Ik heb een MASKER opgezet,
NIEMAND die dat merkt.
Dat heeft mijn gevoel van EENZAAMHEID,
alleen nog maar versterkt.
Mijn hoofd vol NARE GEDACHTEN,
mijn HART nog altijd LEEG en KOUD.
Alleen een heel VERDRIETIG GEVOEL,
dat NIEMAND VAN MIJ HOUDT.





Gevangen in je eigen gedachten, wat kon je verder van je leven verwachten? De overheersende negativiteit heeft alles grotendeels vergald, bijna je hele leven verknald.