vroeger zat ik uren op de stoel bij opa..
hij vertelde mij dan altijd een verhaal..
of we gingen samen naar de golven kijken..
en de mensen kenden opa allemaal..
en zo liepen we vaak zonder wat te zeggen
lange einden hand in hand..
maar nu loop ik in mijn eentje
wand mijn opa loopt niet mee..
opa sloot voorgoed zijn ogen..
en hij slaat ze nooit meer op..
het zijn alleen mijn eigen voeten die daar staan.
Maar ik ken nog zijn verhalen en zijn grappen.
en ik weet nog wat ik met hem heb gedaan.
En zo is opa toch een beetje blijven leven,
want herinneringen raak je nooit meer kwijt.
En hij heeft me zoveel goede raad gegeven
dus hij blijft gewoon mijn opa voor altijd!!!!!
un oantinken yn leafde.. is un oantinken foar oltyd....