Om bij het begin te beginnen leg ik even kort uit hoe het begonnen is.
In februari 2000 ben ik met de fiets over-de-kop gevlogen en kreeg ik het stuur in mijn linker bovenbeen en daar is een ontsteking onder de huid ontstaan, na een tijdje kon ik niet eens meer staan dus ging ik weer naar de huisarts (die toen op vakantie was) dus moest ik naar een andere die mij per direct doorstuurde na de eerste hulp waar de ontsteking eruit werd gehaald en 2 weken lang werd schoon gespoeld.
-Nog geen jaar later valt mij op dat mijn litteken klopt voel het bloed er door stromen de huisarts zei dat is normaal met littekens.
-Jaren later krijg ik vlekken op mijn been de huisarts zei het zijn spataders hoe dat ontstaan is wist hij ook niet maar ik moest me geen zorgen maken.
-En begin december stond ik onder de douche en merkte dat mijn linkerbeen dikker was dan mijn rechter en besloot ik weer naar de dokter te gaan toen was er een vervangende dokter die daar 1x per week was die stuurde mij door naar afdeling chirurgie op het ziekenhuis.
Daar zeiden ze dat die bovengenoemde symptomen niet goed was. er werd ook een echo gemaakt van de aderen in het linker been en het rechter been om te vergelijken, de zuster was een hele tijd bezig en zij toen dat ze de dokter er even bij ging halen dat duurde een tijdje en toen die er ook was keek hij een tijdje spraken in een rare taal (voor mij althans) en de dokter zij dat hij het straks allemaal uit zou leggen en ging weg en ik mocht weer plaats nemen in de wachtkamer. na iets van 3 kwartier werd ik geroepen en toen vertelde de dokter dat er een verbinding is van de twee aders in het bovenbeen waar het bloed van de ene ader weer rechtsreeks door de andere ader terug gaat naar boven en dat mijn onderbeen te weinig bloed kreeg en dat het hoogst waarschijnlijk operatief opgelost moest worden, uit nieuwsgierigheid vroeg ik de dokter wat er zal gebeuren als ik er niks aan deed en of het been dan af zou sterven, nou met het been zou niks gebeuren zolang het hart het maar vol houd zei hij, dat was wel even schrikken. maar om het beter te kunnen controleren zou er een kijk operatie moeten komen.
Maandag 4 Januari ging ik naar het ziekenhuis voor de kijk operatie daar werd in de lies van het rechterbeen een vloeistof in de ader gespoten en dan röntgen foto’s gemaakt van het linkerbeen en als het een klein gat was kon het direct wel verholpen worden, maar helaas het gat bleek te groot en moest wel operatief gerepareerd worden.
Vrijdag 12 maart moest ik om 08.00 op het ziekenhuis zijn. om 9.30 werd ik opgehaald uit mijn kamer om naar een voorkamer te gaan om voor bereid te worden voor de operatie tot toen ging alles nog zo als geplant maar dat veranderde toen ik om 10.30 op de operatiekamer kwam (stijf van de zenuwen en hyper actief) was er afgesproken voor een ruggenprik maar omdat ik zo actief was gaven ze mij ook iets wat ze noemen een borreltje in het infuus (dommel slaap) voor de operatie stond
2 uur gepland maar dat werd 5-6 uur maandags na het weekend kwam de dokter eindelijk langs om te vertellen wat er nou precies was gebeurd toen ze begonnen waren was het nog al een schok voor de chirurg wat hij daar aan trof alles zat met elkaar verdraaid hij had alleen al 2 uur nodig om mijn aders weer recht te leggen waardoor de zenuwen in mijn been een gigantische klap hebben gekregen en een lange tijd nodig hebben om weer normaal te worden als ik aan mijn been voel ,
voel ik alleen maar tintelingen, het been is helemaal doof.
de volgende stap die ze namen was zoeken, in welk ader het gat zat en zoals de dokter zij was het de ader waar hij het, het minst van had verwacht (de laatste dus). toen hij het probleem eenmaal zag kreeg hij weer een schok, zoals de dokter zei zat er een gat in van 2.6 CM (normaal moet dat 0.6CM zijn) en de ader erboven had de dikte van een tuinslang, de bedoeling was om het gat dicht te hechten maar dat hebben ze ook niet gedaan ze hebben het rotte stuk er tussen weg gehaald en volgens mij ergens anders een stuk weggehaald om het daar weer tussen te zetten. toen ik weer bijkwam waren ze net klaar met de binnenhuidse hechtingen en zaten er 2 drains in en was het inmiddels 17.00 en werd ik naar de uitslaapkamer gebracht.
Na een aantal weken merkte ik dat er een enorme bult op mijn bovenbeen kwam en kreeg ik enorme veel pijn, dus weer met spoed naar de huisartsenpost, de dokter daar vertrouwde het niet en dacht dat de ader misschien dicht geknepen zat en riep er een ambulance erbij die mij met toeters en bellen naar het ziekenhuis bracht daar moest ik weer op de dokter wachten en eenmaal daar zakte de pijn ook weer af, na een tijdje kwam de dokter en zei dat er hoogst waarschijnlijk een bloeduitstorting zat, even later werd een echo gemaakt van de aders je zag de bloeduitstorting maar verder was er niets te zien alles zag er goed uit.
De pijn bleef aanhouden en na een paar dagen werd ik er gek van en belde de dokter weer en moest ik langskomen voor een CT scan. Op de uitslag van de CT scan viel ook niets te ontdekken je zag de bloeduitstorting maar verder niets, voor de pijn kreeg ik een recept voor morfine pleisters en volgende week woensdag zou ik nog eens langskomen voor controle.
De dinsdag avond voor de afspraak zag ik dat er een wond ontstond en er bloed uit kwam dus deed ik er een pleister op en dacht dat zien we morgen maar weer.
Woensdag 21 april de volgende dag bij de dokter liet ik het zien en hij zei mooi nu kunnen we het eruit halen en begon met een watten staafje de bloeduitstorting eruit te halen maar in een keer spoot het bloed er uit een ware fontein van bloed en ik herinner me nog dat ik tegen de dokter zei van dit is niet goed en hij zie inderdaad dit is niet goed (een slagaderlijke bloeding) direct sprong iemand op me om het bloeden te stoppen en drukte mijn been dicht, een ambulance werd gebeld die was er in notime, en weer met toeters en bellen naar het ziekenhuis, eenmaal op het zieken huis kreeg ik een masker op en eindelijk mocht ik slapen.
4 uur later werd ik weer wakker en hoorde ik dat ik 2 liter bloed verloren had en er tijdens de operatie weer wat was toegevoegd, en dat ik aan de dood ontsnapt was.
Volgens anderen was ik die dagen erna een lijk, die dagen waren ook best zwaar iedere keer als je er weer aan terug dacht of erover praatte kreeg ik een brok in mijn keel en schoten me de tranen in de ogen maar na een paar dagen ging dat gelukkig over.
En je begint te denken wat er gebeurt zou zijn als het thuis gebeurd was, ik denk dat het dan over en uit was.
Maandags kwam de dokter langs in het ziekenhuis en vertelde me wat er mis gegaan was, blijkbaar zat er nog een klein gaatje in mijn ader die de bloeduitstorting veroorzaakte en toen die eenmaal weg was knapte de ader, en die was weer gerepareerd dit keer hadden ze een stuk uit mijn rechter bovenbeen gehaald en ertussen geplaatst.
