waarom moet het tog zo gaan,
dat doet zo veel verdreit,
je ziet daar iemand stilletjes staan,
en denk, zo hoeft het niet,
je denkt, nee, het doet zoon pijn,
kon ik maar helpen..
en er voor die gene zijn..
Maar je zelf er zelf geen ene flikker van,
en ja, dan kun je janken,
want tja, wat moet je dan..?
Dan staar je even in het niets,
en zegt dan : je bent nooit alleen,
En om je zin goed uit te drukken, slaat je een
arm.. om hem heen..