
Jij bleef veilig klein

Door maar niet te groeien
Was niemand die vroeg
Moet die bloem niet geel zijn?
Is die mooi genoeg?

Maar ’t was heel eenzaam
Zo laag bij de grond
Jouw stengel werd zwakker
Jou blad ongezond

Opnieuw kreeg je water
Je wilde nu wel
De dood was voor later
Je dronk dus maar snel

Jouw stengel werd langer
Het groeien deed pijn
Jij merkte nu eindelijk
Welke bloem je moest zijn

En toen jij na dagen
Niet groeien meer kon
Genoot je van het uitzicht
En die heerlijke zon

Je bleef nog wel even
Onzeker en bang
Gelukkig verdween het
Het duurde niet lang

Nu sta je te stralen
Je voelt je actief
Je bent wie je zijn moet
En ment heeft jou lief

Als niets maar is zoals het was
Zoals het ooit begon
Als je niets meer kunt
Zoals je vroeger kon
Als je niet meer kunt genieten
Zoals je dat eerst wel deed
Als je wel wist hoe het moest
Maar dat je het nu niet meer weet
Wanneer alles langs je heen leeft
En je zelf wel dingen doet
Maar niet omdat je dat graag wilt
Maar meer omdat het moet
Als je liever slapen wilt
Dan genieten van de dag
Als je niet meer die mooie dingen ziet
Zoals je die eerst zag
Als je zo graag duidelijk wil maken
Precies wat je bedoelt
Maar ondertussen heel goed weet
Dat alleen jij het bent die het voelt
Dan pas kan je weten
Hoe het is om mij te zijn
Dan pas kan je begrijpen
Wat ik bedoel met pijn

piano spel

kille klanken
van onverwerkt verdriet
ze komen op me af
niemand die het ziet

droeve melodie
komt me tegemoet
de angst slaat toe
als ik me open stel
of is het niet meer
dan een piano spel

Verdringen

Verdringen is koesteren
Herinneren wat je wilt vergeten
Negeren wat je onderogen moet zien
Maskeren wat je niet wilt voelen

Ontkennen dat het er is
Is eindeloos rennen voor het leven
Met gedachten die je achtervolgen
Door een doodlopende straat

Ik hoorde de vogels fluiten
toen ik vanmorgen wakker lag
Raar, ze horen toch te zwijgen
op deze sombere dag?

Mijn wekker begon te rinkelen
toen ik net uit bed wou gaan
Raar, want vandaag zou de tijd
toch even stil moeten staan?

Net ging ik met paraplu op pad
Ik verwachtte tenslotte regen
Raar, de zon scheen en zelfs
geen enkel stoplicht zat me tegen

Nu sta ik hier afscheid te nemen
Terwijl de vogels gewoon fluiten,
de klok nog tikt en de zon nog schijnt
En ineens realiseer ik me..

Opa, je zit in mijn hart
dus dit is niet het eind

Zwevend, starend, wankelend

Zwevend,
Op het randje
Tussen nu en later

Starend,
Naar de beelden
Van vroeger en nu

Wankelend,
Op de grens
Tussen vuur en water