Ik probeer je te vergeten,
maar waar ik ook ben, ik kom je tegen.
In me gedachten blijf je me achtervolgen,
je leeft nog in me.
En steeds wanneer ik denk; oke nu heb ik jou verbannen,
krijg ik een smsje; lieve schat ik hou zo van je!
Ik heb een antwoord klaar,
twijfel of ik terug zou sturen.
Ik vraag mezelf af; hoelang gaat deze shit nog duren.
Het slijt met de tijd,
ze zeggen dat ik verder kan.
Hoe kan ik denken dat ik niet aan jou moet denken dan?
Ik bel je toch weer op om nog een je stem te horen.
Zeg dat het goed gaat,
maar het gaat niet goed,
want, shit, ik ben verloren.
Je trekt steeds naar me toe, en ik naar jou,
wat is dit nou?
Ik kan niet loslaten terwijl ik je niet vast kan houden.
Als dit zo doorgaat wordt ik gek,
ik moet de knoop doorhakken.
Maar dat je van me houdt,
maakt het zo lastig als een mother focker.
Moet ik je nooit meer zien,
ik zou het echt niet weten.
Maar ik probeer je te vergeten.
*-;