Als je jong bent geloof je alles. Van spinazie krijg
je spierballen, je vader is de sterkste man van Nederland en
sinterklaas bestaat. Maar er komt een dag dat je naar de schoenen
van de goed heilig man kijkt en denkt wacht eens dat zijn de
schoenen van m’n vader. Je vermoedde al zo iets maar nu dringt
het pas echt tot je door. Het is onzin om te geloven dat er in
Spanje een man met een lange witte baard rond loopt, die 1 keer
per jaar de stoomboot pakt om bij jou iets in je schoen te komen
stoppen. En nog zo iets van spinazie krijg je geen spierballen,
Nederland wordt nooit wereldkampioen en jij trouwt niet met de juf.
Zo word je ouder en steeds ongelukkiger. De enige momenten dat je
je weer even voelt als toen zijn de momenten waarop je van iemand
houdt. Echt van iemand houdt, dan valt alles wat stom is of pijn
doet even helemaal weg. Liefde is alles en daar moeten we in blijven
geloven. Dus wat nou als we gewoon met z’n allen besluiten dat
sinterklaas bestaat. Dan weten we heus wel dat we die cedautjes
nog steeds zelf moeten kopen, maar het gaat meer om het idee.
Dat we blijven geloven dat het nog altijd goed kan komen met ons.
Met de liefde, want liefde is als sinterklaas. Je moet erin geloven,
anders word het niets.