Toen ik erachter kwam dat ik anders was dan anderen
En dat dat heel mijn leven lang niet zou veranderen
Maakte dat mij eerst wel een tikkeltje nerveus
Maarja het was nou eenmaal zo, ik had geen keus
In het begin, dat wil ik zeker niet ontkennen
Was ook voor mij dat anders te zijn wel even wennen
Ik dacht hoe moet ik het ze thuis nou toch vertellen...
Ik besloot ik houd voorlopig mijn mondje toe
Want ik voorzag een hoop gedonder en gedoe
Maar na een tijdje ging het toch een beetje knagen
Mijn vader en moeder gingen zo af en toe voorzichtig vragen
Zeg wordt het onderhand nou niet eens tijd
Dat je thuis komt met een leuke jongen van jou leeftijd....
Ik heb ingezien?
Je hebt als mens pas in het leven kans van slagen
Als je door anderen word begrepen en verdragen
Met hoe ik leven wil heeft niemand iets te maken
Ik schaam me niet, maar schreeuw het ook niet van de daken
Dus ik ben niet bang waneer ik anders ben dan anderen
En dat het heel me leven lang niet zal veranderen
Ik kom uit de kast, langer ontkennen helpt geen fluit
Dat ik anders ben dan anderen, dat maakt mij geen flikker uit.